ผลงานดนตรีของซวน ลอย ที่ดัดแปลงมาจากบทกวีนั้น แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน

QTO - กวีซวนลอย (จากตำบลจิโอหลิง จังหวัดกวางตรี) เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางจากบทกวีที่ไพเราะ ซาบซึ้ง และลื่นไหลครอบคลุมช่วงชีวิตหนึ่งของเขา ผลงานรวมบทกวีของเขา เช่น "ใบไม้เรียกหาฤดูกาล" "ราวกับรู้แจ้ง" "ถ้อยคำแห่งมอส จิตวิญญาณแห่งหิน" และ "เอนกายสู่ความไม่มีที่สิ้นสุด" เป็นที่รักของผู้อ่าน อย่างไรก็ตาม ยังมีอีกด้านหนึ่งของซวนลอยที่แตกต่างออกไป ผ่านบทเพลงที่เขาประพันธ์ขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพลงที่ขับร้องโดยนักดนตรีมากความสามารถอย่างควินห์ฮอป ผู้สื่อข่าวจากหนังสือพิมพ์และวิทยุโทรทัศน์กวางตรีมีโอกาสได้พบและพูดคุยกับกวีเกี่ยวกับมุมมองที่แตกต่างนี้

• ผู้สัมภาษณ์: คุณซวน ลอย ขอแสดงความยินดีด้วยที่คุณเพิ่งได้รับการยอมรับเข้าเป็นสมาชิก สมาคมนักเขียนเวียดนาม คุณรู้สึกอย่างไรบ้างในตอนนี้ โอกาสนี้จะเปิดโอกาสใหม่ๆ อะไรบ้างให้กับบทกวีของคุณ?

- กวีซวน ลอย: ความรู้สึกของผมในตอนนี้ยากที่จะบรรยาย เพราะความฝันในวัยเด็กของผมได้เป็นจริงแล้ว นี่คือหลักฐานของกระบวนการทำงานด้วยความสมัครใจ ความมุ่งมั่น ความเงียบสงบ และความไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยบน "ทุ่ง" แห่งถ้อยคำอันไร้ขอบเขต โดยได้รับการสนับสนุนจากเพื่อนศิลปินและนักเขียนในสมาคมวรรณกรรมและศิลปะประจำจังหวัด สมาคมนักเขียนเวียดนามสาขาจังหวัด ได้รับการชี้นำจากนักเขียนอาวุโส และได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากเพื่อน ครอบครัว และญาติพี่น้อง จนทำให้ผมได้รับเกียรตินี้

ฉันรู้สึกว่าฉันต้องพยายามเรียนรู้และรับฟังให้มากขึ้นเมื่อหยิบปากกาขึ้นมาเขียน ต้องพิจารณาและไตร่ตรองอย่างรอบคอบเพื่อไม่ให้ผู้อ่านผิดหวังเมื่อเขียนบทกวี บันทึกความทรงจำ หรือบทละครสั้นที่ฉันกำลังเรียบเรียงเสร็จ เพราะมันเป็นทั้งการสร้างสรรค์และการไตร่ตรอง เป็นการค้นหา การชำระล้างสิ่งบริสุทธิ์ เหมือนการนำแสงแห่งศรัทธาและความรักเข้าไปในความมืดมิดของหัวใจมนุษย์

กวีซวน ลอย (ซ้ายสุด) และกวีเหงียน เทียน เนน (ขวาสุด) สมาชิกใหม่สองคนของสมาคมนักเขียนเวียดนาม ถ่ายภาพร่วมกับประธานสมาคมนักเขียนเวียดนาม เหงียน กวาง เถียว - ภาพ: ผู้เขียนจัดหาให้

• ผู้สัมภาษณ์: ที่จริงแล้ว จนถึงตอนนี้ สาธารณชนยังไม่ค่อยรู้จัก Xuan Loi ในแง่มุมที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ซึ่งปรากฏอยู่ในบทเพลงที่ประพันธ์โดยนักประพันธ์เพลง Quynh Hop ดังนั้น คุณกวี ความสัมพันธ์ของคุณกับนักประพันธ์เพลงหญิงท่านนี้เริ่มต้นขึ้นได้อย่างไร?

- กวีซวน ลอย: ผมคิดว่ามันเป็นโชคช่วย โอกาสที่ไม่คาดคิด ด้วยความรู้สึกท่วมท้นเมื่อไปเยือนเกาะคอนโคครั้งแรก ผมจึงเขียนบทกวีเกี่ยวกับ "เกาะเสือ" เสร็จในคราวเดียว และท่องให้คณะผู้แทนฟังที่นั่นเลย ผมไม่รู้มาก่อนว่าในเวลานั้น เขตปกครองเกาะคอนโคเดิมกำลังเตรียมงานฉลองครบรอบ 50 ปีของเกาะวีรชนแห่งนี้ หลังจากนั้นไม่นาน ผมจึงดัดแปลงบทกวีนั้นเป็น "หนึ่งวันด้วยกันบนเกาะ"

เพื่อนนักกวีของผมคนนั้นคุ้นเคยกับอินเทอร์เน็ตเป็นอย่างดีในเวลานั้น เขาได้พบกับนักดนตรีมากฝีมือคนหนึ่งที่เชี่ยวชาญด้านการแต่งเพลงเกี่ยวกับทะเลและเกาะ โดยมีผลงานเพลงมากกว่า 200 เพลงในเวลานั้น เขาแอบส่งเพลงนั้นให้แก่นักดนตรีชื่อ ควินห์ ฮ็อป… ปัจจัยที่ไม่คาดคิดหลายอย่างได้มารวมกันเพื่อช่วยให้นักดนตรีคนนั้นแต่งเพลงเสร็จสมบูรณ์

และเราก็มีเพลง "A Day on Con Co Island" ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างความไพเราะและความสมจริง ธรรมชาติและผู้คน เพลงนี้ไม่เพียงแต่สรรเสริญความงามของเกาะเท่านั้น แต่ยังยกย่องความเข้มแข็ง ความเมตตา และความรักชาติ เพลงนี้ถูกใช้เป็นเพลงประกอบในพิธีเปิดเสาธงชาติบนเกาะคอนโคเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 2560 และได้รับการขนานนามจากชาวเน็ตว่า "เพลงเกาะคอนโคในยามสงบ"...

• ผู้สัมภาษณ์: บางคนเชื่อว่าเมื่อบทกวีถูกนำไปใส่ทำนองเพลง บทกวีนั้นจะได้รับ "เอกลักษณ์" ที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง คุณรู้สึกเช่นนั้นกับบทกวีของคุณเองที่ถูกนำไปใส่ทำนองเพลงหรือไม่ และนักแต่งเพลง Quynh Hop ได้นำ "ชีวิตใหม่" มาสู่บทกวีของคุณได้อย่างไร?

- กวีซวน ลอย: ใช่ครับ! นักดนตรี ควินห์ ฮ็อป ได้นำบทกวีของผมไปแต่งเป็นเพลง และจนถึงปัจจุบันมีมากกว่า 15 เพลงแล้ว เช่น "วันหนึ่งบนเกาะคอนโค", "ตามหาทางกลับบ้าน", "ถนนดอกไม้สีม่วง", "ทันใดนั้น", "เงามะพร้าว", "ถนนเปลี่ยว", "สุสานริมแม่น้ำ"...

ในความคิดของฉัน บทกวีเมื่อนำมาใส่ทำนองเพลง มักจะมีสถานะที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง เพราะมันได้ก้าวเข้าสู่รูปแบบศิลปะใหม่ ที่ซึ่งถ้อยคำไม่ได้ดำรงอยู่โดยอิสระอีกต่อไป แต่ผสมผสานกับเสียงเพื่อสร้างเป็นท่วงทำนอง มันเปลี่ยนจากการอ่านเป็นการฟัง บทกวีเป็นศิลปะแห่งความเงียบงันโดยแท้จริง ผู้อ่านรับรู้จังหวะและความหมายด้วยตนเอง

เมื่อบทกวีถูกนำมาใส่ทำนองเพลง บทกวีจะ "มีเสียง" ด้วยเสียงร้อง เครื่องดนตรี และทำนองหลัก ทำให้ความรู้สึกต่างๆ สื่อสารได้โดยตรง เข้าถึงได้ง่าย และแพร่กระจายได้สะดวก บทกวีจึงไม่ใช่แค่เพียงข้อความที่เขียนขึ้น แต่กลายเป็นงานศิลปะหลายมิติที่เป็นการผสมผสานระหว่างภาษา เสียง และการแสดง การเปลี่ยนแปลงนี้สร้าง "เอกลักษณ์ใหม่" ให้กับบทกวี

นักแต่งเพลง Quynh Hop เคยกล่าวไว้ว่า “เมื่อบทกวีถูกนำมาใส่ทำนองเพลง มันจะไม่คงรูปแบบดั้งเดิมอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นเวอร์ชันใหม่ที่เหมาะสมกับตรรกะของ ดนตรี มีท่อนร้องประสานและจุดไคลแม็กซ์ที่เข้ากับโครงสร้างและจังหวะของเพลง โดยทั่วไปแล้วเพลงจะเผยแพร่ได้ง่ายกว่าบทกวี เมื่อขับร้องแล้ว บทกวีสามารถเข้าถึงและคงอยู่ได้ กลายเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจของผู้ฟังในวงกว้าง”

นอกจากบทกวีที่ประพันธ์ดนตรีโดยกวี Quynh Hop แล้ว กวี Xuan Loi ยังเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ประพันธ์เพลงอีกมากมาย เช่น "แสงแดดฤดูร้อนอันแสนเศร้า" โดย Le Anh; "แม่น้ำจันทร์ Nhat Le" โดย Tran Tich ซึ่งได้รับรางวัลในการประกวดวรรณกรรมและศิลปะเพื่อรำลึกครบรอบ 420 ปีแห่งการก่อตั้งจังหวัดกวางบิ่ญเดิม ครบรอบ 75 ปีแห่งการลุกฮือของกวางบิ่ญ และครบรอบ 35 ปีแห่งการสถาปนาจังหวัดขึ้นใหม่; "การพบกันในดาลัด" โดย Vo The Hung; "การชลประทาน - เพลงรัก" โดย Tran Kiem…

• ผู้สัมภาษณ์: ในบรรดาเพลงที่นักดนตรี Quynh Hop แต่งขึ้นจากบทกวีของเขา เพลง "ถนนดอกไม้สีม่วง" ซึ่งใส่ทำนองจากบทกวี "สีม่วง" ได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่ประชาชน โดยเฉพาะคนหนุ่มสาว: "แสงอาทิตย์สีชมพูทำให้รถยนต์หยุดกะทันหัน / เงายามเที่ยงวันทอดลงบนทางเท้าที่พบกัน รอยเท้าดุจดอกบัวหวนกลับ / ดอกอินทรีสีม่วงสั่นไหว / สายลมแผ่วเบาพัดพาดอกไม้ร่วงหล่นบนทางเท้า..." คุณรู้สึกอย่างไรเมื่อได้ฟังเพลงนี้เป็นครั้งแรก?

- กวีซวน ลอย: บทกวีของฉัน "สีม่วง" เป็นบทกวีที่อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยอารมณ์ความรู้สึก โดยสีม่วงเป็น "เส้นด้าย" ที่เชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมด ปลุกเร้าความทรงจำเกี่ยวกับความรัก ความโหยหา และความซื่อสัตย์ ฉากในบทกวีค่อยๆ เปลี่ยนไปจากเที่ยงวันเป็นบ่าย จากปัจจุบันสู่ความทรงจำ ความรักที่บริสุทธิ์และสุขุม แฝงไว้ด้วยความเขินอายอันเป็นเอกลักษณ์ของวัยเยาว์ ความรู้สึกนี้ไม่พลุ่งพล่าน แต่เงียบสงบ เหมือนสีม่วงที่อ่อนโยนแต่คงอยู่ยาวนาน กลายเป็นสัญลักษณ์ของความผูกพันที่ยั่งยืน คำสัญญาที่ไม่เสื่อมคลาย มันคือความปรารถนาที่ไม่สิ้นสุด ทั้งที่เป็นจริงและเหมือนความฝัน ทั้งใกล้และไกล

เมื่อฉันได้ฟังเพลง "Purple Flower Road" เป็นครั้งแรก ฉันรู้สึกได้ถึง "การเปลี่ยนแปลง" ที่ชัดเจนและสดชื่นในโทนเสียง แต่ยังคงรักษาแก่นแท้ดั้งเดิมเอาไว้ ความโหยหาอย่างอ่อนโยนในบทกวีนั้นเบาลง สดใสขึ้น และใกล้ชิดมากขึ้น ไม่หนักอึ้งด้วยความเศร้าอีกต่อไป แต่โน้มเอียงไปทางความหวานและความอบอุ่น

• ผู้สัมภาษณ์: ขออนุญาตถามคำถามสั้นๆ ได้ไหมครับ ในบรรดาเพลงที่นักแต่งเพลง Quynh Hop นำมาประพันธ์เป็นเพลงประกอบบทกวีของคุณ เพลงไหนที่คุณชอบที่สุดครับ?

- กวีซวน ลอย: สำหรับผม เพลงที่พิเศษที่สุดคือ "สุสานริมแม่น้ำ" โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงวันรำลึกทหารผ่านศึกและวีรชน เมื่อมีการขับร้องเพลงนี้ท่ามกลางเหล่าทหารผ่านศึกที่เดินทางกลับมาเยี่ยมเยียนสนามรบเก่า การได้ยินเนื้อเพลงที่ว่า "ฉันจะลืมริมฝั่งแม่น้ำที่เต็มไปด้วยดอกไม้ได้อย่างไร / ความโหยหาเหล่าทหารหนุ่มผู้บริสุทธิ์ดุจใบหญ้าที่เหี่ยวเฉา / ค่ำคืนที่ล่องลอยไปบนแม่น้ำสีแดงฉาน / 'สุสานริมแม่น้ำ' ที่ไร้หลุมศพ ไร้ชื่อ" ทำให้หัวใจผมเต็มไปด้วยความเศร้าโศกที่ยากจะทน...

บทเพลงนี้ดูเหมือนจะสื่อถึงความรักของแม่ให้ผู้ฟังรับรู้ เปรียบเสมือนพิพิธภัณฑ์สงครามที่ไม่อาจเก็บซ่อนน้ำตาที่หลั่งไหลในค่ำคืนอันยาวนานขณะรำลึกถึงลูกชายและรอคอยสามี ดนตรีและบทกวีประสานกันอย่างลงตัว ปลุกเร้าอารมณ์ที่ยากจะบรรยายมากมายไปพร้อมกับเพลง "The River Cemetery"

• ผู้สัมภาษณ์: คุณซวน ลอย มีแผนอะไรสำหรับอาชีพนักกวีของคุณในอนาคตบ้าง?

- กวีซวน ลอย: ผมวางแผนที่จะออกผลงานรวมบทกวีเล่มต่อไป และกำลังแก้ไขปรับปรุงรวมเรื่องสั้นและบันทึกความทรงจำของผม พยายามเขียนบทละครสั้นที่ยังเขียนไม่เสร็จให้เสร็จ และทุ่มเทความคิดเพื่อเขียนบทกวีมหากาพย์ให้เสร็จโดยเร็วที่สุด... ทั้งหมดนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนและเป้าหมายส่วนตัวของผม

• ผู้สัมภาษณ์: ขอบคุณท่านกวีสำหรับบทสนทนาที่มีความหมายนี้!

ไม หนาน (เรียบเรียง)

ที่มา: https://baoquangtri.vn/van-hoa/202605/co-mot-xuan-loi-rat-khac-qua-cac-nhac-pham-pho-tho-2714771/