จากนั้นพ่อก็ส่งสัญญาณให้ฉันเงียบและรอ… ฉันคงไม่มีวันลืมแววตาแห่งความสุขและความปิติยินดีของพ่อในตอนนั้นได้เลย แล้วเมื่อพ่อเอาจักรยานมาจากสนามหลังบ้าน ฉันก็จ้องมองด้วยความไม่เชื่อ ไม่จำได้ว่าเป็นจักรยานเก่าๆ ที่ฉันเคยขี่ไปโรงเรียน พ่อทาสีจักรยานทั้งคันเป็นสีฟ้า สีฟ้าอ่อน พ่อทาสีซี่ล้อทุกซี่ คันเบรกทุกอัน ทุกอย่างเป็นสีฟ้า พ่อตบเบาะอย่างภาคภูมิใจ:
- นี่เป็นผลงานศิลปะของพ่อนะ รู้ไหม เมื่อคืนตอนที่ลูกสาวสุดที่รักของฉันหลับ พ่อก็ยังอยู่ดึกเพื่อทาสีใหม่ให้ลูกสาวได้ขี่ไปโรงเรียนเช้านี้ ลูกสาวของฉันคงดูเท่มากถ้าได้ขี่จักรยานคันนี้! ดูสิ สีแห้งแล้วนะ
ตรงข้ามกับสีหน้าร่าเริงของพ่อ สีหน้าของฉันกลับเศร้าลงทันที ฉันตกใจที่พ่อทำให้จักรยานที่น่าเกลียดอยู่แล้วยิ่งน่าเกลียดขึ้นไปอีก มันดูไม่เหมือนเดิมเลย ดูเหมือนก้อนสีฟ้าที่เคลื่อนที่ได้มากกว่า ตอนนั้นฉันอยากจะร้องไห้ออกมาด้วยความโกรธ ฉันพูดว่า "ฉันจะแก้แค้น พ่อ! ฉันจะไม่ขี่จักรยานน่าเกลียดนั่นไปโรงเรียน!" ความสุขในดวงตาของพ่อพังทลายลง...
เวลาผ่านไปกว่า 10 ปีแล้ว เต็มไปด้วยเรื่องราวทั้งดีและร้ายในชีวิต แต่ฉันยังจำเช้าวันนั้นได้อย่างชัดเจน ฉันขี่จักรยานสีฟ้าไปโรงเรียนด้วยความกลัวที่จะมองหน้าเพื่อนๆ เพราะกลัวว่าพวกเขาจะรุมล้อเลียนฉัน ตลอดทางไปโรงเรียน ฉันถูกความกลัวกัดกินหัวใจจนเจ็บปวด ฉันจินตนาการว่าทุกสายตาที่มองมาที่ฉันในตอนนั้นตั้งใจจะเยาะเย้ยและดูถูกฉัน ดังนั้นวันนั้นจึงเป็นเหมือนการทรมาน ฉันพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่สบตาจักรยานที่จอดอยู่ใต้ต้นไทร ฉันหวังว่ามันจะถูกขโมยไปเสียทีจะได้ไม่ต้องเห็นทุกคนมารวมตัวกันพูดคุยกันเรื่องนั้น ในตอนนั้น ฉันคิดว่าฉันยอมเดินกลับบ้านห้ากิโลเมตรท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนจัดดีกว่านั่งบนจักรยานคันนั้น
ในที่สุด วันเรียนที่เหน็ดเหนื่อยก็จบลง พ่อรอฉันอยู่ที่ประตูเหมือนเช่นเคย แต่ดูเหมือนท่านจะเศร้า หลังจากช่วยฉันจอดจักรยานแล้ว ท่านก็พูดว่า:
- ไปที่บ่อน้ำเถอะลูก ให้พ่อตักน้ำมาให้ล้างหน้าก่อนเข้ามากินข้าวเย็นนะ ทุกคนในครอบครัวยังรออยู่เลย
พ่อไม่ได้หัวเราะและพูดคุยเหมือนปกติ บางครั้งเขาก็ถอนหายใจระหว่างกินข้าว เขาตักอาหารใส่จานฉันมากกว่าปกติ ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเลยตลอดมื้อ ฉันรู้ว่าเขามองดูลูกสาวตัวน้อยกินข้าวเงียบๆ หลายครั้ง พอกินข้าวเสร็จ ฉันก็รวบรวมความกล้าไปบอกพ่อแม่ว่า:
- ฉันจะไม่ขี่จักรยานคันนั้นไปโรงเรียนพรุ่งนี้แน่นอน มันดูน่าเกลียดและโทรมมาก ฉันไม่อยากโดนคนอื่นหัวเราะเยาะ
ต่อมาเมื่อฉันโตขึ้น ฉันถึงได้รู้ว่ามันเป็นสิ่งที่โหดร้ายที่สุดที่ฉันเคยได้ยิน และมันยังคงหลอกหลอนฉัน ฉันยังจำได้ชัดเจนว่าพ่อของฉันกินข้าวไม่หมดและลุกขึ้น ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจของเขา แต่เขาก็ยังยิ้มและพูดว่า "กินให้อิ่มแล้วพักผ่อนนะลูก พรุ่งนี้ลูกจะมีจักรยานอีกคันไว้ขี่ไปโรงเรียน พ่อสัญญา" วันนั้น เขาเดินเข้าออกบ้านอย่างเงียบๆ เพียงลำพัง เหมือนเงา เช้าวันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือรอยยิ้มอ่อนโยนของพ่อ เขายืนอยู่ข้างจักรยานของฉัน ซึ่งตอนนี้อยู่ในสภาพสมบูรณ์แล้ว เช้าวันนั้น ฉันขี่จักรยานไปโรงเรียนพร้อมกับร้องเพลง... ฉันไม่รู้เลยว่าพ่อของฉันนอนดึกทั้งคืนเพื่อขูดสีออกจากจักรยานอย่างพิถีพิถัน จนไม่เหลือร่องรอยของสีฟ้าแม้แต่น้อย
จักรยานเก่าที่พ่อแม่ซื้อให้ฉันขี่ไปโรงเรียน ซึ่งซื้อด้วยเงินที่เก็บออมจากการขายข้าว ยังคงจอดอยู่ที่มุมห้องครัว บางครั้งฉันนั่งอยู่ข้างๆ มันเป็นชั่วโมงๆ พยายามมองหาร่องรอยสีฟ้าสดใสจากวันเหล่านั้น แต่ฉันรู้ว่าคำพูดที่ไม่คิดของฉันในตอนนั้น ทำให้พ่อต้องใช้เวลาทั้งคืนขูดสีฟ้าแห่งความรัก ความหวัง และความคาดหวังออกไปอย่างพิถีพิถัน สีฟ้าสดใสนั้นเองที่ต่อมาเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันไขว่คว้าขอบฟ้าอันไกลโพ้น กางปีกและโบยบินไปไกลกับความฝันของฉัน และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมีในวันนี้เริ่มต้นจากสีฟ้าแห่งความรักนั้นที่ฉันปฏิเสธอย่างไม่ใส่ใจ บางครั้งท่ามกลางฝูงชนที่วุ่นวาย ฉันก็พลันได้พบกับสีฟ้าอันสงบสุขเช่นนั้น และฉันจำได้ดีถึงพ่อของฉันที่ทำงานหนักมาทั้งชีวิตเพื่อฉัน
ในความฝัน ฉันเห็นตัวเองขี่จักรยานสีฟ้าสดใส ร้องเพลงเสียงดังไปตามถนนที่ปกคลุมไปด้วยดอกไม้ป่าเพื่อไปโรงเรียน…
สวัสดีค่ะ ท่านผู้ชมที่รัก! ซีซั่นที่ 4 ในธีม "คุณพ่อ" จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 27 ธันวาคม 2567 ผ่านทางแพลตฟอร์มสื่อและโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลทั้งสี่ของสถานีวิทยุโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์ จังหวัดบิ่ญเฟือก (BPTV) โดยสัญญาว่าจะนำเสนอคุณค่าอันงดงามของความรักอันศักดิ์สิทธิ์และสวยงามของพ่อสู่สาธารณชน |
ที่มา: https://baobinhphuoc.com.vn/news/19/172770/chiec-xe-dap-mau-xanh-da-troi
![OCOP ในช่วงเทศกาลตรุษจีน: [ตอนที่ 1] น้อยหน่าบาเดนใน 'ฤดูทอง'](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fvphoto.vietnam.vn%2Fthumb%2F402x226%2Fvietnam%2Fresource%2FIMAGE%2F2026%2F01%2F26%2F1769417540049_03-174213_554-154843.jpeg&w=3840&q=75)
การแสดงความคิดเห็น (0)