เสื้อสีน้ำเงินประจำเดือนมีนาคม

ในเดือนมีนาคม พระอาทิตย์ขึ้นเร็วมาก ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ทุกครั้งที่ฉันเห็นแสงสีทองสาดส่องไปทั่วถนน หัวใจฉันก็รู้สึกโหยหา คิดถึงวันเก่าๆ อย่างสุดซึ้ง ฉันรู้ว่าฉันคิดถึงเสื้ออาสาสมัครสีฟ้าตัวนั้น

ตอนนั้นเรายังเด็กมาก! เป็นความเยาว์วัยแบบวัยรุ่นอายุสิบแปดที่อาศัยอยู่ไกลบ้าน ประหยัดทุกซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ผัก และข้าวสาร แต่พอได้ยินเรื่องการรับสมัครอาสาสมัคร กลุ่มเพื่อนก็ช่วยกันออกเงินซื้อชุดอาสาสมัคร หมวกปีกกว้าง และ รองเท้าผ้าใบ ที่ถูกที่สุดเท่าที่จะหาได้ หลังจากซื้อเสร็จ เราก็ลองใส่และชื่นชมตัวเองในกระจก

ครั้งแรกที่ฉันใส่เสื้อตัวนั้น ฉันยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกครู่หนึ่ง และรู้สึกแปลกใจที่ตัวเองกลายเป็นคนใหม่ไปเลย ฉันเคยใส่เสื้อสีต่างๆ มามากมายในชีวิต แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง สีน้ำเงินเฉดนั้นยังคงสวยงามอยู่ในความทรงจำของฉัน เปล่งประกายอย่างอ่อนหวาน ต่อมาทุกครั้งที่ฉันนึกถึงตัวเองในวัยใสไร้เดียงสานั้น ฉันก็จะยิ้มออกมาโดยธรรมชาติ เพราะรู้ว่าครั้งหนึ่งฉันเคยมีวัยเยาว์ที่สดใส

เช้าวันแห่งการระดมพล ท้องฟ้าเต็มไปด้วยสีเขียวสดใส หนุ่มสาวนับร้อยคนสวมเสื้อสีเดียวกันยืนเรียงแถวยาวภายใต้แสงแดดในเดือนมีนาคม พวกเราร้องเพลง หัวเราะ และตะโกนคำขวัญไม่หยุด รถยนต์เต็มไปด้วยผู้คน กระเป๋าเป้สะพายหลังถูกยัดไว้ใต้เบาะ บางคนเบียดเสียดกัน ขาชาหลังจากเดินทางสองชั่วโมงบนถนนภูเขาที่คดเคี้ยวและลาดชัน แต่เราก็ยังคงร้องเพลง "เยาวชนเดินตามคำสอนของลุงโฮ" นั่นแหละคือความเป็นหนุ่มสาว มันทำให้คุณลืมภาระทั้งหมด เหลือเพียงสิ่งเดียวคือ คุณกำลังใช้ชีวิตอย่างเต็มที่จริงๆ

ระหว่างที่เราอยู่ในหมู่บ้านนั้น ชุดเครื่องแบบสีเขียวของเรากลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว หมู่บ้านตั้งอยู่บนเนินเขาที่ลาดชัน ไม่มีไฟฟ้า ถนนเป็นดินแดงลื่น และต้องเดินเท้า แม้แต่น้ำสะอาดก็ต้องเดินไปตักที่ลำธารเกือบชั่วโมง แล้วแบกกลับมาใส่กระสอบ วันแรก กลุ่มของเรายืนนิ่งเงียบ มองไปรอบๆ จากนั้นโดยไม่มีใครกระตุ้น พวกเราก็ค่อยๆ พับแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มทำงาน ผมจำได้ว่าช่วงบ่ายเหล่านั้นเราขุดคูน้ำชลประทาน เสื้อของเราเปียกโชก โคลนกระเด็นขึ้นมาถึงคอ ผมจำได้ว่ามือของเราพองและด้านขึ้น วันหนึ่งฝนก็ตกหนักขณะที่เรากำลังมุงหลังคา และไม่มีใครในทีมวิ่งไปหาที่หลบฝน เพราะเราต้องการทำงานให้เสร็จตามกำหนด เราทำงานกลางสายฝน เสื้อผ้าเปียกโชก แม้แต่หมวกกันฝนก็เปียก เราเหนื่อยล้าจากการทำงานกลางสายฝน แต่ทุกคนก็ยังยิ้มแย้มแจ่มใส

แต่บางทีความทรงจำเกี่ยวกับการสอนอาจเป็นสิ่งที่ฉันหวงแหนที่สุด ห้องเรียนถูกจัดตั้งขึ้นชั่วคราวในศูนย์วัฒนธรรมของหมู่บ้าน ภายใต้แสงสีเหลืองสลัวของตะเกียงน้ำมัน ด้วยการให้กำลังใจของทีมงาน ชาวบ้านต่างพากันมานั่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบนเก้าอี้พลาสติกกับเด็กๆ ถือปากกาอย่างเขินอายและเขียนตัวอักษรแต่ละตัวอย่างระมัดระวัง น่าแปลกที่ไม่มีใครเคยยืนบนแท่นมาก่อน แต่ในวันนั้นทุกคนต่างกระตือรือร้นราวกับครูจริงๆ ฉันจำเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งชื่อมาย ผิวคล้ำผมสีทอง เธอเป็นหนึ่งในนักเรียนที่ขยันที่สุด ในตอนท้ายของคาบเรียน ขณะที่เธอกำลังส่งการบ้าน เธอก็ถามฉันเบาๆ ว่า "คุณครูคะ พรุ่งนี้คุณครูจะสอนอีกไหมคะ" น้ำตาฉันเอ่อล้น ฉันหวังว่าเราจะมีเวลามากกว่านี้ เพื่อที่เราจะได้สอนกันบ่อยขึ้น

ชุดเครื่องแบบสีน้ำเงิน สีของคนรุ่นใหม่ทั้งเจเนอเรชั่น ที่เคยออกจากห้องเช่าคับแคบ ปีนป่ายไปตามถนนบนภูเขา ทำงานหนักด้วยจอบและพลั่วจนมือพอง แล้วกลับบ้านในตอนเย็นเพื่อยืนอยู่หน้ากระดานดำพร้อมชอล์ก ชุดเครื่องแบบนั้นตามรอยเท้าฉัน เปลี่ยนฉัน จากคนขี้อายให้กลายเป็นคนที่กล้าก้าวออกจากเขตสบายของตัวเอง สอนให้ฉันเปิดใจ รู้จักอดทน และเข้าใจว่าชีวิตไม่ได้มีแค่การดูแลตัวเองเท่านั้น

ตอนนี้ ทุกครั้งที่เดือนมีนาคมเวียนมา ฉันก็จะนึกถึงเสื้อตัวนั้น ความทรงจำอันล้ำค่ามากมายหลั่งไหลกลับมา ฉันแอบขอบคุณชีวิตที่ให้ฉันได้มีอายุยังน้อย ได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ และได้สวมเสื้อสีฟ้าที่สวยงามเช่นนั้น

นินห์ เล

ที่มา: https://baokhanhhoa.vn/van-hoa/sang-tac/202603/mau-ao-xanh-thang-ba-7a72a3e/