ว่าวแห่งวัยเด็ก

[โฆษณา_1]

ว่าวและวัยเด็กเป็นสัญลักษณ์ที่สวยงามและฝังรากลึกในจิตวิญญาณของชนบท ใครบ้างที่ไม่เคยปล่อยให้ความฝันของตนโบยบินไปกับสายลมบนว่าวในวัยเด็ก?

ตอนเด็กๆ ฉันกับเพื่อนๆ จากละแวกบ้านมักจะมารวมตัวกันที่สวนทุกฤดูร้อน เพื่อเหลาไม้ไผ่และสานว่าว บางครั้ง ถ้าหาอะไรทำไม่ได้จริงๆ เราก็จะเอาหมวกทรงกรวยของแม่ไปใช้ที่ทุ่งนาเป็นโครงว่าว ในช่วงบ่ายของฤดูร้อนที่แสนสงบ การนั่งทำว่าวด้วยกันเป็นสิ่งที่สนุกที่สุดเท่าที่เคยมีมา คนหนึ่งจะทำโครง อีกคนจะคนกาว อีกคนจะตัดกระดาษ และอีกคนจะติดกระดาษ ไม่ว่าจะเป็นว่าวทรงโค้งหรือทรงสามเหลี่ยม ว่าวแต่ละตัวก็ถูกประดิษฐ์ขึ้นอย่างพิถีพิถัน มีหางและปีกที่ติดอย่างดี เรายังเตรียมเชือกว่าวเองด้วย แต่ละคนจะพันสายเบ็ดตกปลา ด้าย และวัสดุอื่นๆ ยาวกว่าร้อยเมตรไว้ในกระป๋อง เราจะหาของสารพัดอย่างด้วยตัวเอง เราอาจจะใช้ด้ายจากถุงปูนซีเมนต์หรือเกราะ หรือแม้แต่ขโมยสายเบ็ดตกปลาจากพ่อของเรา โดยพื้นฐานแล้ว เราจะใช้สิ่งที่เราหาได้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ส่วนที่ดีที่สุดคือการปล่อยว่าวให้ลอยไปในอากาศ ท้องฟ้ากว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต สายลมพัดผ่านทุ่งนาอย่างอิสระ และที่ทุ่งโล่งริมหมู่บ้าน เราจะมารวมตัวกัน แข่งขันกัน และปล่อยว่าวให้ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า แม้แต่แสงแดดตอนเที่ยงก็ไม่เป็นปัญหา ความสุขทำให้เราลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปหมด ไม่จำเป็นต้องใส่หมวกหรือเสื้อแจ็กเก็ต เพราะมันเทอะทะเกินไป แค่ใส่กางเกงขาสั้นก็เบาที่สุดแล้ว จากนั้น ฉันจะวิ่งอย่างรวดเร็วไปตามสายลม แล้วดึงว่าวขึ้นไปในอากาศ

ยิ่งลมแรงเท่าไหร่ เชือกก็ยิ่งยาวขึ้น และว่าวก็ยิ่งลอยสูงขึ้นเท่านั้น เมื่อเชือกตึงเต็มที่ การมองดูว่าวที่อยู่สูงบนท้องฟ้า ทำให้เรารู้สึกถึงความสุขในวัยเด็กอย่างแท้จริง ถ้าเชือกขาดก็ไม่เป็นไร เราสามารถนำไม้ไผ่มาเหลาเป็นเส้นใหม่ได้ และมันก็ยังคงสนุกสนานและตื่นเต้นเหมือนเดิม ความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวัยเด็กคือการได้สร้างสรรค์สิ่งที่เราฝันถึงด้วยมือของเราเอง

แต่ว่านั่นเป็นเรื่องของสมัยก่อนแล้ว ปัจจุบันนี้ แม้ว่าการเล่นว่าวยังคงเป็นกิจกรรมที่เด็กๆ ชื่นชอบ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้รับความนิยมเท่าเมื่อก่อน ว่าวยังคงลอยอยู่บนท้องฟ้าในชนบทและในเมือง แต่ว่าวเหล่านั้นล้วนเป็นสินค้าสำเร็จรูป แทนที่จะเป็นว่าวที่ทำจากกระดาษ ตอนนี้ว่าวทำจากผ้าสีสันสดใส มีหางยาวและปีกกว้าง ใครๆ ก็สามารถหาซื้อว่าวสีเขียว สีแดง สีม่วง หรือสีเหลืองได้ พร้อมเชือกและแกน...ไม่ว่าจะมีเงินมากแค่ไหนก็ตาม ไม่จำเป็นต้องมานั่งเหลาไม้ไผ่ ผ่าไม้ หรือตัดกระดาษเพื่อทำว่าวอีกต่อไป ถ้าชอบก็เล่น ถ้าพังก็ซื้อใหม่ ในยุคสมัยใหม่นี้ ทุกอย่างหาได้ง่าย เด็กๆ สมัยนี้โชคดีจริงๆ!

มันสะดวกสบายมาก แต่ทุกครั้งที่ฉันเห็นว่าว "ที่ใช้เทคโนโลยี" ลอยอยู่บนฟ้า ฉันรู้สึกเหมือนจิตวิญญาณของบ้านเกิดได้หายไป และท่ามกลางสีสันที่สดใส มีเพียงคุณค่าของเงินเท่านั้นที่โดดเด่นออกมา

ฉันฝันถึงการได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ขโมยหมวกทรงกรวยของแม่ที่แก่ชราแล้ว ถอดปีกหมวกออกเพื่อทำว่าว และปล่อยให้ความฝันโบยบินไปไกล

[โฆษณา_2]
แหล่งที่มา