ฉันคิดถึงพ่อมากเลยที่รัก

[โฆษณา_1]

Minh họa: ĐẶNG HỒNG QUÂN — ภาพประกอบ: ตังหงฉวน

สามปีแล้วที่พ่อของฉันจากไป และฉันคิดว่าฉันคงไม่มีน้ำตาเหลือให้ร้องไห้อีกแล้ว แต่แล้ววันหนึ่ง สามีของฉัน ระหว่างทางไปทำงาน ได้รีบไปที่ปลายถนนและส่งรูปมาให้ฉันทางแอป Zalo มันเป็นภาพที่ถ่ายอย่างรวดเร็วขณะที่เขากำลังขับรถอยู่ ดังนั้นภาพจึงไม่ชัด ฉันถามเขาว่ากำลังถ่ายรูปอะไร เขาตอบแค่ว่า "พ่อ!" แค่นั้นเอง แต่ทันใดนั้น น้ำตาของฉันก็ไหลอาบแก้มฉัน

ชายร่างผอมเล็กผมขาวในรูปถ่ายนั้นดูเหมือนพ่อของฉันมาก ทั้งรูปร่างหน้าตาและน้ำเสียง บ้านของเขาอยู่ในละแวกเดียวกัน ตรงต้นถนนเลย แต่ฉันแทบไม่เคยเจอเขาเลย

ฉันทำงานดึกทุกคืนและมีงานบ้านมากมายที่ต้องทำ ดังนั้นฉันจึงแทบไม่เคยเดินเล่นไปตามตรอกซอยเพื่อนินทาเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ เลย

ฉันได้พบกับลุงคนนั้นเพียงครั้งเดียว ในช่วงการระบาดใหญ่ เมื่อเราเดินไปที่ปลายถนนด้วยกัน – ในช่วงล็อกดาวน์ที่ตึงเครียด – เพื่อรับเงินช่วยเหลือจากโควิด-19 ฉันไม่มีวันลืมท่าเดินของเขา แม้จะผอมบาง แต่ก็ว่องไวและคล่องแคล่ว เป็นท่าเดินของคนที่คุ้นเคยกับการใช้แรงงาน

ในเวลานั้น ทุกคนต้องสวมหน้ากากอนามัยและรักษาระยะห่างทางสังคม แต่เมื่อฉันได้ยินเสียงลุงตอบเจ้าหน้าที่เขต หัวใจฉันก็เจ็บปวด เสียงของเขาเหมือนเสียงพ่อของฉันมาก! ฉันเล่าให้สามีฟัง และเขาก็พยักหน้าเห็นด้วย “ในโลกนี้คนเราหน้าตาคล้ายกันได้นี่นา” เขากล่าว แต่เขารู้ว่าลึกๆ แล้วฉันคิดถึงพ่อมาก

ครั้งล่าสุดที่ฉันไปเยี่ยมบ้านน้องชายที่คูจี พอเข้าไปข้างในแล้วเจอคุณพ่อของเขา ฉันแทบพูดไม่ออก รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าพ่อของตัวเองเลย เขาเหมือนพ่อฉันมาก ตั้งแต่รอยยิ้มเหี่ยวย่น ใบหน้าอ่อนโยน ดวงตาสดใส ท่าทางว่องไว ผมขาว และเสียงกังวาน

ด้วยความที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ฉันเลยขออนุญาตลุงและน้องสาวเพื่อเรียกเขาว่า "พ่อ" อย่างเงียบๆ! ฉันขอถ่ายรูปกับเขาด้วย พอถึงบ้าน ฉันก็ส่งรูปนั้นไปให้น้องสาวพร้อมข้อความว่า "หนูคิดถึงพ่อมากเลยที่รัก!" บางทีเธออาจจะไม่รู้ว่าฉันกำลังร้องไห้อยู่ตอนที่ส่งข้อความนั้น

เวลาผ่านไปหลายปี แต่ความโหยหาไม่เคยจางหายไปเลย แม้ว่าฉันจะพยายามหลีกเลี่ยงการพูดถึงมันเสมอ เพื่อให้ตัวเองเข้มแข็งพอที่จะเอาชนะความเศร้าได้ ฉันมีครอบครัวและลูกน้อยอยู่เคียงข้าง ฉันไม่อาจปล่อยให้ตัวเองถูกความเศร้าหรือความเจ็บปวดใดๆ บดขยี้ได้ นั่นคือวินัยและหลักการที่ฉันตั้งไว้สำหรับตัวเอง แต่หัวใจก็มีเหตุผลของมันเอง

ความคิดถึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งความโหยหาคนที่คุณรักมากที่สุดในชีวิต ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะเก็บกดและลืมไปได้ง่ายๆ มันจะยังคงปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนทุกครั้งที่คุณพบเจอใครบางคนที่คล้ายกับพ่อของคุณ

เมื่อวานนี้ เพื่อนคนหนึ่งโพสต์ข้อความที่ทำให้ฉันตกใจมาก เธอเล่าว่าเมื่อวานเธอเพิ่งคุยกับพ่อ แต่เช้านี้พ่อของเธอก็เสียชีวิตแล้ว

ฉันมักจะรู้สึกหวาดกลัวทุกครั้งที่ได้อ่านข้อความที่เงียบงันและเศร้าโศกเช่นนี้ เพราะฉันเคยผ่านมันมาแล้ว ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ในเมื่อบ่ายวันนั้นฉันเพิ่งโทรไปถามพ่อว่าอยากกินอะไรจะได้ทำแล้วเอาไปให้ที่โรงพยาบาล อาหารมื้อสุดท้ายของพ่อคือมื้อเงียบๆ กับน้องชายของฉันในโรงพยาบาล ไม่ใช่อาหารที่ทำเองที่บ้าน

ฉันไม่รู้จะปลอบใจเพื่อนอย่างไร นอกจากการแสดงความเสียใจตามประสาคนธรรมดา เพราะแม้คำปลอบใจนับพันคำก็คงบรรเทาความโหยหาที่เกิดจากการพลัดพรากนั้นไม่ได้ ความโหยหานั้นจะคงอยู่ตลอดไป...

บางครั้ง แม้เวลาจะผ่านไปชั่วชีวิต ความทรงจำก็ไม่เคยจางหายไป