1. Był czas, gdy tradycyjne rzemiosło, takie jak tkactwo brokatowe, tkactwo rattanowe i bambusowe, cieszyło się niewielkim zainteresowaniem, a nawet groziło mu zapomnienie z powodu braku środków inwestycyjnych, kurczącego się rynku i niekonkurencyjnych produktów. W niektórych wioskach mniejszości etnicznych pozostało zaledwie kilku rzemieślników i osób starszych, którzy zajmowali się tym rzemiosłem, podczas gdy młodsze pokolenie wykazywało niewielkie zainteresowanie.
Pan Wet (wieś Ngơm Thung, gmina Ia Pết, dystrykt Đak Đoa) od 50 lat zajmuje się wyrobem tradycyjnych koszyków swojej grupy etnicznej i być może to właśnie najbardziej go martwi.
Podzielił się: „W dawnych czasach, jeśli młody mężczyzna nie umiał wyplatać koszyków, a młoda kobieta nie umiała tkać tkanin, trudno było znaleźć kogoś, kogo można by pokochać. Dlatego ludzie tacy jak ja potrafią wyplatać koszyki i tkaniny oraz praktykować tradycyjne rzemiosło. Od dawna wioska Ngơm Thung słynie z wielu utalentowanych tkaczy”.
„W poprzednich latach wyplatałem koszyki tylko dla mojej rodziny; nie było nabywców. Kiedy tylko miałem wolny czas, strugałem bambus, rozcinałem paski i wyplatałem koszyki i inne plecione przedmioty… po prostu po to, by zaspokoić tęsknotę za rzemiosłem. W ostatnich latach, dzięki zaangażowaniu władz okręgowych i wojewódzkich w poszukiwanie rynków zbytu, moje plecione produkty stały się bardziej poszukiwane. Obecnie każdy koszyk kosztuje od 150 000 do 300 000 dongów, w zależności od rozmiaru i materiału” – powiedział pan Wet.
Dzięki dodatkowym dochodom i środkom do życia z tradycyjnego rzemiosła, mieszkańcy wioski Ngơm Thung są szczęśliwi i podekscytowani. Pan Dơng powiedział: „Zajmuję się wyplataniem koszyków od dziecka. Dzięki wsparciu lokalnych władz, rzemiosło to zapewnia każdej rodzinie stabilny dochód. W rezultacie wielu młodych ludzi w wiosce nauczyło się wyplatać koszyki i stopniowo nabiera w tym wprawy. Ja również zarabiam około 6 milionów dongów miesięcznie na wyplataniu koszyków”.
Rinh, jeden z najbardziej utalentowanych tkaczy w wiosce Ngơm Thung, powiedział: „Mimo że ma zaledwie 40 lat, ma 20 lat doświadczenia w tkactwie. On i jego żona zarabiają miesięcznie 10 milionów VND lub więcej na tkactwie. Ich produkty zostały wybrane przez lokalne władze do wystawienia”.
Pan Le Van Bai, urzędnik ds. kultury i spraw społecznych gminy Ia Pet, powiedział: Aby zachować tradycyjne rzemiosło tkackie grupy etnicznej Jrai, Komitet Ludowy gminy powołał Grupę Tkacką Ia Pet; jednocześnie stworzył warunki, aby wesprzeć Grupę w rejestracji produktów OCOP. Obecnie koszyki Ia Pet są uznawane za produkt OCOP z 3 gwiazdkami. Ponadto Komitet Ludowy gminy zapewnił Grupie finansowanie budowy pawilonu wystawowego oraz inwestycji w maszynę do łupania bambusa do tkania.
2. Dzięki proaktywnemu networkingowi i wykorzystaniu technologii cyfrowych , wielu młodych ludzi szybko znalazło rynki zbytu dla tradycyjnych wyrobów tekstylnych związanych z rozwojem turystyki . Pionierami w tej dziedzinie są: Spółdzielnia Rolnicza i Tkacka Brokatowa Glar (dystrykt Dak Doa); Spółdzielnia Tkacka Brokatowa Wioski Chuet Ngol (gmina Chu A, miasto Pleiku); Klub Tkaczki Brokatowej Komuny Ia Ka połączony z turystyką społecznościową oraz Stowarzyszenie Tkactwa i Tkactwa Brokatowego powiązane z turystyką społecznościową (gmina Ia Mo Nong, dystrykt Chu Pah); Wioska Turystyczna Społeczności Mo Hra (gmina Kong Long Khong, dystrykt Kbang)...
Pani H'Uyên Niê, wiceprzewodnicząca Związku Kobiet gminy Ia Mơ Nông i przewodnicząca grupy spółdzielczej ds. tkactwa i produkcji brokatu, powiązanej z turystyką lokalną, powiedziała: Spółdzielnia liczy 30 członkiń, wszystkie z nich to kobiety z gminy. Dodatkowo, w grupie jest 10 młodych członkiń, które potrafią tkać i grać na gongach. Warto zauważyć, że 5 członkiń wykorzystało swoje plantacje kawy, uprawiając je w sąsiedztwie drzew owocowych, aby stworzyć model agroturystyki. Członkinie te oprowadzają turystów po tkactwie brokatu.
Jako członkini spółdzielni Glar Agricultural and Brocade Weaving Cooperative, pani Seo (z wioski Dor 2) z radością opowiadała: „Wcześniej tkałam dla mojej rodziny. Odkąd zostałam członkinią spółdzielni, przeszłam szkolenie z technik tkackich i teraz potrafię tworzyć misterne wzory. Dzięki lepszej jakości produktów, coraz więcej turystów składa zamówienia. Miesięcznie zarabiam około 4-5 milionów VND”.
3. 7 lipca 2022 r. Premier podpisał decyzję nr 801/QD-TTg zatwierdzającą „Program ochrony i rozwoju wietnamskich tradycyjnych wiosek rzemieślniczych giai đoạn na lata 2021–2030”. Wdrażając decyzję Premiera, prowincja Gia Lai dąży do przywrócenia i zachowania co najmniej 129 tradycyjnych rzemiosł i 208 tradycyjnych wiosek rzemieślniczych zagrożonych zniknięciem do 2030 r.; uznania 213 nowych tradycyjnych rzemiosł i 96 tradycyjnych wiosek rzemieślniczych; oraz rozwoju około 301 wiosek rzemieślniczych powiązanych z turystyką. Ponadto prowincja dąży do tego, aby co najmniej 50% jej wiosek rzemieślniczych miało chronione znaki towarowe.
Aby osiągnąć wyznaczone cele, Prowincjonalny Komitet Ludowy powierzył Departamentowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi (obecnie Departamentowi Rolnictwa i Środowiska) przejęcie inicjatywy i koordynację działań z odpowiednimi departamentami, agencjami i miejscowościami w celu zorganizowania wdrożenia programu mającego na celu zachowanie i rozwój tradycyjnego rzemiosła i wiosek rzemieślniczych w prowincji; kierowanie lokalnymi społecznościami mniejszości etnicznych w celu reorganizacji produkcji, tworzenia obszarów koncentracji surowców oraz budowania łańcuchów wartości dla wiosek rzemieślniczych i produktów rzemieślniczych związanych z programem OCOP.
Do tej pory w prowincji ponad 430 produktów OCOP uzyskało ocenę 3-4 gwiazdek. Wśród nich znajduje się ponad 100 wyrobów rękodzielniczych pochodzących z gospodarstw domowych i spółdzielni oraz 106 klubów tkackich, w których uczestniczy ponad 1600 kobiet.
Według wiceprzewodniczącego Prowincjonalnego Komitetu Ludowego Nguyen Thi Thanh Lich: W ostatnim czasie prowincja wdrożyła wiele rozwiązań mających na celu zachowanie i wzmocnienie wewnętrznej siły tradycyjnego rzemiosła i wiosek rzemieślniczych w społecznościach mniejszości etnicznych. Jednak oprócz wysiłków prowincji, nadal potrzebne jest dalsze wsparcie dla tradycyjnego rzemiosła ze strony osób prywatnych, społeczności i przedsiębiorstw.
Prowincja będzie nadal promować i przybliżać turystom tradycyjne wyroby rzemieślnicze za pośrednictwem różnych kanałów medialnych i sieci społecznościowych, aby nie tylko zachować tradycyjne wyroby rzemieślnicze, ale także zwiększyć ich wartość, przyczyniając się do zrównoważonego rozwoju gospodarczego na obszarach zamieszkiwanych przez mniejszości etniczne.
Źródło: https://baogialai.com.vn/no-luc-phuc-hoi-nghe-truyen-thong-post317362.html
Komentarz (0)