สมุดเยี่ยม

(GLO) - สมุดบันทึกประจำปีไม่ใช่แค่สมุดจดบันทึกธรรมดาๆ มันคือสถานที่ที่เก็บรักษาช่วงเวลาแห่งวัยเยาว์ทั้งยุคเอาไว้ โดยทุกๆ เส้นที่เขียนลงไปล้วนบรรจุความทรงจำเอาไว้

Báo Gia Lai•19/04/2025

มีข้อความบางข้อความที่ดูไร้เดียงสาและไม่ค่อยเรียบร้อยนัก แต่ก็จริงใจอย่างเหลือเชื่อ มีหลายหน้าที่เต็มไปด้วยภาพวาดรูปหัวใจ บทกวีจากโรงเรียน และคำสัญญาอย่างเช่น "อย่าลืมกันและกันในสักวันหนึ่งนะ" ซึ่งฟังดูอ่อนโยนและเรียบง่าย แต่กลับทำให้ฉันน้ำตาซึม

สำหรับพวกเราที่เกิดในช่วงปลายทศวรรษ 1980 สมุดภาพเหล่านั้นมีค่าอย่างเหลือเชื่อ พวกมันถูกตกแต่งด้วยสีสันมากมาย บางคนใช้สมุดแบบมีซิป บางคนใช้สมุดแบบสันห่วง

หลังจากเขียนหน้าแรกอย่างระมัดระวังแล้ว ฉันก็ส่งสมุดให้เพื่อนร่วมชั้น พวกเขามักจะเริ่มด้วยชื่อ วันเกิด งานอดิเรก ที่อยู่ และเบอร์โทรศัพท์ครอบครัว (ถ้ามี) คนที่ถ่ายรูปสไตล์เกาหลีได้ทันทีก็จะแปะรูปนั้นลงไป ในขณะที่บางคนถึงกับแปะรูปถ่ายจากพาสปอร์ตเลยด้วยซ้ำ

ฉันจำได้ชัดเจนถึงครั้งแรกที่ฉันเขียนลงในสมุดบันทึกประจำปีของคุณ ปากกาของฉันสั่นเทา และหลังจากเขียนคำนำทั่วไปแล้ว ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนดี ฉันควรเขียนอะไรเพื่อบอกให้คุณรู้ว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน?

ฉันจะจดจำเสียงหัวเราะของคุณเวลาที่คุณหยอกล้อฉัน ช่วงบ่ายในคาบเรียนพิเศษที่เราทุกคนนำมะม่วงดิบ ฝรั่ง และเกลือพริกมาด้วย การรวมกลุ่มเล็กๆ ในช่วงพักเพื่อกิน พูดคุย และหัวเราะอย่างมีความสุข และช่วงเวลาที่เราปั่นจักรยานเกือบสิบกิโลเมตรด้วยกันเพื่อซื้อหนังสือพิมพ์ฮัวฮ็อกโทร (ดอกไม้ของนักเรียน)...

บางคนเลือกที่จะเขียนข้อความอำลาสั้นๆ เพียงไม่กี่บรรทัด ในขณะที่บางคนตกแต่งทุกมุมอย่างพิถีพิถัน ด้วยการปักกลีบดอกไม้สีสันสดใสหรือเศษกระดาษห่อลูกอม แต่ไม่ว่าจะอยู่ในรูปแบบใด ทุกหน้าล้วนเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจที่กำลังกล่าวคำอำลา

สักวันหนึ่ง เมื่อเราทุกคนต่างไปอยู่ในที่ที่แตกต่างกัน สมุดบันทึกเหล่านั้นจะถูกเก็บไว้อย่างดีในลิ้นชักหรือมุมโต๊ะทำงานของเรา บางครั้ง เราอาจเผลอเปิดมันขึ้นมา และหวนระลึกถึงช่วงเวลาที่ไร้กังวล ช่วงเวลาแห่งความรักที่ผ่านไปอย่างเงียบๆ แล้วเราก็จะยิ้มและรู้สึกอบอุ่นใจ เมื่อรู้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยมีวันเวลาที่สวยงามเช่นนั้น

ดังนั้น ช่วงเวลาของการส่งจดหมายลงสมุดรุ่น จึงเป็นช่วงเวลาแห่งถ้อยคำจากใจจริง การกอดที่ยาวนาน การจับมือที่แน่นแฟ้น ช่วงเวลาแห่งความเสียใจ และความรักที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาในวันแรกๆ ของการไปโรงเรียน

เวลาผ่านไปเกือบ 20 ปีแล้ว ความทรงจำเกี่ยวกับวันสุดท้ายของฤดูร้อนในโรงเรียนมัธยมยังคงอยู่ในใจฉัน ขณะที่ฉันนั่งเขียนอยู่นี้ เนื้อเพลงคุ้นเคยของเพลง "Poetic Love" ก็หวนกลับเข้ามาในความคิด: "ข้อความอำลาเลือนรางไปด้วยน้ำตา ก่อนที่จะเขียนเสร็จ / ดอกไม้ที่สวยงามนั้นไม่เคยถูกมอบให้ / ความทรงจำในบ่ายวันฝนตกหลังเลิกเรียน / เราสองคนเดินบนเส้นทางเดียวกัน มันยังคงตราตรึงใจเหลือเกิน"