บาดมือของคุณ

ฉันกำลังนั่งชิงช้า กำลังจะหยิบมีดมาปอกแอปเปิล แต่แล้วก็สังเกตเห็นรอยแผลเล็กๆ บนนิ้วมือ เป็นรอยที่เกิดจากอุบัติเหตุโดยประมาทตอนเด็กๆ ตอนนั้นฉันอายุแค่ 5 หรือ 6 ขวบ และพ่อก็เตือนฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า "อย่าเอามีดไปตัดอะไรนะ เดี๋ยวจะบาดตัวเอง" แต่แล้ววันหนึ่งทั้งครอบครัวออกไปขายของ และฉันอยู่บ้านอยากกินแอปเปิลมาก จนอดใจไม่ไหว หยิบมีดขึ้นมาแล้วก็เผลอตัดนิ้วตัวเอง เลือดไหลทะลักออกมา ด้วยความตกใจ ฉันจึงวิ่งไปบ้านเพื่อนบ้านเพื่อขอให้เขาช่วยทำแผลให้

สักพักต่อมา พ่อก็กลับบ้าน เมื่อเห็นว่านิ้วของฉันพันผ้าพันแผลไว้หลวมๆ พ่อจึงค่อยๆ แกะผ้าพันแผลออก เช็ดเลือด ทายา แล้วพันผ้าพันแผลให้แน่นอีกครั้ง แต่แทนที่จะปลอบโยนฉัน พ่อกลับตีฉันที่ก้นสองครั้งพลางพูดว่า "พ่อตีเพื่อสั่งสอนให้แกได้บทเรียน จะได้ไม่เอาแต่จับมีดเองอีกในคราวหน้า"

ฉันนอนอยู่บนเตียงด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลและรู้สึกขุ่นเคืองที่ถูกตี คิดในใจว่า "มือฉันก็เลือดออกและแสบแล้ว พ่อยังตีฉันอีก"

ตอนนี้ฉันโตแล้ว ฉันนั่งปอกแอปเปิลให้หลานสาวอยู่ตรงนี้ มองดูเธอข้างๆ ฉันรู้สึกสงสารเธอ เธอเพิ่งทำมือบาดและเลือดออกจากการปอกแอปเปิลเอง แล้วเธอยังโดนคุณปู่ตีเบาๆ สองครั้ง เหมือนที่ฉันเคยโดนเมื่อหลายปีก่อน ฉันเลยนึกขึ้นได้ว่า "เธอคิดเหมือนฉันตอนนั้นหรือเปล่า? มือบาด เลือดออก เจ็บมาก แล้วยังโดนคุณปู่ตีอีก เธอจะเข้าใจไหม?"

ในขณะนั้นเอง ฉันจึงเข้าใจว่าบางครั้งความทรงจำเก่าๆ ก็ช่วยให้เรามองสิ่งต่างๆ ด้วยมุมมองที่ลึกซึ้งและเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น...

เหงียน ทันห์ ตัม

ที่มา: https://baokhanhhoa.vn/van-hoa/sang-tac/202409/dut-tay-23017c5/