ครูเปรียบเสมือนแม่ที่ใจดี

ย้อนกลับไปตอนที่ฉันเรียนอยู่ปีสองที่โรงเรียนในหมู่บ้าน ฉันมีความสุขมากที่มีครูที่รักฉันเหมือนแม่ที่รักลูกอย่างสุดหัวใจ ด้วยความอบอุ่น กำลังใจ และการสนับสนุนจากครู ทำให้ช่วงวัยเด็กของฉันอบอุ่นไปด้วยแสงแดดท่ามกลางพายุ ความสุขนั้นยังคงประทับอยู่ในความทรงจำของฉันอย่างชัดเจน

คุณครูของฉันมีชื่อที่ไพเราะมาก – เหงียน ถิ หนุง ตอนอายุยี่สิบต้นๆ เธอเดินทางจากลองคานห์ จังหวัด ด่ง นาย มาสอนที่บ้านเกิดของฉันในที่ราบสูงตอนกลาง ภาพของคุณครูหนุงในความทรงจำของฉันคือหญิงสาวสวยสง่างามในชุดอ่าวไดสีเขียว (ชุดประจำชาติเวียดนาม) เธอสูงเพรียว ใบหน้าอ่อนโยน เสียงของเธอนุ่มนวลและไพเราะ พวกเราเด็กๆ ในหมู่บ้านต่างตั้งใจฟัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ประทับใจฉันมากที่สุดคือความเมตตาในหัวใจของเธอ

โรงเรียนประถมในหมู่บ้านของฉันในตอนนั้นเรียบง่ายมาก มีเพียงห้องเรียนห้าห้องเรียงกัน สนามโรงเรียนเป็นดินแดง มีต้นลีลาวดีสีขาวสองต้น ต้นยูคาลิปตัสสองสามต้น และต้นเลื้อยสีแดงอีกเล็กน้อย แต่ที่นั่นเต็มไปด้วยความทรงจำในวัยเด็กของฉันมากมาย พวกเราเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่สอง เรียนช่วงบ่าย เริ่มเรียนเวลา 13.00 น. ตรง แต่ตั้งแต่เริ่มปีการศึกษา ฉันก็ไปโรงเรียนสายเสมอ ในความเงียบสงบของหมู่บ้านบนภูเขา ฉันได้ยินเสียงระฆังโรงเรียนดังขึ้น เสียงนั้นฟังดูจริงจังและเร่งเร้า แต่ฉันอุ้มน้องสาวตัวเล็กของฉันที่อายุเกือบหนึ่งขวบไว้ในอ้อมแขน ฉันไม่สามารถทิ้งเธอไว้ที่บ้านคนเดียวได้ แม่ของฉันยังไม่กลับจากที่ทำงาน และน้ำตาฉันก็เอ่อล้นขึ้นมาในดวงตา

จากนั้นแม่ของฉันก็ปรากฏตัวที่ประตูบ้าน รีบวิ่งเข้ามาในบ้าน ฉันรีบส่งน้องชายให้แม่ คว้ากระเป๋าเรียน แล้วรีบไปโรงเรียน ฉันวิ่งสุดแรงเกิด น้ำตาเอ่อล้นในดวงตา ถนนไปโรงเรียนไม่มีดอกไม้หรือผีเสื้อ มีแต่เพียงน้ำตาของฉันและความกลัวที่จะถูกครูดุ

ฉันหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องเรียน น้ำตายังคงคลอเบ้าจนมองอะไรไม่เห็น คุณครูหนุ่งมองนาฬิกาแล้วถามว่า “ทำไมมาโรงเรียนสายล่ะคะ” “เอ่อ...” ฉันลังเล คุณครูพูดต่อ “เรียนมานานแล้ว ยังมาสายอีก แล้วยังร้องไห้อีกเหรอ” ฉันยังคงร้องไห้ต่อไป คุณครูอาจคิดว่าฉันมีเรื่องจะพูด จึงรีบไปที่ประตูแล้วพาฉันเข้าไปในห้องเรียน ระหว่างพักกลางวัน คุณครูเดินมาหาฉันแล้วถามอย่างอ่อนโยนว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันร้องไห้โฮออกมาและพูดตะกุกตะกักว่า “แม่… แม่… กลับบ้านดึกค่ะ หนู… หนูต้องอุ้มน้องกลับบ้าน” คุณครูกอดฉัน เช็ดน้ำตาให้ และปลอบใจฉันว่า “แม่เข้าใจค่ะ” ฉันบอกคุณครูว่ามีบางวันที่แม่ทำงานรับจ้าง และกลับบ้านเฉพาะเมื่อนายจ้างอนุญาตเท่านั้น บางครั้งที่ทำงานก็ไกลจากบ้านมาก จึงกลับบ้านไม่ทัน ดังนั้น ในชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 เวลาฉันมาโรงเรียนสาย คุณครูหนุ่งจึงไม่เคยดุฉันเลย เพราะฉันมาโรงเรียนสาย ฉันเลยต้องวิ่งเกือบหนึ่งกิโลเมตรจากบ้านไปโรงเรียน ในวันที่อากาศร้อนจัด ฉันจะเหงื่อออกท่วมตัว และในวันที่ฝนตก ฉันก็จะเปียกโชกไปหมด และไม่ว่าจะเป็นวันแดดออกหรือฝนตก คุณครูหนุงก็จะเช็ดหน้าให้ฉันด้วยผ้าขนหนูเสมอ

ย้อนกลับไปในสมัยเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 นักเรียนจะได้ทำโจทย์คณิตศาสตร์ ทุกวันคุณครูจะให้โจทย์คณิตศาสตร์หลายข้อ และใครทำเสร็จก่อนก็จะมาส่งงานที่โต๊ะคุณครู โดยปกติแล้วฉันจะเป็นคนแรกในห้องที่ส่งงาน ทุกครั้งที่ฉันไปส่งงาน คุณครูจะให้ลูกอมเล็กๆ กับฉันหนึ่งหรือสองเม็ด ตลอดปีการศึกษาที่สอง ฉันได้รับลูกอมจากคุณครูมากมาย และฉันก็กินแค่บางครั้งเท่านั้น ส่วนที่เหลือก็ให้พี่น้องอีกสองคนของฉัน หลายสิบปีผ่านไปแล้ว แต่ลูกอมที่แสนหวานจากคุณครูหนึงในตอนนั้นยังคงเป็นความทรงจำที่ดีในชีวิตของฉัน

จากนิทานที่คุณครูหนุ่งเล่าให้เด็กฟังนั่นเอง ที่ทำให้ฉันเชื่อมาตั้งแต่อายุ 7 ขวบว่า คนใจดีและขยันขันแข็งอย่างคุณตัม จะมีชีวิตที่มั่งคั่งและมีความสุขในที่สุด คุณครูหนุ่งปลูกฝังความฝันที่ดีเหล่านี้ในวัยเด็กของฉัน ซึ่งเต็มไปด้วยความยากลำบาก

หากจะเปรียบชีวิตของแต่ละคนกับบทเพลงสักชิ้น จากท่วงทำนองอันเศร้าหมองในวัยเด็กที่ยากจนของฉัน คุณครูหนงได้ปลูกฝังท่วงทำนองที่อ่อนโยนและสดใสอย่างแท้จริงไว้ในตัวฉัน ต่อมา เมื่อฉันได้เป็นครูสอนวรรณคดี ขณะที่สอนนิทานให้แก่นักเรียน หัวใจของฉันก็โหยหาวัยเด็กกับคุณครูหนง – ผู้เป็นแม่คนที่สองของฉัน

เวลาผ่านไปหลายปี… ณ ที่ใดที่หนึ่งที่อยู่ไกลแสนไกล คุณรู้ไหมว่าฉันยังจำคุณได้และรู้สึกขอบคุณคุณมาก!

ดังง็อกหลาน

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/chao-nhe-yeu-thuong/202604/co-giao-nhu-me-hien-1e2106c/