[นิตยสารออนไลน์]: ไหล่ที่เงียบงัน

นานแค่ไหนแล้วที่คุณไม่ได้ไปเยี่ยมพ่อ? กลับบ้านไปอยู่กับท่าน และรู้สึกถึงสถานที่ที่ปลอดภัยและสงบสุขที่สุดในโลก ก่อนที่กาลเวลาจะพรากความทรงจำอันล้ำค่าเหล่านั้นไป เรามักจะตระหนักถึงคุณค่าที่แท้จริงของไหล่ให้พิง สายตาที่ส่งให้กัน ก็ต่อเมื่อทุกอย่างกลายเป็นความทรงจำไปแล้ว ในเวลานั้น แม้แต่น้ำตาที่ขมขื่นที่สุดก็ไม่อาจเติมเต็มช่องว่างเหล่านั้นได้...

1. คุณเคยสงสัยไหมว่าความมั่นคงมาจากไหน? สำหรับผม ผมพบความมั่นคงนั้นบนบ่าของพ่อ เหมือนต้นไม้โบราณที่หยั่งรากลึกในดิน ยืนหยัดและปกป้องผมจากพายุร้ายนับไม่ถ้วน พ่อของผมเป็นคนพูดน้อย มือหยาบกร้าน แต่ก็แข็งแกร่งพอที่จะค้ำจุนชีวิตของผมทั้งหมด ผมเติบโตขึ้น แต่ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความคิด เหมือนเส้นแร่ในหินโบราณ ที่บอกเล่าถึงความกังวลมากมายที่เขาไม่เคยบ่น ในความทรงจำนั้น ผมเห็นตัวเองเป็นเรือลำเล็กๆ ล่องลอยอยู่ในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ และประภาคารที่นำทางผมคือเงาของพ่อ ที่คงอยู่และไม่เคยจางหายไป ผมจำได้ถึงช่วงบ่ายพลบค่ำ แสงแดดสุดท้ายยังคงส่องกระทบหลังที่โค้งงอของพ่อ ขณะที่เขานั่งอยู่บนระเบียง ซ่อมจักรยานที่ผมเพิ่งทำพังขณะเล่นอย่างพิถีพิถัน คราบจาระบีเหล่านั้นไม่เพียงแต่ติดอยู่บนมือของพ่อเท่านั้น แต่ยังทิ้งร่องรอยลึกไว้ในจิตใจของผมทุกครั้งที่ผมทำผิดพลาด

ฉันไม่มีวันลืมเช้าวันนั้นได้เลย ตอนที่ฉันอายุ 10 ขวบ ฉันตามพ่อไปที่ทุ่งนาเพื่อรดน้ำในช่วงที่แห้งแล้ง หมอกยามเช้าปกคลุมทุ่งนา ลมเย็นพัดผ่านรวงข้าวแห้ง พัดพาเอาทั้งกลิ่นดินที่เพิ่งไถใหม่และกลิ่นดินตะกอนจางๆ ฉันพยายามตักน้ำด้วยถัง มือยังอ่อนแรง ไม่สามารถตักน้ำได้อย่างถูกต้อง แล้วถังก็หลุดมือและตกลงไปในคูน้ำ ฉันตัวแข็งทื่อ ความผิดหวังถาโถมเข้ามาขณะที่มองดูมันจมลงไป เมื่อได้ยินเสียง พ่อก็รีบวิ่งมา เงาของพ่อทอดยาวไปบนพื้น เคลื่อนไหวเร็วมากจนฉันรู้สึกว่าเขาเหมือนลมพัด เขาก้มลงและจุ่มมือลงไปในน้ำเย็นเพื่อหาถัง มือของเขาหยาบกร้าน แต่ในขณะนั้น ฉันกลับรู้สึกว่ามันแข็งแรงอย่างประหลาด เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้หูฉัน กระซิบเบาๆ เสียงของเขาลึก อบอุ่น และหนักแน่น แต่ดังกว่าเสียงฟ้าร้อง “ใจเย็นๆ ลูก ทุกอย่างจะเรียบร้อย” เขาหยิบถังน้ำขึ้นมาวางในมือฉัน ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความหวังอันไร้ขอบเขต พ่อของฉันไม่ได้ดุฉัน เพียงแต่จับมือฉันเบาๆ และสอนฉันตักน้ำทีละขั้นตอน เช้าวันนั้น เส้นทางจากทุ่งนาไปยังบ้านดูเหมือนจะสั้นลง

2. ฉันยังคงเห็นภาพพ่อของฉันนั่งครุ่นคิดอยู่ข้างๆ ชาตอนเช้า ดวงตาของเขามองออกไปไกลๆ ที่ลานบ้านที่ว่างเปล่า รอยย่นบนหน้าผากของเขาเป็นหลักฐานของการนอนไม่หลับนับไม่ถ้วน ของช่วงเวลาที่เขานอนไม่หลับเพราะกังวลเกี่ยวกับอนาคตของเรา ทุกครั้งที่ฉันล้มลง เขาไม่ได้รีบมาช่วยพยุงฉันขึ้น แต่ปล่อยให้ฉันยืนด้วยตัวเอง ดวงตาของเขามองมาที่ฉัน ส่องประกายด้วยความเชื่อมั่นว่าฉันทำได้ แล้วเขาก็ล้มป่วย มันเป็นช่วงบ่ายต้นเดือนพฤศจิกายน ฝนปรอยลงมาอย่างต่อเนื่องตามด้วยลมเหนือที่หนาวเย็น เขาเพิ่งกลับมาจากโรงงาน เสื้อโค้ทสีซีดของเขาไม่ให้ความอบอุ่นเพียงพอ ร่างกายของเขาสั่นเทาไปทั้งตัว เย็นวันนั้น เขาไออย่างรุนแรง เสียงแหบแห้ง ดวงตาของเขาเหนื่อยล้า แต่ก็ยังพยายามรักษาท่าทีที่สงบ แม่ของฉันไม่อยู่บ้าน และฉันกับพี่น้องยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความเหนื่อยล้าของพ่อได้อย่างเต็มที่ ฉันนั่งข้างเตียงของเขา มือเล็กๆ ของฉันสัมผัสแขนของเขา รู้สึกถึงเส้นเลือดที่ปูดขึ้น

ฉันเป็นห่วงมาก แต่ไม่กล้าร้องไห้ ทันใดนั้น พ่อก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของท่านดูเหนื่อยล้าและลึกล้ำ แต่ท่านก็ยังพยายามมองมาที่ฉัน ท่านเอื้อมมือมาลูบผมฉันอย่างสั่นเทา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากของท่าน ราวกับเทียนที่ริบหรี่ในสายลม “ไม่ต้องห่วงนะลูก พ่อไม่เป็นไร...” เสียงของท่านอ่อนแรงและสั่นเครือ แต่ก็ช่วยปัดเป่าความกลัวที่ครอบงำฉันไปได้ เช้าวันรุ่งขึ้น แม้จะยังเหนื่อยอยู่ พ่อก็พยายามลุกขึ้น ฉันเห็นท่านเดินเข้าไปในครัวอย่างเงียบๆ เพื่อต้มโจ๊กขิงร้อนๆ จากนั้นก็เตรียมของไปทำงานอย่างขะมักเขม้น ขาของท่านยังคงสั่น แต่ทุกย่างก้าวก็มั่นคง ท่านไม่อยากให้เราเห็นท่านอ่อนแอ ไม่อยากให้เราพลาดงานของท่าน ในขณะนั้น ฉันเข้าใจว่าความรักของพ่อไม่ใช่เพียงแค่น้ำพุที่อ่อนโยน แต่ยังเป็นหินที่มั่นคง ยั่งยืน ไม่สั่นคลอน และเงียบสงบ แม้ในยามที่ร่างกายกำลังต่อสู้กับความเจ็บป่วย

3. ตอนนี้ฉันโตเป็นผู้ใหญ่และต้องเผชิญชีวิตด้วยตัวเอง ฉันจึงเข้าใจมากขึ้นไปอีก ทุกการตัดสินใจที่ฉันทำ ทุกความสำเร็จที่ฉันได้รับ ล้วนมีพ่ออยู่เบื้องหลัง คอยสนับสนุนและชี้นำฉันอย่างเงียบๆ เขาไม่ใช่ตะเกียงที่ส่องสว่างนำทางฉัน แต่เขาเป็นภูเขาที่แข็งแกร่งและมั่นคงพอที่ฉันจะพิงได้เมื่อเหนื่อยล้า พอที่ฉันจะพบที่พึ่งเมื่อหลงทาง ครั้งหนึ่ง ความหุนหันพลันแล่นของฉันเปรียบเสมือนบาดแผลลึกในความหวังของพ่อ บาดแผลที่มองไม่เห็นซึ่งหนักหน่วงกว่าคำตำหนิใดๆ นั่นคือปีที่ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ผ่าน เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ทำให้ฉันตกใจและอยากจะยอมแพ้ทุกอย่าง คืนนั้น บ้านเงียบสนิท ฉันนั่งขดตัวอยู่ในห้อง รอคำตำหนิหรือสายตาที่ผิดหวัง หัวใจของฉันเต้นแรงราวกับจะระเบิด

แล้วประตูห้องก็เปิดออกอย่างช้าๆ พ่อเข้ามาโดยไม่มีเสียงใดๆ ผมเงยหน้าขึ้นมองและเห็นความเศร้าในดวงตาของเขา แต่ไม่มีน้ำตาไหลลงมา เขาไม่ได้ดุด่าหรือปลอบโยนอย่างไร้ประโยชน์ เขาเพียงแค่นั่งลงข้างๆ ผม เขาเอื้อมมือมาวางบนไหล่ของผมเบาๆ มือของเขาหยาบกร้าน แต่ในขณะนั้น ผมรู้สึกได้ว่ามันส่งพลังงานที่มองไม่เห็นมาให้ผม จากนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ลึก อบอุ่น และช้าๆ ว่า “ลูกเอ๋ย ประตูบานหนึ่งปิดลง แต่ประตูอื่นๆ อีกมากมายจะเปิดออก สิ่งสำคัญคือลูกกล้าที่จะลุกขึ้นยืนและก้าวไปข้างหน้าหรือไม่” ผมซบหน้าลงบนมือของเขา น้ำตาไหลอาบเสื้อของเขา ผมสะอื้นไห้ราวกับต้องการปลดปล่อยความอ่อนแอและความไม่มั่นใจในตัวเองทั้งหมด พ่อไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่กระชับมือที่จับไหล่ผมให้แน่นขึ้นอย่างเงียบๆ แต่ละครั้งที่บีบแน่นและมั่นคง ราวกับกำลังให้กำลังใจแก่เด็กที่กำลังดิ้นรน เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อผมตื่นขึ้น พ่อก็ไปทำงานแล้ว บนโต๊ะทำงานของฉันมีหนังสือเกี่ยวกับคนที่ล้มเหลวแต่ไม่ยอมแพ้ และมีโน้ตเล็กๆ เขียนไว้ว่า "พ่อเชื่อว่าลูกทำได้ ลุกขึ้นแล้วเดินหน้าต่อไป!" ในขณะนั้นเอง ฉันเข้าใจว่าความเงียบของพ่อมีค่ามากกว่าคำแนะนำนับพันคำ มือที่จับไหล่ฉันอย่างมั่นคง สายตาที่แน่วแน่ และโน้ตเล็กๆ นั้น ทั้งหมดเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความเชื่อมั่นอย่างไม่มีเงื่อนไขของพ่อ เป็นกำลังใจที่ไม่ต้องมีพิธีรีตองใดๆ

เวลานั้นไหลวนไม่สิ้นสุด ค่อยๆกัดกร่อนเรี่ยวแรงของพ่อ ทิ้งริ้วรอยบนใบหน้า และทำให้ผมหงอกขึ้นทุกวัน แต่ความรักของพ่อเป็นนิรันดร์ เหมือนพระจันทร์เต็มดวงที่ส่องสว่างบนท้องฟ้า ส่องแสงสว่างให้แก่จิตใจของลูกทุกคน

นานแค่ไหนแล้วที่คุณไม่ได้ไปเยี่ยมพ่อของคุณ ไม่ได้นั่งข้างๆ เขาและฟังเรื่องราวชีวิตของเขา ไม่ได้จับมือเขา สัมผัสถึงความหยาบกร้านและความอบอุ่นจากการเสียสละของเขา กลับบ้านไปอยู่กับพ่อของคุณ – และสัมผัสความรู้สึกมั่นคงและสงบสุขที่สุดในโลก ก่อนที่เวลาจะพรากความทรงจำอันล้ำค่าเหล่านั้นไป เพราะบ่อยครั้งที่เราจะรู้คุณค่าที่แท้จริงของไหล่ให้พิง สายตาที่ไว้ใจได้ ก็ต่อเมื่อทุกอย่างกลายเป็นเพียงความทรงจำไปแล้ว และในเวลานั้น แม้แต่น้ำตาที่ขมขื่นที่สุดก็ไม่อาจเติมเต็มช่องว่างเหล่านั้นได้...

เนื้อหา: หลวงดินห์โคอา

ภาพ: ที่มาของภาพจากอินเทอร์เน็ต

ภาพประกอบ: ไม ฮุยเยน

ที่มา: https://baothanhhoa.vn/e-magazine-lang-le-mot-bo-vai-259826.htm