ไม่ควรละเลยอาการของภาวะโลหิตจาง

นิตยสารสุขภาพและชีวิต - โรคโลหิตจางเป็นภาวะทางการแพทย์ที่พบได้ค่อนข้างบ่อยในชุมชน แต่หลายคนมักมองข้ามไปเพราะอาการเริ่มต้นไม่รุนแรงนัก

ความจริงแล้ว โรคโลหิตจางมีหลายประเภทและหลายรูปแบบ และหากไม่ได้รับการตรวจพบและรักษาอย่างทันท่วงที อาจทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนร้ายแรง ส่งผลกระทบต่อสุขภาพและคุณภาพชีวิตในระยะยาวได้

ในบรรดาโรคโลหิตจางชนิดต่างๆ โรคโลหิตจางจากการขาดธาตุเหล็กเป็นชนิดที่พบได้บ่อยที่สุด ภาวะนี้เกิดขึ้นเมื่อร่างกายมีธาตุเหล็กไม่เพียงพอต่อความต้องการในการสร้างฮีโมโกลบินและเม็ดเลือดแดง ส่งผลให้ความสามารถในการลำเลียงออกซิเจนของเลือดลดลง

ที่สำคัญคือ ก่อนที่อาการโลหิตจางจะปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ภาวะขาดธาตุเหล็กแฝงสามารถส่งผลกระทบต่อการทำงานของร่างกายที่สำคัญหลายอย่าง เช่น ระบบภูมิคุ้มกันอ่อนแอลง ติดเชื้อได้ง่ายขึ้น การทำงานของระบบประสาทบกพร่อง สมาธิลดลง และความบกพร่องทางด้านการรับรู้ ความทนทานทางกายภาพลดลงและเกิดอาการอ่อนเพลีย และในเด็ก อาจส่งผลกระทบต่อพัฒนาการทางด้านสติปัญญาและร่างกายได้

เนื้อหา:

• 1. ปัจจัยที่เพิ่มความเสี่ยงต่อภาวะโลหิตจาง
• 2. อาการทั่วไปของภาวะโลหิตจาง
• 3. อาการแสดงของภาวะโลหิตจางเมื่อโรคมีความรุนแรงขึ้น
• คำแนะนำของแพทย์

1. ปัจจัยที่เพิ่มความเสี่ยงต่อภาวะโลหิตจาง

พฤติกรรมในชีวิตประจำวัน ลักษณะทางสรีรวิทยา หรือปัจจัยทางพันธุกรรมบางอย่าง อาจทำให้บางคนมีความเสี่ยงต่อภาวะโลหิตจางสูงกว่าปกติ

● บริจาคโลหิตบ่อยๆ

การบริจาคโลหิตเป็นการกระทำที่น่ายกย่องอย่างยิ่งในด้านมนุษยธรรม อย่างไรก็ตาม หากบริจาคโลหิตบ่อยเกินไปโดยไม่มีเวลาพักฟื้นที่เพียงพอ ร่างกายจะไม่มีเวลาเพียงพอที่จะสร้างเม็ดเลือดแดงที่สูญเสียไปขึ้นมาใหม่ ซึ่งอาจนำไปสู่ภาวะโลหิตจางได้ง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งภาวะโลหิตจางจากการขาดธาตุเหล็ก

ภาวะโลหิตจางเป็นภาวะที่สามารถตรวจพบได้ตั้งแต่ระยะแรกและรักษาได้อย่างมีประสิทธิภาพหากได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม

● อายุ

เด็ก ๆ โดยเฉพาะในช่วงที่มีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว มีความต้องการธาตุเหล็กสูงเพื่อการพัฒนาทางร่างกายและสมอง การรับประทานอาหารที่ขาดธาตุเหล็กอาจนำไปสู่ภาวะโลหิตจางในเด็กได้ง่าย วัยรุ่นซึ่งมักมีพฤติกรรมการกินที่ไม่สม่ำเสมอ นอนหลับไม่เพียงพอ และประสบกับความเครียดจากการเรียน ก็เป็นอีกกลุ่มหนึ่งที่เสี่ยงต่อภาวะโลหิตจาง ซึ่งเป็นปัญหาที่มักถูกมองข้ามไป

● รอบเดือน

ผู้หญิงวัยเจริญพันธุ์มีความเสี่ยงสูงต่อภาวะโลหิตจางเนื่องจากการสูญเสียเลือดระหว่างมีประจำเดือน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มีประจำเดือนมามากหรือมานานกว่าปกติ

การตั้งครรภ์และช่วงหลังคลอด

ในระหว่างตั้งครรภ์ ร่างกายของมารดาจำเป็นต้องผลิตเลือดปริมาณมากเพื่อหล่อเลี้ยงทารกในครรภ์ หากได้รับธาตุเหล็กไม่เพียงพอ หญิงตั้งครรภ์จะเสี่ยงต่อภาวะโลหิตจางได้ง่าย หลังคลอด การสูญเสียเลือดระหว่างคลอดก็ยิ่งเพิ่มความเสี่ยงต่อภาวะโลหิตจางหากไม่ได้รับการชดเชยอย่างทันท่วงที

● ภาวะโภชนาการไม่ดี

ผู้ที่มีภาวะโภชนาการไม่สมดุล ขาดธาตุเหล็ก วิตามินบี 12 กรดโฟลิก หรือขาดสารอาหารเรื้อรัง ล้วนมีความเสี่ยงต่อภาวะโลหิตจาง ไม่ใช่แค่ภาวะโลหิตจางจากการขาดธาตุเหล็กเท่านั้น

● ปัจจัยทางพันธุกรรม

หากมีประวัติโรคทางพันธุกรรมเกี่ยวกับเลือด เช่น ธาลัสซีเมีย หรือโรคโลหิตจางชนิดเคียว ในครอบครัว ความเสี่ยงในการเป็นโรคนี้จะสูงขึ้นสำหรับสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัว เมื่อเทียบกับประชากรทั่วไป

2. อาการทั่วไปของภาวะโลหิตจาง

● อาการที่ปรากฏบนผิวหนังและเยื่อบุต่างๆ

เม็ดเลือดแดงมีฮีโมโกลบิน ซึ่งเป็นส่วนประกอบที่ทำให้เลือดมีสีแดง เมื่อจำนวนเม็ดเลือดแดงลดลง สีของเลือดก็จะจางลง ส่งผลให้: ผิวซีด; เยื่อบุตาซีด; เยื่อบุในปากซีด; และฝ่ามือและฝ่าเท้าซีดกว่าคนปกติอย่างเห็นได้ชัด

นอกจากนี้ ผู้ที่เป็นโรคโลหิตจางมักมีอาการมือและเท้าเย็น เนื่องจากปริมาณเลือดและออกซิเจนที่ไปเลี้ยงส่วนปลายของร่างกายลดลง

● อ่อนเพลีย ปวดหัว เวียนศีรษะ

เมื่อคุณเป็นโรคโลหิตจาง ความสามารถของร่างกายในการลำเลียงออกซิเจนไปยังเนื้อเยื่อและอวัยวะจะลดลง ส่งผลให้เกิดอาการต่างๆ ดังนี้: ขาดพลังงาน; อ่อนเพลียและเซื่องซึมตลอดเวลา; ปวดศีรษะ เวียนศีรษะ และหูอื้อ; อาการเหล่านี้มักจะเด่นชัดขึ้นเมื่อ: เปลี่ยนท่าทางกะทันหัน (เช่น ยืนขึ้น นั่งลง); ทำงานที่ต้องใช้ความคิดหรือแรงกายเป็นเวลานาน

● อาการวิตกกังวล ใจสั่น หายใจถี่

เมื่อร่างกายขาดออกซิเจน หัวใจและปอดต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อชดเชย ส่งผลให้เกิดอาการต่างๆ เช่น หัวใจเต้นเร็วขึ้น หายใจถี่ขึ้น รู้สึกวิตกกังวลหรือใจสั่น ผู้ที่เป็นโรคโลหิตจางอาจมีอาการหายใจถี่หรือหัวใจเต้นเร็วแม้ทำกิจกรรมเบาๆ เช่น เดินหรือขึ้นบันได ซึ่งเป็นสิ่งที่คนที่มีสุขภาพดีไม่ค่อยประสบ

3. อาการแสดงของภาวะโลหิตจางเมื่อโรคมีความรุนแรงขึ้น

ในระยะเริ่มต้นหรือเมื่อภาวะโลหิตจางดำเนินไปอย่างช้าๆ ผู้ป่วยอาจไม่สังเกตเห็นอาการที่ชัดเจนใดๆ อย่างไรก็ตาม เมื่อภาวะโลหิตจางรุนแรงขึ้น อาการต่อไปนี้อาจปรากฏขึ้น:

ผิวซีดเซียว ดวงตาและริมฝีปากไร้ชีวิตชีวา เล็บอ่อนแอ เปราะแตกง่าย มีรอยแตกเป็นเส้นๆ มีความอยากอาหารผิดปกติ เช่น อยากกินดินและหิน (อาการอยากกินสิ่งที่ไม่ใช่อาหาร) เวียนศีรษะ เสียสมดุล เดินเซ หายใจถี่แม้ขณะพัก ปากอักเสบ เจ็บลิ้น มีแผลในปาก เด็กอาจมีน้ำหนักขึ้นช้าและเจริญเติบโตช้า ผู้หญิงอาจมีประจำเดือนมามากหรือนานกว่าปกติ ความต้องการทางเพศลดลง ในกรณีของโรคโลหิตจางชนิดเคียว ปัสสาวะอาจมีสีเข้ม ในกรณีที่รุนแรงกว่านั้น อาจทำให้หมดสติ โคม่า และเป็นอันตรายถึงชีวิตได้

คำแนะนำของแพทย์

ภาวะโลหิตจางไม่เพียงแต่ทำให้ผู้ป่วยรู้สึกอ่อนเพลีย มีประสิทธิภาพในการทำงานลดลง และมีสมาธิยากเท่านั้น แต่ยังทำให้ระบบภูมิคุ้มกันอ่อนแอลง ทำให้ร่างกายติดเชื้อได้ง่ายขึ้น ส่งผลให้อวัยวะต่างๆ ทำงานได้ไม่ดีเนื่องจากขาดออกซิเจนและสารอาหาร และเพิ่มความเสี่ยงต่อภาวะแทรกซ้อนของระบบหัวใจและหลอดเลือด เนื่องจากหัวใจต้องทำงานหนักเกินไป

ภาวะโลหิตจางเป็นภาวะที่สามารถตรวจพบได้ตั้งแต่ระยะแรกและรักษาได้อย่างมีประสิทธิภาพหากได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม เมื่อมีอาการต่างๆ เช่น อ่อนเพลียเรื้อรัง ผิวซีด เวียนศีรษะ ใจสั่น และหายใจถี่ ผู้ป่วยไม่ควรเพิกเฉย แต่ควรไปพบแพทย์เพื่อหาสาเหตุและรับการรักษาอย่างทันท่วงที

การดูแลสุขภาพอย่างเชิงรุก การรับประทานอาหารที่เหมาะสม และการตรวจสุขภาพเป็นประจำ เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการป้องกันและควบคุมภาวะโลหิตจาง ซึ่งจะช่วยปกป้องสุขภาพในระยะยาวของคุณและครอบครัว

ที่มา: https://suckhoedoisong.vn/bieu-hien-thieu-mau-khong-nen-bo-qua-169251231184859203.htm