นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเขียนเกี่ยวกับพ่อของฉัน

BPO - ตลอดระยะเวลากว่า 25 ปีในฐานะนักข่าว ฉันเขียนเกี่ยวกับแม่ ความรัก เพื่อน บ้านเกิด และประเทศของฉันมามากมาย... บทความหลายชิ้นของฉันทำให้ผู้อ่านน้ำตาไหล มีบางประโยคที่ทำให้ฉันถึงกับพูดไม่ออกและน้ำตาคลอ แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยเขียนเกี่ยวกับพ่อของฉันเลยสักครั้ง

ไม่ใช่ว่าผมลืมไปแล้ว แต่บางทีอาจเป็นความรักของพ่อ ความรักที่ไม่ได้เอ่ยออกมา เงียบงัน และเปี่ยมด้วยความเมตตา ที่ทำให้ผมรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่หยิบปากกาขึ้นมาเขียน

พ่อของผมเป็นคนที่เงียบที่สุดเท่าที่ผมเคยรู้จักมา ตลอดชีวิตของท่าน ท่านแบกรับภาระของครอบครัวไว้บนบ่าที่ผอมบางและมือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก

มักกล่าวกันว่าไม่มีใครเลือกชะตาชีวิตของตนเองได้ แต่สำหรับพ่อของฉัน ดูเหมือนว่าพายุแห่งชีวิตมักมาเยือนโดยไม่คาดคิด โชคชะตาคอยโปรยปรายวันเวลาที่เจ็บปวดและโหดร้ายลงมาให้เขาอย่างต่อเนื่อง

ปู่ย่าตายายฝั่งพ่อของผมเสียชีวิตไปตอนที่พ่อผมอายุเพียง 15 ปี ซึ่งเป็นช่วงวัยที่เขาควรจะได้ไปโรงเรียนอย่างมีความสุขและไร้กังวล แต่เขากลับต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่ก่อนวัยอันควร ดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ และรับหน้าที่เลี้ยงดูและให้การศึกษาแก่น้องๆ อีกสามคนแทนพ่อแม่ ซึ่งถูกทิ้งไว้โดยลำพังและเปราะบางในโลกนี้

ต่อมา เมื่อลูกๆ เติบโตขึ้น ดูเหมือนว่าชีวิตของพ่อจะสิ้นสุดลงในที่สุด ทิ้งความยากลำบากไว้เบื้องหลัง และเริ่มต้นชีวิตใหม่กับครอบครัวเล็กๆ ที่มีภรรยาและลูกๆ อยู่รายล้อม แต่แล้วโชคร้ายก็มาเยือนอีกครั้ง

แม่ของฉัน – ผู้เป็นที่พึ่งพิงที่มั่นคงของพ่อ – เสียชีวิตอย่างกะทันหันจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากและโหดร้ายเหลือเกิน ตอนนั้นฉันเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้เพียงสัปดาห์เดียว น้องคนเล็กของฉันอายุแค่สามขวบ เธอยังไม่โตพอที่จะเข้าใจว่าเธอได้สูญเสียความรักอันศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของแม่ไปตลอดกาล และจากนี้ไปเธอจะไม่สามารถเรียก "แม่" ได้ทุกวันอีกต่อไป

ฉันจำช่วงเวลาที่น่าเศร้าครั้งนั้นได้อย่างชัดเจน พ่อของฉันจัดการเรื่องงานศพอย่างเงียบๆ และใจเย็น แต่ไหล่ที่ผอมบางของเขากลับดูเหมือนจะห่อลงภายใต้ภาระอันหนักอึ้ง ฉันเผลอสบตากับแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของเขา ซึ่งเต็มไปด้วยความห่วงใยต่ออนาคตที่ไม่แน่นอนของลูกๆ ทั้งห้าคนของเขา

พ่อของฉันเริ่มทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งวันทั้งคืน ไม่ว่าฝนจะตกหรือแดดจะออก ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนหรือต้องเดินทางไกลเพียงใด ก็ไม่เคยลังเลที่จะหาเงินมาเพื่อส่งเสียให้พวกเราเรียนหนังสือ ทุกเดือนฉันจะกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อและพี่น้องสองสามครั้ง และทุกครั้งที่กลับมาไซ่ง่อน ฉันจะถือเงินค่าเล่าเรียนที่พ่อให้มาด้วยความเสียใจ น้ำตาไหลพรั่งพรู เพราะฉันเข้าใจดีกว่าใครๆ ว่าเหรียญเหล่านั้นชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำตาของพ่อ แต่พ่อไม่เคยบ่นเลยสักครั้ง เสียสละเพื่อลูกๆ อย่างเงียบๆ เสมอ พ่อใจดีและรักใคร่ แต่ไม่เก่งในการแสดงความรักออกมาเป็นคำพูด ท่านรู้เพียงว่าท่านต้องการแบกรับความยากลำบากทั้งหมดด้วยตัวเอง เพื่อให้ลูกๆ มีชีวิตที่สุขสบาย ตลอดชีวิตของท่าน ท่านคุ้นเคยกับการสูญเสีย การเสียสละ และความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้ แต่ท่านไม่เคยปล่อยให้พวกเราขาดความรักหรือหมดศรัทธาในชีวิต

มีหลายคืนที่ฉันพลันสงสัยขึ้นมาว่า: คนเราจะอดทนต่อความยากลำบากมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร และยังคงอ่อนโยนได้ขนาดนี้? พ่อที่สูญเสียเกือบทุกอย่างไปแล้ว จะยังคงเข้มแข็งและเป็นเสาหลักคอยสนับสนุนลูกๆ ได้อย่างไร?

สำหรับคนทั่วไป พ่อของฉันอาจเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีชื่อเสียงหรือเกียรติยศใดๆ… แต่สำหรับพวกเรา เขาคืออนุสรณ์สถาน อนุสรณ์สถานที่ไม่ได้สร้างจากหิน แต่แกะสลักด้วยความรักและการเสียสละอย่างเงียบๆ

ตอนนี้พ่อของฉันอายุ 77 ปีแล้ว ผมเริ่มหงอก หลังค่อม และสุขภาพก็ทรุดโทรมลงเรื่อยๆ เนื่องจากงานของฉัน ฉันจึงไปเยี่ยมท่านได้ไม่บ่อยเหมือนเมื่อก่อน ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้านพร้อมของขวัญ ท่านก็จะบอกว่า "คราวหน้าอย่าซื้ออีกเลย มันแพงเกินไป" ฉันรู้ว่าตลอดชีวิตของพ่อ ความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของท่านไม่ใช่ของขวัญ แต่เป็นการได้เห็นลูกๆ เติบโต ได้กินอิ่มนอนหลับ และมีชีวิตที่ดี

และวันนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันเขียนถึงพ่อของฉัน ไม่ใช่แค่เพื่อขอบคุณท่านที่ให้กำเนิดฉันและเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้ฉันเป็นอย่างที่ฉันเป็นอยู่ทุกวันนี้ แต่ยังเพื่อเตือนตัวเองด้วยว่า: จงรักพ่อของคุณในขณะที่คุณยังมีโอกาสอยู่

ที่มา: https://baobinhphuoc.com.vn/news/19/174478/lan-dau-viet-ve-cha