ช่วงบ่ายในหมู่บ้านด็อกติง

เธอเปิดประตูและก้าวเข้าไปในสวน หมอกยามเย็นพัดเข้ามาเหมือนกลุ่มควัน ทำให้เธอรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก กว่าสามปีแล้วที่เธอคุ้นเคยกับช่วงบ่ายที่มีหมอกเช่นนี้ นับตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแห่งนี้กับลูกชายและลูกสะใภ้ แม่น้ำตังที่เต็มไปด้วยน้ำตลอดทั้งปี ไหลคดเคี้ยวผ่านหมู่บ้านด็อกติน หมู่บ้านเล็กๆ ที่โดดเดี่ยวตั้งอยู่บนเนินเขากลางแม่น้ำ พืชพรรณเขียวชอุ่มเนื่องจากตะกอนสีน้ำตาลแดงที่ทับถมหลังจากน้ำท่วม ไม่มีใครรู้ว่าหมู่บ้านนี้ได้ชื่อว่าด็อกตินตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เส้นทางที่คดเคี้ยวไปยังหมู่บ้านนั้นเป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับหนุ่มสาวที่จะมาพบปะและเกี้ยวพาราสีกันในเวลากลางคืน หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้มีบ้านประมาณสามสิบหลัง และเป็นที่อยู่อาศัยของผู้คนหลากหลายอาชีพ

"แม่ครับ เข้ามาข้างในเถอะ อย่าไปยืนหนาวอยู่ตรงนั้นเลย! ผมกับภรรยาจะไปในเมืองช่วงบ่ายเพื่อซื้อยา แม่รออยู่ที่บ้านกินข้าวเย็นก่อนนะครับ" เสียงของฟีดังมาจากระเบียงบ้าน

เธอค่อยๆ หันกลับเข้าไปข้างใน หยิบไม้กวาดใยมะพร้าวมาปัดใบไม้ที่ร่วงจากต้นเทอร์มิเนียคาตาปปาหน้าประตูบ้าน ฤดูกาลนี้ต้นเทอร์มิเนียคาตาปปากำลังออกดอก เมื่อคืนมีพายุ และเช้านี้ดอกไม้ก็ร่วงลงมา ทำให้ลานบ้านกลายเป็นสีม่วง ช่วงนี้เธอมักจะหวนคิดถึงวัยเยาว์ นึกถึงตอนที่นั่งเรือกับพ่อของฟีล่องไปตามลำน้ำ ตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปี เธอช่วยแม่ไปเก็บกล้วยขายตามตลาดใหญ่ในเมือง พ่อของฟีรักเธอมากจนถึงวันแต่งงาน พวกเขาแต่งงานกันได้หนึ่งปี ปีต่อมาเธอก็ให้กำเนิดฟี และปีถัดมาเรือก็จมขณะล่องไปตามลำน้ำ พ่อของฟีไม่เคยกลับมาอีกเลย…

"คุณยายคะ หนูขอน้ำดื่มได้ไหมคะ?" เสียงกระซิบแผ่วเบาของเด็กน้อยดังมาจากนอกประตูรั้ว

เธอมองออกไป ที่พุ่มดอกชบา เด็กหญิงตัวเล็กๆ อายุประมาณเก้าขวบ สวมชุดวอร์มสีส้ม ยื่นอ่างอลูมิเนียมให้เธอพร้อมกับยิ้มกว้าง “คุณยาย หนูเข้าไปตักน้ำได้ไหมคะ?” เธอรีบไปเปิดประตูรั้ว เธอรู้จักเด็กหญิงคนนี้—หลานสาวของชายชราตาบอดที่ลับมีดและกรรไกรอยู่เป็นประจำ ซึ่งมักจะนั่งอยู่ข้างตอต้นไทร เธอชี้ไปที่บ่อน้ำตรงมุมสวน “ตรงนั้น หนูตักได้มากเท่าที่ต้องการเลย!”

เด็กหญิงตัวเล็กคล่องแคล่วลดถังลง ก้มตัวลงตักน้ำใส่อ่างอลูมิเนียม แล้วลดถังลงอีกครั้งเพื่อตักน้ำเพิ่ม หญิงชราหยุดกวาดบ้านและมองดู เด็กหญิงตักน้ำอีกหลายถังแล้วเทลงในอ่างน้ำที่อยู่ใกล้ๆ หญิงชรานึกขึ้นได้ว่าอ่างน้ำแห้งมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว “วางไว้ตรงนั้นก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่จะเติมให้ทีหลัง!” เด็กหญิงไม่พูดอะไรสักคำ ยังคงก้มตัวลงตักน้ำต่อ ก่อนจะเดินเตาะแตะออกไปพร้อมกับอ่างน้ำ เมื่อถึงประตูบ้าน เธอก็ไม่ลืมที่จะหันกลับมาและยิ้มให้หญิงชราอย่างเขินอาย “ขอบคุณค่ะ คุณยาย!”

เธอมองเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความสงสาร เด็กหญิงเดินไปที่ตอต้นไทร วางอ่างน้ำลงข้างๆ ชายชราตาบอด ชายชราตั้งใจลับมีดอย่างขยันขันแข็ง บางครั้งก็หยุดพักเพื่อสาดน้ำลงบนหินลับมีดก่อนจะทำต่อ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเป็นประกายระยิบระยับบนตัวเขา ในหมู่บ้านด็อกติ๋งแห่งนี้ ทุกครัวเรือนที่มีมีด ​​กรรไกร หรือขวานทื่อหรือสึกหรอ จะนำมาให้ชายชราตาบอดลับ แม้ว่าทุกครัวเรือนจะมีหินลับมีดที่ดีอยู่แล้วก็ตาม พวกเขายังคงนำมาให้เขาเพื่อแลกกับเงินเล็กน้อยไปซื้อข้าว

คนในละแวกนั้นหลายคนล้อเลียนเขา โดยบอกว่าชายชราตาบอดคนนี้เป็นคนที่มีความสุขที่สุด ในช่วงน้ำท่วม ขณะที่คนอื่นๆ ต่างวุ่นวาย เขากลับดูเหมือนจะไม่เห็นน้ำที่เพิ่มสูงขึ้น ใบหน้าของเขาจึงยังคงสงบ ตั้งแต่เด็กหญิงตัวน้อยเริ่มมาๆ ไปๆ ชายชราก็สามารถลับมีดได้มากขึ้น และเดินได้อย่างระมัดระวังกว่าเดิม ไม่มีใครถาม แต่เพื่อนบ้านเดาว่าเธอเป็นญาติ ทุกวัน เธอจะแวะมาหาเขา พร้อมนำข้าวกล่องมาให้ บางครั้งก็มีถั่วผัดกับเนื้อ บางครั้งก็มีกุ้งตุ๋นซอสพริก หลังจากทำงานเสร็จ ชายชราจะล้างมือและกินข้าวจากกล่องอย่างมีความสุข ในเวลานั้น เด็กหญิงตัวน้อยจะช่วยเขาตักข้าวพลางกระซิบเล่านิทาน – นิทานที่หญิงชราฟังไม่ค่อยได้ยิน แต่เธอก็เห็นรอยยิ้มของเขา เธอยังขอให้หญิงชราตักน้ำจากบ่อมาสระผมให้เขาบ่อยๆ เพื่อหวีผมที่บางของเขา ชายชราโชคดีจริงๆ ที่มีหลานสาวเช่นนี้

เธอกลับเข้าไปในบ้าน กลั้นถอนหายใจ เสียงถอนหายใจแผ่วเบาลอยไปตามสายลมถึงแม่น้ำ ฟีและภรรยาแต่งงานกันมานานกว่าหกปีแล้วแต่ก็ยังไม่มีลูก เงินที่หามาได้ทั้งหมดก็ใช้ไปกับการรักษาพยาบาล เมื่อไม่นานมานี้ พวกเขาได้ยินเรื่องหมอพื้นบ้านฝีมือดีคนหนึ่งในเมือง จึงไปที่นั่นด้วยกัน เสียงนกกระสาดังมาจากแม่น้ำในยามเย็น เธอมองออกไป และเห็นนกกระสาตัวหนึ่งคาบหญ้าแห้งไว้ในปากบินไปยังสุดปลายทุ่ง เธอเดินกลับเข้าไปในครัว อุ่นปลาตุ๋น ตักข้าวใส่ชาม แล้วนั่งลงบนระเบียงบ้าน สายตาจ้องมองออกไปที่แม่น้ำอีกครั้ง เงาของยามเย็นทอดลงบนชายคาครัว สร้างแสงริบหรี่เป็นเส้นแสงสุดท้ายของวัน ค่อยๆ คลืบคลานผ่านผนังก่อนจะจางหายไปในความเงียบสงัดของพลบค่ำ

***

ข่าวการเสียชีวิตของชายชราตาบอดผู้ลับมีดและกรรไกรเมื่อคืนที่ผ่านมาแพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านด็อกติ๋ง ทุกคนต่างรู้สึกเสียใจและช่วยเหลือกันในการจัดงานศพให้เขาอย่างเหมาะสม แสงแดดในยามบ่ายคล้อยแผดเผาอย่างรุนแรง ทันใดนั้นก็เกิดพายุฝนฟ้าคะนองขึ้น ทุกคนจึงรีบกลับบ้าน ทิ้งให้เด็กหญิงตัวเล็กๆ นั่งขดตัวอยู่ในมุมกระท่อม มองออกไปข้างนอกพร้อมกับลูกแมวตัวเล็กๆ ที่เปียกโชกอยู่ในอ้อมแขน ร้องเหมียวๆ อย่างแผ่วเบา

“ทำไมหนูไม่ไปช่วยคุณยายล่ะ? อย่าให้ฝนตกและลมแรงคืนนี้นะ…” – หญิงชราพูดพลางนั่งลงข้างๆ เด็กหญิง “หนูจะไปค่ะ ปล่อยให้คุณปู่อยู่คนเดียวหนาวๆ น่าเสียดายจัง!” – เด็กหญิงเงยหน้ามองแท่นบูชาชั่วคราวที่เพื่อนบ้านจัดตั้งขึ้น มีจานผลไม้ กิ่งดอกเบญจมาศวางอยู่ข้างๆ กระถางธูปที่กำลังส่งควัน หญิงชราดึงเธอเข้ามาใกล้ น้ำตาคลอเบ้า “คุณปู่จากไปแล้ว หนูยังมีญาติคนอื่นอีกไหม?” เธอถาม เด็กหญิงตัวน้อยส่ายหัวและกระซิบว่า “หนูไม่มีใครอื่นแล้วค่ะ หนูอยู่กับยายตั้งแต่แม่คลอดหนู หลังจากปู่เสียชีวิต หนูได้งานล้างจานที่ร้านอาหารในเมือง วันหนึ่งเจ้าของร้านส่งหนูมาที่ละแวกนี้เพื่อทำธุระบางอย่าง หนูเดินผ่านแล้วเห็นปู่นั่งลับมีดอยู่ตรงนั้น สายตาของท่านเริ่มแย่ลง หนูเลยเริ่มไปเป็นเพื่อนท่านค่ะ ต่อมาเจ้าของร้านรู้เข้าและขอให้หนูเอาอาหารกลางวันไปให้ท่านทุกวัน” เด็กหญิงตัวน้อยเล่าอย่างช้าๆ ใบหน้าใสซื่อของเธอดูหม่นลง

“โอ้ คุณตาคนนั้นไม่ได้เป็นญาติกับเธอสินะ” หญิงคนนั้นอุทานด้วยความประหลาดใจ “ไม่ค่ะ!” เด็กสาวส่ายหัว ดวงตาเหลือบมองแท่นบูชา เมื่อเห็นว่าธูปหมดแล้ว เธอก็ลุกขึ้นจุดธูปอีกอันพลางพึมพำว่า “หนูจะอยู่กับคุณปู่ตรงนี้เพื่อให้ร่างกายอบอุ่นนะคะ อีกไม่กี่วันหนูต้องกลับไปบ้านนายหญิงแล้ว คุณปู่โอเคไหมคะ?”

ภายนอก พายุสงบลงแล้ว แสงจันทร์เย็นยะเยือกราวกับหมอกสาดส่องลงมาบนถนนสีเงินยวง เธอมองขึ้นไปที่ควันธูปที่ลอยเป็นรูปหัวใจ ควันนั้นทำให้เธออบอุ่น หรือหัวใจของเด็กหญิงตัวน้อยต่างหากที่ทำให้เธออบอุ่น เธอเงียบไปครู่หนึ่ง สูดดมกลิ่นธูป ปล่อยให้มันแสบตาที่เปี่ยมด้วยน้ำตา ข้างๆ พระจันทร์เสี้ยวที่ส่องแสงเข้ามาในกระท่อมกว้างขวางที่ลมพัดผ่าน เด็กหญิงตัวน้อยนั่งนิ่ง ดวงตาของเธอเปล่งประกายราวกับดวงดาวสองดวง ร่างกายของเธองอตัวเหมือนโพรงในยามค่ำคืน ทันใดนั้นเธอก็รู้ว่าเด็กที่โดดเดี่ยวทุกคนต่างก็มี โลก ของตัวเอง

“โอเคค่ะ คุณยาย คุณยายกลับบ้านได้แล้วนะคะ แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยมาหาหนู” เธอกล่าวพลางลุกขึ้นยืนและเดินออกไปอย่างช้าๆ เด็กหญิงพยักหน้าเบาๆ ยื่นมือให้คุณยายช่วยพยุงขึ้น “ให้หนูไปส่งคุณยายนะคะ คุณยาย ดึกแล้วค่ะ...”

ถนนชนบทเงียบสงบ เสียงจิ้งหรีดร้องคลอไปกับเสียงน้ำตกเบาๆ ในชนบทหลังฝนตก ลมจะพัดผ่านทุ่งนาอันกว้างใหญ่ไปเรื่อยๆ ขณะเดินเคียงข้างเด็กหญิงตัวเล็กๆ เธอฝันถึงการกลับไปในวัยเด็ก นั่งอยู่บนบันได เท้าห้อยลงไปสัมผัสกับมอสเย็นๆ ชื้นๆ ฟังเสียงนกกระเต็นบินกลับมายังต้นมะเดื่อป่าหน้าประตู เสียงเพลงอันไพเราะของชนบทอันสงบสุข ขณะเดินเคียงข้างเด็กหญิงตัวเล็กๆ เธอรู้สึกหัวใจอ่อนโยนขึ้นทันที อยากเอนกายพิงร่างเล็กๆ นั้นขณะเดินไปด้วยกัน ความอบอุ่นและความสงบสุขแผ่ซ่านออกมาจากเด็กหญิงตัวเล็กๆ เมื่อถึงประตู เด็กหญิงตัวเล็กๆ ก็ดึงมือขึ้นและชี้ไปข้างบนทันที “คุณยาย เห็นดาวดวงนั้นที่สว่างมากไหมคะ” “อ๋อ... เห็นค่ะ” “นั่นคือเพื่อนของหนู และไม่มีใครรู้เลย!” เด็กหญิงตัวเล็กๆ กระซิบอย่างตื่นเต้น “นอนหลับเถอะค่ะ คุณยาย เดี๋ยวหนูจะมาเยี่ยมนะคะ”

เด็กหญิงตัวน้อยหันหน้าหนี แต่หญิงชราคว้ามือเธอไว้อย่างรวดเร็วราวกับกลัวจะสูญเสียดวงดาวที่ส่องประกาย: "เมื่อไหร่ก็ตามที่หนูอยากมา ฉันจะอยู่ที่นี่รอให้หนูมาอยู่กับฉัน" น้ำตาเอ่อล้นในดวงตาของเด็กหญิงและไหลลงมา...

เรื่องสั้น: VU NGOC GIAO

ที่มา: https://baocantho.com.vn/chieu-o-xom-doc-tinh-a194003.html