![]() |
| บทสวด "เธน" เป็นการประกาศการมาถึงของฤดูใบไม้ผลิ |
นักเดินทางหยุดพักข้างเนินเขา เสียงดนตรีดังออกมาจากบ้านหลังเล็กๆ ที่อยู่ริมหมู่บ้าน – นุ่มนวล ลึกซึ้ง ราวกับกำลังเล่าเรื่องราว แต่ก็แฝงไปด้วยการเรียกชื่อใครบางคนเบาๆ เขาจำทำนองนั้นได้ เพลงพื้นบ้านที่หญิงสาวชาวเขาร้องในบ่ายวันหนึ่งของฤดูใบไม้ผลิเมื่อนานมาแล้ว ในเวลานั้น เธอนั่งอยู่บนระเบียงบ้าน ชุดสีครามของเธอพลิ้วไหวไปตามลม ดวงตาของเธอใสราวกับน้ำพุ เสียงของเธอก้องกังวานไปทั่วภูเขาและป่าไม้ นำความสงบมาสู่หัวใจของเขา หัวใจที่เดินทางผ่านดินแดนมานับไม่ถ้วน
เสียงร้องเพลงของเธอเปรียบเสมือนสายน้ำที่ไหลผ่านหัวใจ ปลอบประโลมบาดแผลแห่งชีวิต ในทุกๆ ตัวโน้ต มีทั้งความโหยหา ความรัก และความสงบสุขอย่างลึกซึ้งที่นักเดินทางไม่อาจหาได้ในเมือง เธอร้องเพลงเกี่ยวกับฤดูใบไม้ผลิ เกี่ยวกับชายหนุ่มที่ออกไปทุ่งนา เกี่ยวกับดอกพีชที่บานช้า เกี่ยวกับความหวังที่จะได้กลับมาพบกันอีกครั้งหลังจากพลัดพรากกันหลายวัน เสียงของเธอทำให้เวลาราวกับหยุดนิ่ง เหลือเพียงเสียงสะท้อนจากหัวใจที่ลอยมาตามสายลม
แล้วฤดูใบไม้ผลิก็ผ่านไป เขาจากหมู่บ้านไปพร้อมกับเสียงเพลงพื้นบ้านที่ยังคงดังก้องอยู่ในใจ ไกลออกไปท่ามกลางความวุ่นวายของเมือง บางครั้งเพียงแค่ได้ยินทำนองเพลงพื้นบ้านก็ทำให้หัวใจของเขาล่องลอยกลับไปยังภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหมอก เขาเห็นภาพของหญิงสาวเมื่อหลายปีก่อน – รูปร่างเล็กกระทัดรัด ดวงตาอ่อนโยน และมือที่กำลังบรรเลงเครื่องดนตรีราวกับกำลังเล่าถึงความฝันที่ยังไม่เลือนหายไป
มีความทรงจำบางอย่างที่ไม่จำเป็นต้องมีชื่อเรียก มันเพียงแค่คงอยู่ตรงนั้น เหมือนเสียงเพลงพื้นบ้านเวียดนามดั้งเดิมท่ามกลางหมอกในฤดูใบไม้ผลิ – ชัดเจน เจือด้วยความเศร้า แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เชื่อว่า ดนตรี เช่นเดียวกับความรัก มักมีวิธีเยียวยาความว่างเปล่าในจิตวิญญาณได้เสมอ
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาอีกครั้ง สายลมยังคงพัดผ่านเนินเขา และดอกพีชยังคงเบ่งบาน นักเดินทางยิ้มเล็กน้อยขณะฟังเสียงพิณที่ดังแว่วมาตามสายลม เขารู้ลึกๆ ในใจว่าท่วงทำนองนั้นยังคงก้องกังวาน ราวกับว่าฤดูใบไม้ผลิไม่เคยจากไปเลยจริงๆ
ที่มา: https://baotuyenquang.com.vn/van-hoa/202602/khuc-then-chua-lanh-27f38c4/








การแสดงความคิดเห็น (0)