สำเนียงไซ่ง่อน

[โฆษณา_1]

แน่นอนว่าผมไม่ได้รู้จักสำเนียงไซ่ง่อนทั้งหมดหรอกครับ ผมแค่พยายามทำตัวเป็นคนมีมารยาทขณะเดินไปมาอยู่แถวสามถนนนั้นตอนที่ผมไปไซ่ง่อน และก็มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นกับผมด้วย

ตอนนั้น ฉันกลัวมากว่าจะมีคนชี้มาที่ฉันแล้วตะโกนเสียงดังว่า "อย่าคิดว่าแค่เพราะเธอมาจาก ฮานอย แล้วเธอถึงจะยิ่งใหญ่!" โอ้พระเจ้า มันเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ถักเปียใหญ่โต จ้องมองผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งอย่างตั้งใจแล้วตะโกนแบบนั้น เธอช่วยแม่ขายขนมปังจากรถเข็นขนาดใหญ่ อย่างไรก็ตาม ฉันไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเธอฉลาดแค่ไหน ฉันจำได้แค่ว่าเธอสวยมาก สวยมากจนฉันมองข้ามวิธีการพูดที่ "หยาบคาย" ของเธอไป ซึ่งมันฝังอยู่ในใจฉันในวัยเด็ก เพราะหลงใหลใน "ความงาม" ของสาวไซง่อนคนนี้

ริมฝีปากที่งอนง้อของเธอคงโด่งดังไปทั่วทั้งถนน ถึงขนาดที่แม่ของเธอต้องคอยดุเธอว่าทำตัวเสแสร้งเกินไป แต่จริงๆ แล้วฉันกลับหลงใหลในความเสแสร้งนั้น เสียง "ไม่นะ" ที่เธอเปล่งออกมาอย่างไม่สนใจยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในความฝันของฉัน แค่นี้ก็คงพอจะทำให้คุณนึกภาพออกว่าฉันดูตลกและไร้เดียงสาแค่ไหน หน้าฉันคงต้องใช้กระจกส่องถึงจะเห็นได้ชัดว่าฉันดูตลกและไร้เดียงสาขนาดไหน เด็กๆ มักจะอยากรู้อยากเห็นและจับจ้องทุกสิ่งที่คนอื่นทำ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณคิดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง?

แล้วเด็กคนนั้นก็เดินวนเวียนอยู่รอบๆ รถเข็นขายขนมปัง เขาแอบหนีผู้ใหญ่ไปซื้อขนมปังโดยไม่กลัวว่าจะถูกจับได้ เขาคิดถึงแต่แฟนสาวของเขา เขาเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง เขาแค่อยากเล่น อยากเจอแฟนสาวที่ร่าเริงคนนั้นอีกครั้ง แม้แต่ตอนนี้ ฉันก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง แต่ไม่เป็นไร เพราะมันเป็นเพียงความทรงจำ

เหตุการณ์นั้นสอนให้ผมรู้จักสำเนียงไซ่ง่อนเยอะมาก โชคดีที่ตอนนั้นผมยังเป็นเด็ก ถ้าโตกว่านี้ผมคงอายมากถ้าต้องพูดสำเนียงเหล่านั้น โชคดีที่ผมเคยอ่านหนังสือหลายเล่มในห้องสมุดที่บอกว่าคนไซ่ง่อนมีเสน่ห์ที่แฝงอยู่ในสำเนียงการพูด โดยเฉพาะผู้หญิง ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่ผู้หญิงทุกคนที่ผมเจอเหมือนเจ้าหญิง ทุกคำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากอันน่ารักเหล่านั้น จริงๆ! ผมรู้สึกชอบอย่างประหลาดทุกครั้งที่ได้เจอผู้หญิงไซ่ง่อน

โดยเฉพาะช่วงเวลาที่เพื่อนตัวเล็กของฉันยื่นขนมปังก้อนใหญ่ให้ฉันด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วมองตรงมาที่ฉันและถามอย่างมั่นใจเมื่อฉันกัดคำแรกว่า "อร่อยไหม?" ฉันจะไม่มีวันลืมเลย!

ต่อมาฉันจึงรู้ว่าสาวไซ่ง่อนเป็นแบบนั้น และเป็นแบบนี้มาตลอด “สาวไซ่ง่อนคงมีเกียรติกว่าสาวจากแถบที่ฉันอยู่” ฉันคิดในตอนนั้น ทุกสิ่งที่พวกเธอพูดนั้นหวานราวกับน้ำผึ้ง แต่พวกเธอก็ชอบหาเรื่องติฉันเสมอ เพราะพวกเธอรู้ว่าฉันพยายามเลียนแบบสำเนียงไซ่ง่อนเพื่อไม่ให้รู้สึกว่าตัวเองแปลกแยก

ฉันรู้ว่าสำเนียงไซ่ง่อนเป็น "สำเนียงมาตรฐานของภาคใต้" คุณยายของฉันซึ่งมีส่วนร่วมในการปฏิวัติในไซ่ง่อนกล่าวว่า "ถ้าคุณถือว่าสำเนียงฮานอยเป็นมาตรฐานของภาคเหนือแล้ว สำเนียงมาตรฐานของภาคใต้ก็คือสำเนียงไซ่ง่อนอย่างแน่นอน" แม้ว่าไซ่ง่อนจะเป็นที่อยู่อาศัยของผู้คนจากทั่วประเทศ รวมถึงผู้คนที่มีเชื้อสายภาคเหนือจำนวนไม่น้อยก็ตาม

ขณะที่ผมเดินเล่นอยู่แถวถนนเลอ กวาง ซุง ในเขต 6 ตลาดหมากดูแปลกตามากสำหรับเด็กชายตัวเล็กๆ ที่มาไซง่อนเป็นครั้งคราว แต่สิ่งที่แปลกยิ่งกว่าคือความพยายามของคนเหนืออย่างผมที่จะปรับตัวเข้ากับชีวิตที่คึกคักที่นี่ มันอบอุ่นหัวใจอย่างเหลือเชื่อ! การได้รู้ว่ามีคนเหนือผสมผสานเข้ากับชีวิตในไซง่อน ความรู้สึกแปลกๆ ที่ซาบซึ้งใจผุดขึ้นมาในใจผม คุณยายที่ขายเครื่องดื่มริมทางคอยชวนผมเข้าไปข้างในเมื่อเห็นผมมองไปรอบๆ อย่างงุนงง ที่แปลกคือ เธอพูดด้วยสำเนียงเหนือทั้งๆ ที่เห็นได้ชัดว่าเธอมาจากทางใต้ “เข้ามาสิลูก เข้ามาสิหลาน” ทำให้เด็กชายหัวเราะคิกคักไม่หยุด เพราะเธอใส่ใจความรู้สึกของลูกค้า เธอจึงเปลี่ยนสำเนียงอย่างจงใจเพื่อให้เด็กชายรู้สึกไม่อึดอัด

เพื่อให้เข้าใจว่าการเลียนแบบสำเนียงไซง่อนนั้นยากแค่ไหน คุณต้องไปที่ถนนใกล้กับวงเวียนลังชาคาและสวนสาธารณะหวงวันทูในเขตตานบินห์ ที่นั่นมีทุกอย่างที่คุณจะพบในภาคเหนือ มีผู้คนจากฮานอยมากมาย หัวเราะและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานด้วยสำเนียงไซง่อนเล็กน้อย ชื่อถนนก็เป็นชื่อสถานที่ในภาคเหนือ เช่น บาวี ลองเบียน และโดซอน พวกเขาทำการค้าโดยใช้ทักษะที่นำมาจากภาคเหนือ เช่น การขายสินค้า การแลกเปลี่ยน การตัดผม และการสระผม… และที่นี่ ไม่สำคัญว่าคุณจะใช้สำเนียงอะไร… ไม่สำคัญเลย สิ่งสำคัญคือข้อตกลงร่วมกันระหว่างผู้ซื้อและผู้ขาย อีกสิ่งหนึ่งที่แปลกคือ แม้ว่าคุณจะเชี่ยวชาญสำเนียงไซง่อนแล้ว คุณก็ยังจะถูกจำได้ทันที ดังนั้นจึงเป็นการดีที่สุดที่จะยึดสำเนียงพื้นเมืองของคุณไว้ มันไม่เป็นไรเลย

สำเนียงไซ่ง่อนทำให้ฉันประทับใจไม่เฉพาะตอนที่ทุกอย่างราบรื่นเท่านั้น ตอนที่เธอโกรธ สำเนียงเธอก็รุนแรงไม่แพ้กัน ครั้งหนึ่ง ฉันไปนัดกับแฟนสาวสายไปหน่อย สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปทันที แล้วเธอก็ยิ้มหวานๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า "สนุกดีใช่ไหมล่ะ?" ฉันจำได้ว่าผู้ชายมักใช้คำพูดนี้เวลาดื่มเหล้า แต่ในสถานการณ์นี้ มันมีความหมายที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ผลก็คือ เธอ insisted ที่จะกลับบ้านทั้งๆ ที่ฉันเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว ตั้งแต่จองร้านอาหารไปจนถึงจัดหาหนัง มันน่าหงุดหงิดมาก! เวลาฉันเสนอเรื่องกินหรือดื่มอะไร เธอก็จะบอกว่า "ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" โอ้พระเจ้า ฉันไม่ใช่คนท้องถิ่นเหมือนเธอ! ฉันรำคาญมาก เธอยังเลียนแบบ "ใช่ๆ" กับทุกอย่าง ราวกับจะล้อฉัน ฉันรู้ดีว่าคนไซ่ง่อนไม่เคยใช้คำว่า "ใช่" เหมือนคนทางเหนือ ไม่ว่าจะมีความสุข เศร้า หรือโกรธ พวกเขาก็จะพูดว่า "ใช่" ขึ้นอยู่กับสีหน้าของพวกเขา

ไซ่ง่อนน่ะ คุณก็รู้ ฉันไปที่นั่นมาหลายครั้งจนจำไม่ได้แล้วว่ากี่ครั้ง สิ่งที่ฉันจำได้มากที่สุดคือเสียงที่ไพเราะและนุ่มนวลราวกับกำลังร้องเพลง ไม่สูงเกินไป ไม่ต่ำเกินไป ไม่ใสเกินไป ไม่ลึกเกินไป ไม่ว่าจะพูดดังหรือเบา สำเนียงไซ่ง่อนก็อ่อนโยนและไพเราะ ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในหัวใจโดยที่คุณไม่รู้ตัว แม้แต่คำทักทายในชีวิตประจำวันก็เป็นแบบนั้น ไม่ว่าคุณจะนั่งดื่มกาแฟริมทาง กินข้าวที่ร้านอาหารข้างทาง หรือแค่พบปะคนแปลกหน้า คุณก็จะได้รับการทักทายแบบนั้นตามด้วย "โอเค ฉันจะกลับบ้านแล้ว" เหมือนขนมหวานแห่งความรักไม่ใช่เหรอ?

ดังนั้น หากมีบทความใดที่ผม ซึ่งเป็นคนฮานอยโดยกำเนิด พูดด้วยสำเนียงไซ่ง่อนเล็กน้อย โปรดอย่าโกรธผมเลยนะครับ และหากมีบทความใดที่ผมพูดด้วยสำเนียงฮานอย นั่นก็เป็นเพียงความรู้สึกที่แท้จริงของผมที่มีต่อไซ่ง่อนในฐานะคนจากภาคเหนือเท่านั้น...

การประกวดเขียนเรียงความ "จิตวิญญาณแห่งตะวันออก" จัดโดยหนังสือพิมพ์ Thanh Nien ร่วมกับเขตอุตสาหกรรมเข้มข้น Phu My 3 เป็นโอกาสให้ผู้อ่านได้แบ่งปันความรักอันลึกซึ้งที่มีต่อแผ่นดินและผู้คนในจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงใต้ (รวมถึง Ba Ria-Vung Tau, Dong Nai , Binh Duong, Binh Phuoc, Binh Thuan, Tay Ninh และนครโฮจิมินห์) และร่วมแบ่งปันแนวปฏิบัติที่ดีที่สุด รูปแบบใหม่ และความคิดสร้างสรรค์ที่เปี่ยมพลังของชาวภาคตะวันออก ผู้เขียนสามารถส่งผลงานในรูปแบบของเรียงความ การสะท้อนความคิดส่วนตัว บันทึก รายงานข่าว ฯลฯ เพื่อชิงรางวัลอันทรงคุณค่ามูลค่ารวมกว่า 120 ล้านดง

กรุณาส่งผลงานเข้าประกวดได้ที่ haokhimiendong@thanhnien.vn หรือทาง ไปรษณีย์ ไปยังกองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ Thanh Nien : 268-270 ถนน Nguyen Dinh Chieu แขวง Vo Thi Sau เขต 3 นครโฮจิมินห์ (กรุณาระบุบนซองจดหมายให้ชัดเจนว่า: ผลงานสำหรับการประกวด "Hao Khi Mien Dong ") การประกวดจะเปิดรับผลงานจนถึงวันที่ 15 พฤศจิกายน 2566 บทความที่ได้รับการคัดเลือกเพื่อตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์รายวัน Thanh Nien และหนังสือพิมพ์ออนไลน์ thanhnien.vn จะได้รับค่าตอบแทนตามระเบียบของกองบรรณาธิการ

สำหรับรายละเอียดกฎระเบียบ โปรดดูที่นี่