เคยมีช่วงเวลาแบบนั้น...

ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเวียนหัว จึงมองหาโซอันและพบว่าเธอนั่งครุ่นคิดอยู่บนม้านั่งหินใต้ต้นขนุนในลานของโรงพยาบาลทหารหมายเลข 13 เวลานั้นเกือบจะรุ่งสางแล้ว

ฉันบอกโซอันให้ไปนอน แล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับไปหอพักเพื่อพักผ่อนให้เต็มที่จะได้ทำข้อสอบได้ดี ช่วงนี้เป็นช่วงสอบ และฉันก็รู้สึกดีขึ้นแล้วหลังจากพักรักษาตัวในโรงพยาบาลมาสองสามวัน

Xoan บอกฉันว่าไม่ต้องกังวลไป แค่รักษาตัวให้หายดีก่อน แล้วเราค่อยคิดเรื่องอื่นกัน

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย ทุกอย่างดูไม่คุ้นเคย และเป็นช่วงสอบด้วย ทำให้ฉันต้องนอนดึกและตื่นเช้า ซึ่งส่งผลให้ฉันป่วยและต้องนอนโรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ในช่วงเวลานั้น แม้ว่าฉันจะยุ่งมาก แต่เพื่อนร่วมห้องก็ผลัดกันนำอาหารและเครื่องดื่มมาให้ฉัน และเพื่อนคนหนึ่งยังนอนค้างคืนกับฉันด้วย

โซอัน จากจังหวัด เหงะอาน เป็นคนที่ดูแลฉันมากที่สุด เพราะต้องไปโรงพยาบาลบ่อย เกรดของเธอเลยไม่ดีในเทอมนั้น ฉันรู้สึกผิดมาก ๆ

ช่วงเวลาที่ผมอยู่ในโรงพยาบาลเป็นหนึ่งในความทรงจำมากมายนับไม่ถ้วนในสมัยเรียน เป็นช่วงเวลาที่เรียบง่าย เงียบสงบ และเป็นส่วนตัวมาก แต่ก็เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน ความรัก และการแบ่งปัน

ความทรงจำของฉันยังรวมถึงห้องพักในหอพักที่คับแคบซึ่งมีเตียง 12 เตียง และเพื่อนๆ จากปีและภาควิชาต่างๆ ที่พูดภาษาที่ไม่คุ้นเคยกัน

แม้จะคับแคบและร้อนอบอ้าว แต่ที่นี่เป็นที่แรกที่ฉันได้เรียนรู้การใช้ชีวิตท่ามกลางคนแปลกหน้ามากมาย ฉันเรียนรู้ที่จะเอาใจใส่เมื่อไม่มีใครยอมปิดไฟ เรียนรู้ที่จะอดทนขณะรอคิวซักผ้า และเรียนรู้ที่จะใจเย็นเมื่อมีคนพูดจาด้วยความโกรธ และด้วยเหตุนี้ มิตรภาพจึงเบ่งบานอย่างเป็นธรรมชาติ

ในช่วงที่เราพักอยู่ในหอพัก ช่วงเวลาที่เรารอคอยมากที่สุดคือคืนที่ไฟฟ้าดับแต่พระจันทร์ส่องแสงสว่างไสว พวกเราจะมารวมตัวกันที่โถงทางเดินและนั่งเป็นวงกลมบนเสื่อบางๆ เบื้องล่างคือสนามโรงเรียนที่ว่างเปล่า และในระยะไกล เสียงคลื่นผสมผสานกับเสียงรถยนต์ที่สัญจรไปมาเบาบางในยามค่ำคืน ลมเย็นๆ พัดมาจากข้างนอก ในช่วงเวลานั้น พวกเราจะเล่าเรื่องราวมากมายให้กันฟัง ทั้งเรื่องบ้าน เรื่องน้องๆ และแม้แต่เรื่องความรักที่กำลังเบ่งบาน

ฟุง จากจังหวัดกวางบิ่ญ ตกหลุมรักเพื่อนร่วมหมู่บ้านที่ทำงานอยู่ในเกาหลีใต้ และพวกเขามักโทรหากันทุกคืนเพื่อทะเลาะกัน ส่วนซา จากจังหวัดกวางนาม มีแฟนหนุ่มที่เรียนอยู่ที่ ดานัง แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาไปไม่รอด เพราะซาเรียนจบและได้เป็นอาจารย์ จึงอยู่ที่เมืองกวีญอนต่อ ฉันเองก็แบ่งปันเรื่องราวความรักทางไกลที่จบลงก่อนวัยอันควรเช่นกัน…

ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกของฟุงจะเป็นอย่างไรหลังจากที่เขากลับประเทศ แต่ฉันรู้ว่าทุกสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในหอพัก เรื่องราวแสนน่ารักจากวันเวลาอันไร้เดียงสาเหล่านั้น ได้หลอมรวมกันเป็นความทรงจำที่สวยงาม ซึ่งบางครั้งก็ทำให้หัวใจเบิกบาน

เราไม่อาจหวนกลับไปสู่ยุคสมัยก่อนได้ แต่ฉันจะจดจำช่วงเวลาอันยาวนาน ท้าทาย และสงบสุขนั้นไว้ในใจเสมอ ช่วงเวลานั้นทำให้เรารักกันด้วยความจริงใจของวัยหนุ่มสาว

ที่มา: https://baophuyen.vn/van-nghe/202506/co-mot-thoi-nhu-the-c4a4cc6/