นาข้าวสีทองของพ่อฉัน

หนังสือพิมพ์ออนไลน์บิ่ญเฟือก, ข่าวออนไลน์บิ่ญเฟือก, ข่าวเกี่ยวกับบิ่ญเฟือก ข่าวจากบิ่ญเฟือกและทั่วโลก, เหตุการณ์ปัจจุบัน, การเมือง, เศรษฐกิจ, การศึกษา, ความมั่นคงในบิ่ญเฟือก, รัฐธรรมนูญ, กฎหมาย, วิทยาศาสตร์, เทคโนโลยี, สุขภาพ, วิถีชีวิต, วัฒนธรรม, การพักผ่อน, สังคม, ข่าวล่าสุด, เยาวชนบิ่ญเฟือก, กีฬา, ดงซอย, บูดัง, ล็อกนิญ, ฟูโอ๊กลอง…

BPO - ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าหลังตึกสูง แสงอ่อนๆ ส่องลอดผ่านกระจกหน้าต่างก่อนจะจางหายไปท่ามกลางถนนที่พลุกพล่าน ฉันยืนเงียบๆ อยู่ข้างหน้าต่าง มองดูเมฆดำก่อตัว ลมพัดผ่านต้นไม้ที่สั่นไหวในสวนเล็กๆ สุดถนน ฝนฤดูร้อนกำลังจะมา เม็ดฝนแรกกระทบหลังคาเหล็ก แล้วเสียงฝนเบาๆ ก็ดังก้องไปทั่วเมืองราวกับทำนองเพลงเก่าๆ ที่คุ้นเคย ในเสียงนั้นและอากาศเย็นสบาย ฉันรู้สึกว่าตัวเองล่องลอยกลับไปยังวันเวลาในอดีต – ไปยังสถานที่ที่อยู่กับพ่อ กลิ่นข้าวที่เพิ่งเก็บเกี่ยว ลานบ้านที่ปูด้วยอิฐสีทอง และฤดูฝนที่ไม่เพียงแต่ทำให้เสื้อผ้าของฉันเปียก แต่ยังซึมซับเข้าไปในความทรงจำของฉันด้วย

สมัยนั้น ลานอิฐหน้าบ้านเราร้อนระอุทุกฤดูร้อน อิฐสีแดงใต้ฝ่าเท้าแผดเผา แต่พ่อก็อดทนเดินอย่างมั่นคง เท้าเปล่าของท่านพลิกข้าวสารสีทองอร่ามที่หอมกรุ่นเป็นชั้นๆ ฉันนั่งอยู่บนระเบียง ใช้หมวกฟางพัดตัวเองเพื่อคลายความร้อนอบอ้าว บางครั้งก็วิ่งออกไปเติมข้าว ทำงานอย่างเหนื่อยหอบภายใต้แสงแดดจัด พ่อของฉันยิ้ม เสียงของท่านอบอุ่นพลางพูดว่า "อีกแค่วันเดียวก็เสร็จแล้ว อย่ากังวลถ้าพรุ่งนี้ฝนตกนะลูก"

พ่อทำงานเสร็จแล้วก็เข้าไปพักผ่อนข้างในสักครู่ ฉันมองดูเมล็ดข้าวสีทองอร่ามที่ส่องประกายระยิบระยับในแสงแดด สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของข้าวใหม่ และรู้สึกสบายใจมาก จากนั้นทันใดนั้น ท้องฟ้าก็มืดลง เมฆดำปรากฏขึ้นมาจากไหนไม่รู้ ปกคลุมลานบ้านสีทองอร่าม ฉันตะโกนว่า "ฝนจะตกแล้ว! พ่อ!" พ่อที่กำลังงีบหลับอยู่ก็ลุกขึ้นอย่างกระฉับกระเฉงราวกับสปริง คว้าคราดไม้ที่คุ้นเคย แล้วรีบวิ่งออกไปที่ลานบ้าน ฉันวิ่งตามไปพร้อมกับถือไม้กวาดไม้ไผ่ วิ่งด้วยความกังวลใจเพราะฝนจะตกอย่างกะทันหัน

เสียงคราด เสียงไม้กวาด และเสียงตะโกนของคนเก็บเกี่ยวข้าว ดังก้องไปทั่วหมู่บ้าน มือเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เท้าเร่งรีบข้ามลานบ้าน และสายตาของทุกคนจ้องมองขึ้นไปบนฟ้าอย่างกังวล โชคดีที่ท้องฟ้าดูเหมือนจะเห็นใจพวกเรา เข้าใจความยากลำบากของชาวนา และเริ่มมีฝนตกหลังจากที่กระสอบข้าวสุดท้ายถูกนำเข้าไปในบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว ฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดยั้งบนลานอิฐ พ่อกับฉันยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อผ้าเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ผมยุ่งเหยิง หายใจหอบ แต่เราก็ยังถอนหายใจโล่งอกได้ รอยยิ้มนั้นเหมือนกับการได้ถอนหายใจยาวๆ หลังจากช่วงเวลาที่ตึงเครียดมานาน…

ฝนหยุดตก ท้องฟ้าแจ่มใส และดวงอาทิตย์ก็ส่องแสงอีกครั้ง จากนั้นก็มีรุ้งปรากฏขึ้น พ่อของฉันเงยหน้ามองท้องฟ้า ชี้ไปยังแสงสว่างเจิดจ้า เสียงของท่านเบาแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจว่า "เห็นไหม หลังฝนหยุด ดวงอาทิตย์ก็ส่องแสงอีกครั้ง ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร ตราบใดที่เจ้าพยายาม สวรรค์จะไม่ทอดทิ้งเจ้า" ในบรรยากาศอันสงบสุขนั้น ฉันได้ฟังพ่อเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเมล็ดข้าว เกี่ยวกับเหงื่อที่ซึมลงสู่ผืนดินเพื่อเป็นอาหารมื้อใหญ่ในช่วงเวลาที่ขาดแคลน...

“ลูกต้องจำไว้ว่า การทำนาไม่อนุญาตให้มีความเกียจคร้าน ลูกต้องใช้ทุกชั่วโมงของแสงแดด ทุกสายฝนให้คุ้มค่าที่สุด ข้าวแต่ละเมล็ดคือเหงื่อและการรอคอยตลอดทั้งปีของชาวนา ลูกเอ๋ย” ตอนนั้น ผมคิดเพียงว่า “พ่อก็แค่พูดเรื่องเดิมๆ ซ้ำๆ” ผมไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงน้ำหนักของ “เหงื่อ” ที่พ่อพูดถึง ความกังวลและความวิตกกังวลที่แฝงอยู่ในการ “รอคอยตลอดทั้งปี” นั้น แต่หลังจากที่ผมจากชนบทมา เติบโตขึ้น และเผชิญกับความท้าทายต่างๆ ในชีวิต คำสอนเหล่านั้นก็กลายเป็นสิ่งที่มีความหมายลึกซึ้งและมีค่าสำหรับผม มันไม่ใช่แค่บทเรียนเกี่ยวกับการใช้แรงงาน แต่ยังเป็นบทเรียนเกี่ยวกับชีวิตด้วย นั่นคือ ความสำเร็จไม่ได้มาจากโชค แต่มาจากการลงมือปฏิบัติอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย อดทนต่อความยากลำบาก และจิตใจที่อดทนอยู่เสมอ

พ่อของฉันแก่แล้ว ผมดำหนาของท่านเมื่อก่อนกลายเป็นสีขาวโพลน นาข้าวในลานบ้านก็ไม่มากเท่าเมื่อก่อน เพราะไร่นาถูกคนอื่นเช่าไปแล้ว แต่ทุกครั้งที่ฝนตกหนัก ฉันรู้สึกราวกับว่าได้เห็นภาพพ่อของฉันในอดีตที่เร่งรีบและขยันขันแข็ง

บทเรียนของพ่อไม่ได้สอนผ่านคำพูด แต่ผ่านการกระทำ ผ่านมือที่หยาบกร้าน ผ่านหลังที่โค้งงอจากการทำงานมาหลายปี ตอนนี้ ในเมืองที่พลุกพล่าน ฉันมักคิดถึงเขา คิดถึงลานบ้านที่มีนาข้าวสีทองอร่ามอยู่ใต้แสงแดด สถานที่แห่งนั้นไม่เพียงแต่มีข้าว แสงแดด และสายฝน แต่ยังเป็นที่ที่วัยเด็กของฉันอยู่ด้วย – เรียบง่าย อบอุ่น และเต็มไปด้วยความรัก และเหนือสิ่งอื่นใด คือพ่อผู้เงียบขรึมและทุ่มเท เป็นที่พึ่งพิงให้ฉันเสมอเมื่อพายุชีวิตโหมกระหน่ำ

สวัสดีค่ะ ท่านผู้ชมที่รัก! ซีซั่นที่ 4 ในธีม "คุณพ่อ" จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 27 ธันวาคม 2567 ผ่านทางแพลตฟอร์มสื่อและโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลทั้งสี่ของสถานีวิทยุโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์ จังหวัดบิ่ญเฟือก (BPTV) โดยสัญญาว่าจะนำเสนอคุณค่าอันงดงามของความรักอันศักดิ์สิทธิ์และสวยงามของพ่อสู่สาธารณชน
โปรดส่งเรื่องราวซึ้งๆ เกี่ยวกับคุณพ่อมายัง BPTV โดยการเขียนบทความ บันทึกส่วนตัว บทกวี เรียงความ คลิป วิดีโอ เพลง (พร้อมบันทึกเสียง) ฯลฯ ทางอีเมลไปที่ chaonheyeuthuongbptv@gmail.com กองบรรณาธิการ สถานีวิทยุโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์บิ่ญเฟือก 228 ถนนเจิ่นฮุงดาว แขวงตันฟู เมืองดงซอย จังหวัดบิ่ญเฟือก โทรศัพท์: 0271.3870403 กำหนดส่งภายในวันที่ 30 สิงหาคม 2568
บทความคุณภาพสูงจะได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่อย่างกว้างขวาง พร้อมทั้งมีการจ่ายค่าตอบแทน และจะมีการมอบรางวัลเมื่อโครงการเสร็จสมบูรณ์ ซึ่งรวมถึงรางวัลใหญ่ 1 รางวัล และรางวัลดีเด่นอีก 10 รางวัล
มาสานต่อเรื่องราวของเหล่าคุณพ่อในซีซั่น 4 ของ "Hello, My Love" กันเถอะ เพื่อให้เรื่องราวเกี่ยวกับคุณพ่อได้แพร่กระจายและสัมผัสหัวใจของทุกคน!

ที่มา: https://baobinhphuoc.com.vn/news/19/173793/khoang-san-thoc-vang-cua-cha