สถานที่ที่อบอุ่นที่สุดในชีวิตของฉัน

ฉันเกิดมาท่ามกลางน้ำตาของครอบครัวขณะที่พวกเขาร่ำไห้อำลาแม่ของฉัน ผู้ซึ่งจากไปไม่นานหลังจากที่ฉันเกิด เมื่อฉันยังเป็นทารก คุณยายเดินทางหลายพันกิโลเมตรโดยแบกถุงผ้าใบเล็กๆ จากบ้านเกิดมาพาฉันกลับบ้านและเลี้ยงดูฉัน แม้ว่าฉันจะไม่มีแม่ในช่วงวัยเด็ก แต่ฉันโชคดีที่มีคุณปู่คุณย่าที่รักฉันเหมือนพ่อแม่คนอื่นๆ ตลอดชีวิตของฉัน

ภาพประกอบภาพประกอบ: งั่ง งั่ง

ในช่วงปีแรกๆ ที่ฉันไม่มีพ่อแม่ คุณปู่คุณย่าฝั่งพ่อคือ โลก ทั้งใบของฉัน เป็นที่พักพิงอันสงบสุขที่ฉันเติบโตขึ้นมา ฉันเกิดมาอ่อนแอ น้ำหนักเพียง 1.8 กิโลกรัม ผิวซีดเซียว แทบจะเอาชีวิตไม่รอดท่ามกลางโรคหิดร้ายแรง เพื่อนบ้านต่างส่ายหน้าด้วยความสงสาร ทุกคนคิดว่าฉันคงไม่รอด แต่คุณย่าไม่ยอมแพ้ เธอกอดฉันไว้แน่น พาฉันไปทุกที่เพื่อหาการรักษา ยึดมั่นในความหวังริบหรี่ที่สุด นมแม่หมดแล้ว และนมผงก็หายาก มีหลายวันที่เธอต้องอุ้มฉันไปไกลหลายไมล์ เคาะประตูบ้านที่มีเด็กเล็กๆ เพื่อขอนมให้ฉัน หลายคืนที่ฉันร้องไห้ไม่หยุด และเธอก็อยู่เฝ้าปลอบโยนฉันทั้งคืนด้วยเพลงกล่อมเด็กที่สั่นเครือท่ามกลางลมหนาว ตลอดหลายเดือนที่ยากลำบากเหล่านั้น เธออุ้มชู ดูแล และปกป้องชีวิตน้อยๆ ของฉันอย่างกล้าหาญ เหมือนกับการรักษาเปลวไฟให้คงอยู่ท่ามกลางพายุ

สำหรับฉัน คุณยายเป็นคุณยายที่ใจดีที่สุดในโลก ทุกเช้าที่ท่านไปตลาด ท่านจะซื้อขนมให้ฉันเสมอ บางครั้งเป็นมันเทศอบ บางครั้งเป็นเค้กกล้วย บางครั้งเป็นเค้กส้ม คุณยายเป็นนักเขียนที่มีพรสวรรค์ ท่านรักษาขุมทรัพย์แห่งวัฒนธรรมพื้นบ้านไว้ด้วยความรักและความทรงจำอันน่าทึ่งของท่าน ท่านจำเพลงพื้นบ้าน สุภาษิต และบทกวีมากมายได้ขึ้นใจ ตอนที่ฉันยังเล็ก ทุกเย็นก่อนนอน ท่านจะอ่านบทกวีหวานๆ หกแปดพยางค์ให้ฉันฟัง ท่านยังเล่านิทานให้ฉันฟังมากมาย บางครั้งก็เป็นตำนานต้นไม้น้ำนม บางครั้งก็เป็นเรื่องของทัคซานต่อสู้กับยักษ์ หรือเรื่องของตัมผู้แสนอ่อนโยน เสียงของท่านอ่อนโยนและอบอุ่น ทุกคำพูดดูเหมือนจะแทรกซึมเข้าไปในหัวใจของฉัน ปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งความรักในวรรณกรรมในตัวฉัน แต่เหนือสิ่งอื่นใด ท่านสอนให้ฉันรักผู้คนในแบบที่ท่านใช้ชีวิต ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่ง เมื่อเราจัดงานรำลึกที่บ้าน ฉันกินเสร็จแล้ว แต่ท่านยังเหลืออาหารที่ฉันชอบไว้บ้าง ขณะที่ฉันกำลังจะเก็บอาหาร หญิงชราผอมบางคนหนึ่งก็มาที่บ้านของเราเพื่อขออาหาร คุณยายมองมาที่ฉันแล้วพูดเบาๆ ว่า:

- นี่คือน้องสาวของคุณ คุณช่วยแบ่งส่วนนี้ให้เธอได้ไหม?

ฉันแบ่งอาหารให้หญิงขอทานคนนั้นโดยไม่ลังเลเลย หลายปีต่อมา เมื่อน้องสาวแท้ๆ ของยายมาเยี่ยมจากแดนไกล ฉันถามเธอว่าจำได้ไหมว่าฉันเคยแบ่งอาหารให้เธอ เธอมองฉันด้วยความประหลาดใจและสับสน แล้วถามยายอีกครั้ง ตอนนั้นเองฉันจึงรู้ว่ายายโกหก แต่เป็นการโกหกที่งดงาม ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความเมตตาในตัวฉัน

ฉันเติบโตมาในอ้อมกอดอันอบอุ่นของปู่ย่าตายาย ในบ้านหลังเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยความรักเสมอ ทุกฤดูหนาว ย่าของฉันจะนำใบตองแห้งมาปูบนเตียงเพื่อทดสอบว่าอุ่นพอหรือยังก่อนที่จะเรียกฉันเข้านอน ในขณะที่ท่านออกไปที่ระเบียงเพื่อหั่นผักให้หมูท่ามกลางลมหนาวจัด เมื่อฉันยังเล็ก ในยุคที่ยังไม่มีไฟฟ้าใช้เหมือนตอนนี้ ทุกฤดูร้อนที่อบอ้าว ย่าของฉันจะนั่งข้างๆ ฉันและใช้พัดให้ฉันนอน พัดที่ทำจากใบปาล์มอย่างง่ายๆ จะแกว่งไปมาอย่างเป็นจังหวะด้วยมือที่ผอมบางของท่าน นำพาทั้งลมเย็นและความรักที่ท่านมีให้ฉัน

คุณปู่ของฉันเป็นครู และท่านก็เป็นครูคนแรกในชีวิตของฉันด้วย ท่านจับมือฉันและสอนฉันเขียนตัวอักษรตัวแรก ห้องเล็กๆ ของท่านเต็มไปด้วยหนังสือ มีกลิ่นกระดาษเก่าๆ จางๆ ลอยมาตามลมเมื่อลมพัดผ่านหน้าต่างในบ่ายวันฤดูร้อน ท่านมีนิสัยชอบสูบบุหรี่ แต่ท่านไม่เคยสูบในบ้าน ทุกครั้งที่ท่านอยากสูบบุหรี่ ท่านจะออกไปที่ตรอกด้านนอก ยืนเงียบๆ ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่าย เพื่อไม่ให้ควันบุหรี่เป็นอันตรายต่อคุณยายและฉัน ท่านชอบดูข่าว แต่เมื่อฉันกำลังเรียนหนังสือ ท่านจะลดเสียงลงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพียงพอที่จะได้ยินโดยไม่รบกวนฉัน ฉันเติบโตมากับเสียงหึ่งๆ เบาๆ ของโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นและความเคารพอย่างอ่อนโยนที่ท่านแสดงต่อฉัน ท่านเป็นคนที่มีความรู้ลึกซึ้ง ตั้งแต่คณิตศาสตร์ ประวัติศาสตร์ และภูมิศาสตร์ ไปจนถึงคำถามไร้เดียงสาของฉันในวัยเด็ก ท่านอธิบายทุกอย่างอย่างอดทนด้วยคำพูดที่ง่ายและเข้าใจง่าย ดังนั้นวัยเด็กของฉันจึงน่าสนใจและเต็มไปด้วย การค้นพบ อยู่เสมอ

ตอนที่ฉันเรียนอยู่ ม.2 คุณปู่คุณย่าได้ย้ายไปอยู่ดาลัด ส่วนฉันก็ไปอยู่กับคุณพ่อที่เกียนยาง ต่อมาเมื่อฉันเข้ามหาวิทยาลัย ทุกๆ ฤดูร้อนฉันจะกลับไปอยู่กับคุณย่าที่ดาลัดประมาณครึ่งเดือน ถึงแม้รถบัสจะมาถึงตอนตีสาม คุณย่าก็จะยังคงเปิดไฟและรอฉันอยู่ในบ้าน ตอนกลางคืน ถึงแม้ฉันจะออกไปข้างนอกดึกแค่ไหน คุณปู่คุณย่าก็จะรอฉันกลับบ้านก่อนนอน คุณย่ายังคงมีนิสัยกางมุ้งให้ฉันเหมือนตอนที่ฉันยังเด็ก ทุกครั้งที่ฉันออกจากดาลัดไปเกียนยาง คุณย่าจะยืนอยู่ที่ประตูบ้าน คอยมองจนกว่าร่างของฉันจะหายไปหลังเนินเขาที่คุ้นเคย

ความรักของปู่ย่าตายายของฉันอาจไม่แสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง แต่เปี่ยมล้นและอบอุ่นเสมอ เหมือนเปลวไฟในฤดูหนาว ตอนนี้ทุกครั้งที่ฉันเห็นหนังสือเก่า ฉันก็นึกถึงปู่ ทุกครั้งที่ฉันเห็นคนชราบนถนน ฉันก็เห็นภาพร่างเล็กๆ หลังค่อมของย่าที่กำลังแบกตะกร้าไปตลาดแต่เช้า พวกท่านเลี้ยงดูฉันด้วยความเสียสละอย่างเงียบๆ และความรักที่ไม่มีเงื่อนไข

เมื่อฉันเติบโตขึ้น เป็นอิสระและเข้มแข็ง ฉันเตือนตัวเองเสมอว่าให้ใช้ชีวิตอย่างมีเมตตา เหมือนอย่างที่ปู่ย่าตายายของฉันเคยทำ สำหรับฉัน ปู่ย่าตายายฝ่ายพ่อคือพ่อแม่ของฉัน บ้านอันศักดิ์สิทธิ์ของฉัน ที่พักพิงอันสงบสุขของฉัน และบ้านหลังเล็กๆ ในวัยเด็กของฉัน ที่ซึ่งมีใบตองคลุมเตียงในคืนฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ที่ซึ่งควันบุหรี่ลอยออกมาอย่างเงียบๆ และที่ซึ่งร่างของปู่ของฉันอ่านหนังสือในบ่ายวันฤดูร้อนอันสงบสุข จะยังคงเป็นสถานที่ที่อบอุ่นที่สุดในชีวิตของฉันตลอดไป

ฮวงเจียง

ที่มา: https://baoangiang.com.vn/cho-am-doi-toi-a424941.html