Obawa przed „niedopasowaniem”
Wioska Thuong Minh, położona w gminie Minh Quang, to kraina dziewiczych i majestatycznych górskich krajobrazów na wyżynach prowincji Tuyen Quang. W ostatnich latach stopniowo się przekształca wraz z rozwojem turystyki lokalnej.
Jednak rozwój ten niesie ze sobą również poważne wyzwania w zachowaniu etnicznej tożsamości kulturowej. Zasięg telefonii komórkowej jest powszechny we wszystkich wioskach, a internet przeniknął do każdego domu, przynosząc ze sobą nowe wpływy kulturowe. Dzieci dorastają w erze cyfrowej, znając popularne piosenki online, a język Kinh stopniowo staje się głównym językiem komunikacji, zastępując język Pà Thẻn.
Nauczyciel Phan Van Truong „stoi przed klasą”, aby uczyć uczniów języka Pa Then – zdjęcie: Thanh Tung
- Idziesz jutro do szkoły?
- Nứ pu ny ạ sị nhi thớ sý đẹ (już jadłem ryż!).
Opisana powyżej sytuacja „stary człowiek pyta kurczaka, wnuk odpowiada kaczce” jest dość powszechna między dwoma pokoleniami w Thuong Minh. Często osoby starsze wolą komunikować się w języku Pa Then, podczas gdy młodsze pokolenie rozumie jedynie fragmenty; niektóre wnuki nawet nie potrafią nim mówić. To „niedopasowanie” powoduje bóle głowy i bezsenne noce u osób starszych.
Phan Van Truong doskonale to rozumiał. Jako sekretarz związku młodzieży we wsi i prawdziwy klejnot w wiosce, absolwent Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Tan Trao, czuł się odpowiedzialny za to, by zadbać o to, by język etniczny był znany większej liczbie młodych ludzi.
Tak więc, dzień po dniu, spotykał się ze starszymi ludźmi, rozmawiał z nimi i starannie, dokładnie przepisywał każde słowo, mając nadzieję na stworzenie dokumentu, który pozwoli zachować ich język etniczny. Poświęcił się tej idei przez wiele lat, ale najbardziej zasmucił go upadek starożytnego pisma Pà Thẻn. Podczas transkrypcji języka Pà Thẻn nadal musiał używać standardowego alfabetu wietnamskiego, zapisując go zgodnie z jego wymową. Na przykład: „Tơ pa” (drzewo), „no ý” (jedzenie ryżu), „o ó” (picie wody)…
Wielu mieszkańców Pà Thẻn wymawia słowa z różną intonacją i oddechem, co bardzo utrudnia ich zapisanie. Powiedział, że język musi być przekazywany ustnie; tylko poprzez bezpośrednią naukę można go naprawdę zrozumieć, zapamiętać i zastosować. Jeśli po prostu zapiszesz słowa bez nauki, czytania i ćwiczeń, książki i notatki skończą tylko kurzą się w pudełku.
Potem nadeszła nieoczekiwana radość, gdy lokalne władze postanowiły ożywić kulturę Pà Thẻn, w tym otworzyć lekcje pieśni ludowych. „Jak ryba szukająca wody” – jego długo pielęgnowane marzenie w końcu się spełniło, a Trường zgłosił się na ochotnika do nauczania pieśni ludowych mieszkańców wioski.
Pamiętaj "pu quơ"
„Pú quơ” to pierwsze słowo, którego młody nauczyciel Phan Van Truong nauczył swoich uczniów. W języku Pa Then „pú quơ” oznacza przodka lub pochodzenie.
Wyjaśnił, że lud Pà Thẻn musi pamiętać o swoich „pú quơ” (korzeniach przodków), tak jak ptaki leśne nigdy nie zapominają wrócić do gniazd po żerowaniu, a liście leśne zawsze opadają z powrotem do korzeni po latach. Pamięć o przodkach i pochodzeniu jest niezbędna dla rozwoju i dojrzałości; nawet po śmierci „duch” będzie nadal rozpoznawany przez przodków, co zapobiegnie jego zaginięciu.
W grupie są osoby w różnym wieku, najmłodsza ma 6 lat, a najstarsza 60. Pan Truong powiedział, że każda osoba przychodzi tu z innego powodu. Dzieci przychodzą, żeby nauczyć się języka, starsi, żeby powtórzyć materiał lub po prostu posłuchać i wesprzeć młodych ludzi, którzy kochają swoje dziedzictwo etniczne. To dla niego źródło motywacji do jeszcze większego wysiłku.
Lekcje nauczyciela są bardzo łatwe do zrozumienia. Jego wyjaśnienia i analogie są bardzo jasne, dlatego wiele osób chętnie się z nim uczy. Hung Kieu Anh powiedział: „Zajęcia nauczyciela Truonga obejmują powtórki z poprzednich lekcji i zadania domowe. Uczymy się i ćwiczymy jednocześnie, dzięki czemu wszyscy dobrze przyswajamy materiał”.
Plan lekcji opracowany przez pana Truonga zawiera łącznie 30 lekcji. Lekcje są stopniowo przeplatane, od łatwych do trudnych, zaczynając od powitań, zapraszania gości na posiłek i oferowania napojów, a następnie stopniowo przechodząc do dłuższych i trudniejszych dialogów.
Wszystko było dobrze ustrukturyzowane, naukowe i łatwe do zapamiętania. Hung Thi Mai zapamiętała to doskonale: „Lekcja 1 dotyczy powitań, Lekcja 2 – pytań o zdrowie, Lekcja 3 – zapraszania kogoś na posiłek lub napój… Myślę, że nasz język etniczny wcale nie jest trudny; dzięki ciężkiej pracy i wytrwałości można się go nauczyć od razu”.
Według pani Hung Thi Tam, jej wnuczka wraca ze szkoły i od razu zaczyna rozmawiać z dziadkami i rodzicami w języku Pa Then. Czasami cała rodzina uczy się nawzajem, jak mówić i wymawiać słowa. To świetna zabawa!
Po ponad miesiącu działalności, klasa pana Truonga odniosła wiele sukcesów. Obserwowanie młodych ludzi mówiących w swoim języku etnicznym napawa go ogromną radością i szczęściem. Mimo że zajęcia się zakończyły, zawsze wykorzystuje każdą okazję, aby „zasiać” ziarno swojego języka etnicznego w swoich młodych uczniach.
Nauczycielka podzieliła się: „Aby uczyć języka, nie trzeba stać na podium; wystarczy ćwiczyć, kiedy tylko nadarzy się okazja. Od spotkań na zboczach wzgórz, przez zajęcia sportowe i wydarzenia kulturalne, po spotkania związków młodzieżowych – wykorzystuję każdą okazję, by z nimi rozmawiać i uczyć ich języka Pà Thẻn”.
Znany z głębokiego przywiązania do rodzinnego miasta Thuong Minh, Truong cieszy się zaufaniem i jest wybierany na sekretarza Związku Młodzieży od 10 lat. Aktywnie uczestniczy w nauce pieśni ludowych Pa Then, występuje z członkami wiejskiego zespołu artystycznego Thuong Minh podczas świąt i wita turystów.
Truong powiedział, że zawsze był dumny i czuł się szczęśliwy, będąc członkiem Pa Then, urodzonym w Thuong Minh, krainie o unikalnych i tajemniczych cechach kulturowych. Każdy człowiek ma swój własny sposób na budowanie swojej ojczyzny, a on będzie kontynuował swoją podróż, zachowując i chroniąc swoją tożsamość etniczną z sercem pełnym odpowiedzialności.
Źródło: https://thanhnien.vn/miet-mai-giu-tieng-pa-then-185250706181253817.htm
Komentarz (0)