„Jak puste niebo” i święta opowieść o miłości matczynej.

Dla tłumaczki Bui Thi Thai Duong „Like the Silence” to dzieło, którego przeczytanie i przetłumaczenie zajęło jej najwięcej czasu. Ponieważ każda strona książki Ady d'Adamo zawiera nie tylko słowa, ale także ból, miłość i bezradność matki zmagającej się z chorobą i ograniczeniami czasu.

Rankiem 8 maja w przytulnej atmosferze Hanoi odbyło się seminarium „Matka wtapia się w dziecko niczym pustka”. Wzięło w nim udział wielu czytelników, a prelegentką była pani Bui Thi Thai Duong, M.A. – tłumaczka książki Ady d'Adamo „Jak pustka”. Jest ona znaną w Wietnamie tłumaczką języka włoskiego, znaną z wietnamskich tłumaczeń dzieł Gianniego Rodariego „Opowieści opowiedziane przez telefon” („Favole al telefono”), „20 opowieści plus jedna” („20 storie più uno”) oraz serii komiksów upamiętniającej setną rocznicę urodzin Rodariego. Obecnie wykłada na Wydziale Italianistyki Uniwersytetu w Hanoi.

Powieść Ady d'Adamo , „*Cichy głos*”, szybko poruszyła serca czytelników swoją poruszającą autentycznością i rzadką, świętą więzią macierzyństwa w obliczu przeciwności losu. Książka spotkała się z autentycznym odbiorem czytelników na całym świecie , wywołując głębokie dialogi na temat miłości, straty i sensu życia z perspektywy matki.

Seminarium „Matka Rozpływająca się w Dziecięciu Jak Pustka” odbyło się w Hanoi rano 8 maja.

Podczas dyskusji pani Bui Thi Thai Duong, M.A., stwierdziła: „Już od pierwszej strony czułam, że to niezwykle trudna książka do przetłumaczenia. Pierwszy rozdział w wersji PDF, który przeczytacie, pokaże również, z jakimi trudnościami zmaga się tłumaczka na język wietnamski. Na przykład słowo „gravita” w języku włoskim jest bardzo łatwe do zrozumienia i użycia. Pochodzi od słowa „gravet ”, oznaczającego ciężki, poważny. To przymiotnik, który doskonale pasuje do choroby jej córki, niezwykle poważnej choroby”.

Po włosku to wyrażenie brzmi bardzo naturalnie. Jednak przetłumaczenie go na wietnamski jest trudne, ponieważ w tym języku słowo „poważny” często opisuje stan chorobowy. Dlatego próba zachowania oryginalnego brzmienia tego słowa wymagała dużego wysiłku. Widać to w dalszej części tłumaczenia. Nawet jeden akapit był bardzo trudny.

Ale potem, czytając trochę dalej, zdałam sobie sprawę, że historia Ady jest niesamowicie autentyczna i wciągająca. Była tak poruszająca, że ​​nie dałam rady przeczytać jej w jedną noc. Musiałam się zatrzymać i czytać dalej, bo niektóre fragmenty były zbyt emocjonalne.

„To książka, której przeczytanie zajęło mi więcej czasu niż jakiegokolwiek innego dzieła, które przetłumaczyłem wcześniej. Czytałem ją wiele razy, w różnym czasie. I nawet po jej skończeniu, to uczucie pozostaje we mnie jeszcze długo. Takie jest moje pierwsze odczucie wobec tej książki”.

„Like the Air” to pierwsza i jedyna książka Ady d’Adamo – narodzona w czasie, gdy leżała na łożu boleści, gdy jej ciało było wyniszczone i niszczało, a jej czas na tym świecie dobiegał końca. Książka ma niecałe 200 stron i nie posiada porywającej fabuły ani sensacyjnych wydarzeń; to po prostu historia matki piszącej do córki – Ada d’Adamo napisała „Like the Air” dla Darii, dziecka urodzonego z ciężką wrodzoną wadą mózgu, niezdolnego do mówienia, samodzielnego dbania o siebie i dorastania w sposób, w jaki świat definiuje dorosłość.

W książce jest niezapomniany szczegół: Ada obserwowała oddech Darii. Oddech, coś, co robimy tysiące razy dziennie nieświadomie, staje się teraz obiektem obserwacji, dowodem życia, najmniejszym, a zarazem najistotniejszym cudem. Tytuł „Jak powietrze” również z tego wynika. Powietrze, oddech, obecność tak subtelna, że ​​niewidoczna, a jednak bez niej nic nie może istnieć.

Źródło: https://phunuvietnam.vn/tua-thinh-khong-va-cau-chuyen-tinh-mau-tu-thieng-lieng-23826050813350353.htm