ความสงบสุขในทุกย่างก้าว

อยุธยาอันสงบสุข ภาพถ่าย: ฮง มี่

สำหรับฉัน ประเทศไทยเป็นสถานที่แห่งความสงบและสันติสุข ตั้งแต่กรุงเทพฯ ไปจนถึงอยุธยา สุโขทัย เชียงใหม่ หัวหิน… ฉันได้ไปเยี่ยมชมสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทางพุทธศาสนามากมายในประเทศนี้อย่างสบายๆ และฉันก็ไม่รู้สึกอยากขอทานหรืออธิษฐานใดๆ เลย ฉันเพียงแค่พบความสงบสุขขณะเดินเล่นท่ามกลางความงดงามอันเปี่ยมด้วยความเมตตาของรูปปั้นต่างๆ…

นานมาแล้ว ฉันเคยไปเยือนอยุธยา! ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก ฉันได้เห็นต้นโพธิ์ขนาดใหญ่ที่มีรากมหึมาโอบล้อมเศียรของพระพุทธรูปองค์หนึ่ง

ฉันจำความรู้สึกในตอนนั้นไม่ได้แล้ว: ความประหลาดใจในธรรมชาติและประวัติศาสตร์ ความปิติยินดีกับการค้นพบที่ฉันคิดว่าไม่มีใครอื่นค้นพบมาก่อน—สิ่งแปลกประหลาดนี้! และความสงบเพราะใบหน้าของพระพุทธเจ้าดูเหมือนจะมีรอยยิ้มจางๆ…

ฉันชื่นชมที่กาลเวลาได้ช่วยรักษาสิ่งสวยงามเหล่านี้เอาไว้ได้ ถึงแม้ว่าพระพุทธรูปที่เรียงรายอยู่รอบวัดจะขาดหัวไปหมดแล้ว บางทีอาจถูกพ่อค้าของเก่าขนย้ายไปต่างแดนก็ได้…

หัวรูปปั้นเหล่านั้นหายไปไหน และตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหน?

ฉันจินตนาการถึงเศียรพระพุทธรูปที่วางอยู่อย่างสงบในอพาร์ตเมนต์หรูหรา ล้อมรอบด้วยประตูกระจกและเครื่องปรับอากาศ ฟังเสียงเพลงแจ๊สหรือดนตรีประเภทอื่นๆ ทุกวัน บางทีอาจจะอยู่ในฮ่องกง นิวยอร์ก แมนฮัตตัน ปารีส…

เราอาจพบสิ่งของบางอย่างในร้านที่เต็มไปด้วยผลงานชิ้นเอกแห่งความชาญฉลาดและกาลเวลาของมนุษย์ ซึ่งแม้จะได้รับการทำความสะอาดอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ปกคลุมไปด้วยฝุ่นสีเงิน และอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปที่จุดอยู่ในแจกันเซรามิก

พระพุทธรูปไร้เศียรยังคงสงบนิ่งอยู่ในสมาธิมานานนับพันปี พระพุทธรูปบางองค์มีเศียรใหม่ที่พยายามเลียนแบบ แต่ก็ไม่มีองค์ไหนเข้ากันได้อย่างลงตัว

แต่ความผันผวนทั้งปวงในชีวิตมนุษย์ดูเหมือนจะไม่มีผลกระทบต่อความโลภและความอิจฉาริษยาของจิตวิญญาณที่อยู่ลึกภายในรูปปั้นโบราณเหล่านี้ รอยยิ้มของพวกมันเยาะเย้ยความโลภของมนุษย์ทุกแง่มุมอย่างแยบยล

ท้ายที่สุดแล้ว สันติสุขไม่ได้มาจากสถานการณ์ภายนอก สันติสุขแผ่กระจายออกมาจากภายในตัวคุณ... อาจต้องใช้เวลาหลายปีและเหตุการณ์มากมายก่อนที่คุณจะตระหนักถึงสิ่งนี้ หรือคุณอาจไม่ตระหนักเลยก็ได้

หลายปีผ่านไปนับตั้งแต่ฉันจากประเทศไทยกลับบ้านเกิด ฉันลบเลือนร่องรอยชีวิตเก่าของฉันไปเกือบหมดแล้ว ชีวิตที่สั้นแต่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย การผจญภัย และความเสียใจ…

แต่ฉันก็ยังรู้ว่าที่ไหนสักแห่ง ระฆังที่ฉันแขวนไว้บนยอดหอคอยใจกลางกรุงเทพฯ ยังคงดังแผ่วเบา เพื่อการให้อภัย เพื่อการชำระล้าง และเพื่อสันติสุข

ผมยังรู้ด้วยว่าที่อยุธยา เศียรของรูปปั้นยังคงปักอยู่ท่ามกลางรากของต้นโพธิ์อายุร้อยปี ยังคงมีรอยยิ้มและบรรยากาศเศร้าสร้อยเช่นเดิม

ฉันต่ออายุหนังสือเดินทางเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ฉันได้เดินทางไปมาระหว่างภูมิภาคต่างๆ ที่อุดมไปด้วยประเพณีทางพุทธศาสนา...

แต่เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ฉันไม่ได้รู้สึกถึงความสงบและสันติสุขแบบเดียวกับวันที่ฉันเหยียบย่างเข้ามาในอยุธยาเป็นครั้งแรก เหมือนตอนที่ฉันยืนอยู่หน้าต้นโพธิ์ต้นนั้น มีเพียงช่วงเวลานั้นในชีวิตของฉันเท่านั้นที่ฉันรู้สึกได้รับการปกป้องและคุ้มครอง และนั่นคือความรู้สึกสงบสุขที่หอมหวานที่สุด

ถ้าหากความสงบสุขและโชคลาภเปรียบเสมือนบัญชีเงินฝากออมทรัพย์ และฉันใช้ไปเพียงส่วนน้อยเท่านั้น ตอนนี้ฉันคงอยากใช้ส่วนใหญ่ไปก่อน และในอีกหลายปีข้างหน้า ฉันจะใช้ส่วนที่เหลืออย่างประหยัด...

นั่นเป็นความคิดที่แปลก แต่ก็ทำให้ฉันหัวเราะได้

เสียงหัวเราะทำให้คุณรู้สึกเบาใจขึ้นมาก...

ที่มา: https://baoquangnam.vn/binh-an-trong-moi-buoc-chan-3140548.html