Wokół historii lasu Buong

Urodziłem się w Ham Tan zaledwie kilka lat przed tym, jak stał się on bazą wypadową podczas wojny z Francuzami. Moje wczesne dzieciństwo naznaczone było mrożącą krew w żyłach, niepokojącą obecnością gęstego lasu u podnóża góry Be, bazy Giao Loan – rozległego Lasu Liściastego.

Noc po nocy, w ciemności, która spowijała strzechę chaty o ścianach z desek, rozbrzmiewał ryk tygrysów, jeszcze bardziej uwydatniając kruchość ludzkiego życia. Stopniowo ludzie przywykli do tego, w miarę jak na polach powstawały kolejne domy dla przesiedleńców, a oni sami zaczęli coraz bardziej kochać naturę i odczuwać ciepło sąsiedzkiej miłości.

Giao Loan - Las liści palmowych

Nawet teraz, ponad pół wieku później, po tylu zmianach, trudno mi sobie wyobrazić tamte minione dni w mojej rozległej pamięci. Ale pod niebem bazy Giao Loan w południowo-wschodnim regionie, obraz drzewa buong w lesie głęboko zakorzenił się w mojej pamięci. Wtedy moja matka i siostry chodziły na pola siać ryż, nieustannie nasłuchując odgłosów francuskich bombowców czających się na niebie. Jednak zajęciem, które niemal przez cały rok utrzymywało część populacji przy życiu, było wyplatanie liści, ostrzenie pałeczek i wyplatanie koszyków z młodych gałązek i liści buong. Szelest ostrych szpilek spinających liście, stukot splatanych mat żaglowych… stawały się starannie pakowanymi produktami przewożonymi wozami ciągnionymi przez woły lub niesionymi pieszo do nadmorskich wiosek Tam Tan, La Gi, Thang Hai i Binh Chau, gdzie sprzedawano je kupcom lub wymieniano na ubrania, lekarstwa, mydło, igły i nici… na tymczasowo okupowanych terenach.

Minęło ponad 70 lat, ale obraz gęstego lasu u podnóża góry Be, May Tau, a za górami krainy Dong Nai – Xuyen Moc, pozostaje żywy w mojej pamięci. Wciąż oddycham życiodajnym powietrzem rozległego obszaru bazy ruchu oporu, dawniej znanego jako Giao Loan, rozciągającego się aż do góry Chua Chan, najdalej na południe wysuniętego punktu środkowego Wietnamu, graniczącego z Południem.

Pamiętam, że książka „Gia Dinh Thanh Thong Chi” (Kronika prowincji Gia Dinh) pięknie nazywa drzewo Buong chińskimi znakami „Boi Diep Giang”, ponieważ drzewa Buong obficie rosną wzdłuż rzeki w Xuan Loc i Long Khanh. Zafascynowany stronami „Dong Nai Gazetteer”, trafiłem na związane z tym bohaterskie wydarzenie. W 1863 roku Francuzi zaatakowali bazę Ly Nhon. Bojownicy Truong Dinha walczyli na śmierć i życie, aby przełamać oblężenie, ale z powodu zdrady i zasadzki Huynh Cong Tana, Truong Dinh zginął (19 sierpnia 1864 roku). Truong Quyen, syn Truonga Dinha, wraz z Phan Chinhem (Phan Trungiem) kontynuowali dzieło ojca, zakładając bazę Giao Loan (Rung La – Las Liściasty) i wycofując się dalej w głąb regionu Tanh Linh w prowincji Binh Thuan, aby uprawiać plantacje i budować wojskowe magazyny zaopatrzeniowe. W latach 1956–1975, za czasów Republiki Wietnamu, prowincja Binh Tuy znajdowała się w regionie południowo-wschodnim, również ze względu na strategiczne cele wojskowe . To pokazuje znaczenie tego obszaru.

Istnieją dokumenty wymieniające nazwę drzewa liściastego Buong, pochodzącego z Boi Diep Giang (貝 葉 江/ Rzeka Liści Buong), znanego również jako Rach La Bon. Jednak południowowietnamska mapa wojskowa z 1964 roku błędnie podaje ją jako „Rzekę Liści Buong, wypływającą ze strumienia Da Ban przepływającego przez dystrykt Thong Nhat (Dong Nai)... Większość mieszkańców utrzymuje się z wykorzystywania liści Buong do tkania żagli, wyrobu mat, lin i cięcia łodzi na sprzedaż, stąd nazwa rzeki”.

Wspominając trudne czasy

Z rozrzewnieniem wspominam spokojny, melancholijny las liści buong. Obraz drzewa buong i jego zastosowania w życiu codziennym – od zaokrąglonych krawędzi liści po pałeczki, strzały do ​​proc i gałęzie na dachy i ściany domów – jest mi tak dobrze znany. Nawet później, wzdłuż drogi krajowej nr 1 od skrzyżowania Ong Don, Cam My, Suoi Cat i bazy 4 (Xuan Hoa), przez wioski do Tan Minh i Tan Nghia (Ham Tan), przydrożne suszarnie z ich nieskazitelnie białymi liśćmi buong rozpostartymi niczym wschodzące słońce przywołały we mnie obraz ducha lasu i ziemi. Nadal wykorzystując liście buong jako surowiec, po zjednoczeniu kraju w 1975 roku, miasto La Gi i dystrykt Ham Tan ( prowincja Binh Thuan ) wykorzystały zalety drzewa buong, leśnej specjalności obszaru Giao Loan w regionie południowo-wschodnim. Spółdzielnie rzemieślnicze Tien Tien, Doan Ket i 19th April Tan An w La Gi-Ham Tan, założone po wyzwoleniu w 1975 roku, przyciągnęły ponad dziesięć tysięcy pracowników, w tym uczniów szkół średnich, którzy tkali bambusowe paski do dalszej obróbki. Ich marki, produkujące takie produkty jak pałeczki, koszyki, torby, kapelusze i rolety, dotarły na rynek wschodnioeuropejski.

Legendarny Las Giao Loan, znany również jako Las Liściasty, był częścią bohaterskiego ducha historycznego okresu oporu przeciwko obcym najeźdźcom i dumnym symbolem południowo-wschodniego Wietnamu. Pokryte liśćmi drzewa rozciągają się przez południowo-zachodnią prowincję Binh Thuan, granicząc z obszarami takimi jak Xuyen Moc, Loc An, Xuan Hoa i Gia Ray… Chociaż drzewa pokryte liśćmi można nadal znaleźć w bardziej odległych rejonach, region Giao Loan, a w późniejszych czasach region południowo-wschodni, nadal uważał pokryte liśćmi drzewa za integralną część życia robotników wiejskich. Jeśli region południowo-wschodni jest miejscem obfitujących w ziemię, żyzną glebę i łagodny klimat, to Las Liściasty/obszar Giao Loan jaśnieje jasnym symbolem patriotyzmu i tęsknoty za wolnością. W 2018 roku prowincja Dong Nai wydała decyzję klasyfikującą bazę w Lesie Liściastym w gminie Xuan Hoa (baza 4/Droga Krajowa 1), w dystrykcie Xuan Loc, w prowincji Dong Nai, jako miejsce historyczne o randze prowincji. Istnieje niejasność co do pojęcia „bazy”, które odnosi się do dużego obszaru, regionu lub terytorium sił oporu podczas wojny z obcą inwazją. Jest to całkowicie odmienne od nazw „Baza 1”, „2”, „3”, „4”, „5”, które były placówkami wojskowymi (małymi posterunkami) Republiki Wietnamu przed 1975 rokiem, strzegącymi drogi krajowej nr 1 od skrzyżowania Gia Ray – Ong Don (Xuan Loc) do obszaru Ham Tan w Binh Thuan.

Starożytne pismo czamskie na liściach palmowych

Według dziedzictwa kulturowego plemienia Czam, starożytne teksty, pisma święte i mowy pochwalne spisane na liściach palmowych (agal bac) zostały utracone nawet przez pięć pokoleń. Techniki stosowane w ich tworzeniu i konserwacji są uważane za mistyczne i święte. Starsi z regionu Cham Ma Lam (Pajai) i ze świątyni Po Klaong Girai (Ninh Thuan) twierdzą, że liście palmowe pochodzą z gór Tanh Linh lub są kupowane od ludu Raglai. Liście muszą być młode, starannie wysuszone i zakonserwowane, aby zapobiec inwazji owadów. Pisanie odbywa się ostrym nożem, a końcówka pióra podgrzewana jest nad ogniem. Używany atrament jest czarny, pozyskiwany z soku drzewa żelaznego. Według sekretnych technik plemienia Czam, metoda używania liści palmowych do tworzenia tekstów pochodzi z Bali w Indonezji. Dzieje się tak, ponieważ gleba i klimat niektórych regionów tropikalnych w Azji Południowo-Wschodniej są odpowiednie dla wzrostu palmy. Mimo zmiennych kolei historii, lud Czamów zamieszkujący prowincje południowo-centralne oraz równiny graniczące z Kambodżą kontynuował tradycję używania tekstów z liści palmowych jako świętych pism podczas ceremonii religijnych.

Materiały źródłowe zebrane przez badaczy z Cham wniosły znaczący wkład w ustalenie lokalnego procesu formacyjnego i promocję dziedzictwa kulturowego wietnamskich grup etnicznych.

Źródło: https://baobinhthuan.com.vn/quanh-chuyen-rung-buong-123760.html