ความทรงจำในฤดูร้อน

ในฤดูร้อนปีนั้น ฉันเดินทางไปหมู่บ้านของคุณปู่คุณย่าฝั่งแม่กับแม่ โดยใช้เส้นทางลูกรังเล็กๆ ที่อาบแสงแดด ถนนที่นำไปสู่บ้านของคุณปู่คุณย่าไม่กว้างมากนัก พอดีให้มอเตอร์ไซค์คันเล็กๆ เบียดผ่านได้เท่านั้น สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม

ภาพประกอบ: ตังหงฉวน

วันเวลาเหล่านั้นในชนบทช่างสงบสุขอย่างแท้จริง หลังอาหารกลางวัน คุณยายจะพูดอย่างอ่อนโยนว่า "ออกไปเล่นข้างนอกเถอะ นอนข้างในร้อนเกินไป" โดยไม่ต้องพูดซ้ำสอง พวกเราเด็กๆ ก็จะคว้าเสื่อบางๆ ของเรา มุ่งหน้าไปยังสนามหลังบ้าน หาที่ร่มๆ แล้วนอนลง โดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ บางคนก็เอาหัววางบนแขน บางคนนอนตะแคง และบางคนก็จะพลิกตัวไปมาสักพักก่อนจะหลับไปในที่สุด

ฉันจำแสงแดดเที่ยงวันเหล่านั้นได้ดี ความเงียบสงบที่ลึกซึ้งจนได้ยินเสียงใบไม้เสียดสีกันเบาๆ ในระยะไกล เสียงนกร้องเรียกหากัน ใกล้เข้ามา เสียงจักจั่นร้องไม่หยุดราวกับซิมโฟนีฤดูร้อนที่ไม่มีวันจบสิ้น ฉันนอนอยู่ตรงนั้น ตาปิดครึ่งหนึ่ง รู้สึกถึงสายลมที่พัดผ่านใบหน้า พัดพาเอาทั้งกลิ่นหญ้าสดและกลิ่นคุ้นเคยของชนบทมาด้วย

คุณยายของฉันมักจะตั้งเหยือกน้ำเย็นไว้ที่มุมสวนเสมอ ในช่วงบ่ายๆ ที่ฉันตื่นขึ้นมาด้วยอาการคอแห้ง ฉันจะเดินไปตักน้ำใส่ถ้วยแล้วดื่มรวดเดียวหมด น้ำเย็นกำลังดี แต่ช่วยดับกระหายได้อย่างดีเยี่ยม บางครั้งคุณยายก็จะใส่ใบไม้หอมๆ สองสามกิ่งลงไปด้วย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของมันจะอบอวลไปทั่วร่างกาย ทำให้ฉันรู้สึกสดชื่นหลังจากดื่มเข้าไป สิ่งง่ายๆ เหล่านี้ แม้ว่าฉันจะเดินทางไปหลายที่แล้ว ก็ยังไม่สามารถหวนคืนสู่ความรู้สึกในอดีตนั้นได้อีกเลย

ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งแม่เคยนั่งข้างๆ ฉัน พัดให้ฉันหลับ และพูดเบาๆ ว่า "ตอนแม่ยังเล็กๆ แม่ก็เคยนอนกลางวันในสวนเหมือนพวกหนูเหมือนกัน แม่ชินแล้ว เสียงลมทำให้แม่ง่วง" ต่อมา เมื่อฉันโตขึ้นและนอนไม่หลับพลิกไปพลิกมาในเมือง ฉันก็พลันนึกถึงคำพูดเหล่านั้นและตระหนักว่าการนอนหลับในวัยเด็กนั้นสงบสุขเพียงใด

เมื่อฉันโตขึ้น ฤดูร้อนก็สั้นลง และการเดินทางกลับบ้านก็ไม่บ่อยนัก คุณยายก็แก่ลง คุณแม่ก็ยุ่งมากขึ้น และฉันก็ยุ่งอยู่กับเรื่องราวต่างๆ ในชีวิต มีหลายช่วงบ่ายที่ฉันอยู่ในห้องอับๆ แล้วพลันคิดถึงสถานที่ไกลๆ ที่ที่มีลมพัด มีกลิ่นหญ้า ได้ยินเสียงจักจั่น และได้งีบหลับอย่างสงบในบ้านเกิด

ฉันพยายามที่จะหวนคืนสู่ความรู้สึกนั้น ครั้งหนึ่ง เมื่อฉันกลับไปบ้านเกิด ถนนสายเดิม สวนเดิม แต่ทุกอย่างดูแตกต่างออกไป เด็กๆ ในอดีตกระจัดกระจายไป ไม่มีใครนอนกลางวันในสวนอีกแล้ว ฉันนอนลง หลับตาลง พยายามที่จะหวนคืนสู่ความรู้สึกเก่าๆ แต่ก็หลับไม่ลง บางทีอาจไม่ใช่ทิวทัศน์ที่เปลี่ยนไป แต่เป็นตัวฉันเองต่างหากที่เปลี่ยนไป

แต่ความทรงจำเหล่านั้นยังคงอยู่ พวกมันอาจไม่ปรากฏชัดเจน เพียงแต่แวบผ่านไปเหมือนกลิ่นหอม บางครั้งก็เป็นช่วงบ่ายที่เงียบสงบ บางครั้งก็เป็นสายลมที่พัดผ่านหน้าต่าง บางครั้งก็เป็นเพียงช่วงเวลาแห่งความเศร้า แล้วทุกอย่างก็กลับมา: ช่วงบ่ายที่นอนลง การงีบหลับที่ไม่สงบ ใบหน้าคุ้นเคยเหล่านั้นที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉันอย่างแผ่วเบา

ตอนนี้ เมื่อใดก็ตามที่ฉันนึกถึงวัยเด็ก ฉันไม่ได้พยายามยึดติดกับทุกรายละเอียดอีกต่อไปแล้ว ฉันจำได้เพียงความรู้สึกเดียว นั่นคือความรู้สึกของการนอนอย่างสงบใต้ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ปราศจากความกังวลหรือความเร่งรีบ มีเพียงตัวฉันและทุกสิ่งทุกอย่างที่คุ้นเคย ความรู้สึกที่บางทีไม่ว่าฉันจะเดินทางไปไกลแค่ไหน ฉันก็จะยังคงพกพามันติดตัวไปด้วยเสมอ และบางครั้ง ท่ามกลางวันที่วุ่นวาย ฉันก็บอกตัวเองว่า ถ้าเป็นไปได้ ให้ชะลอความเร็วลงสักหน่อย

บางที ในช่วงบ่ายวันหนึ่ง ฉันอาจจะได้ค้นพบตัวตนในวัยเด็กของฉันอีกครั้ง เด็กน้อยที่เคยนอนหลับอย่างสนิทในฤดูร้อน ในโลกแห่งความทรงจำอันเรียบง่าย

ดี คา

ที่มา: https://tuoitre.vn/mien-ky-uc-ngay-he-20260524105008511.htm