ฤดูแห่งพายุ ฤดูแห่งความโศกเศร้า

ฉันเกิดในภาคกลางของเวียดนาม ที่ซึ่งลมร้อนระอุของลาวพัดผ่านทุกฤดูร้อน ฝนที่หนาวเหน็บตกลงมาในฤดูหนาว และพายุโหมกระหน่ำอยู่บ่อยครั้ง สั่นสะเทือนรากฐานของแผ่นดิน

(AI)

ฉันเกิดในภาคกลางของเวียดนาม ที่ซึ่งลมร้อนระอุของลาวพัดผ่านทุกฤดูร้อน ฝนหนาวจัดในฤดูหนาวนำมาซึ่งพายุที่โหมกระหน่ำอย่างไม่หยุดยั้ง และพายุไต้ฝุ่นที่โหมกระหน่ำอยู่บ่อยครั้ง สั่นสะเทือนรากฐานของแผ่นดิน บางครั้งพายุมาเพียงชั่วครู่ เหมือนเป็นการเตือน แต่บางครั้งก็รุนแรง ทิ้งรอยแผลลึกไว้ในความทรงจำของผู้คนในบ้านเกิดของฉัน เมื่อเผชิญกับภัยพิบัติทางธรรมชาติ ผู้คนในบ้านเกิดของฉันเปรียบเสมือนต้นไม้ที่แข็งแกร่ง โค้งงอไปตามแรงลมแต่ไม่เคยหัก

ก่อนที่พายุจะมาถึง ลำโพงในละแวกบ้านดังกระหึ่มไม่หยุดหย่อน เตือนให้แต่ละครอบครัวเตรียมตัว ผู้ใหญ่และเด็กวิ่งออกไปตามถนนและลานบ้าน ความวิตกกังวลปรากฏอยู่บนใบหน้าของทุกคน ผู้หญิงต่างวุ่นวายกับการล้างข้าว จัดเรียงขวดน้ำปลาและขวดน้ำมัน และจัดเรียงสิ่งของจำเป็นในครัวเรือนใหม่ ผู้ชายปีนขึ้นไปบนหลังคา ยึดไม้ไผ่และกก เสริมรั้ว และเพิ่มแผ่นไม้ไผ่เข้าไปอีก ทั้งละแวกบ้านดูเหมือนจะหายใจเข้าออกพร้อมกัน เป็นหนึ่งเดียวกันในการเตรียมพร้อมรับมือกับ "ความโกรธเกรี้ยว" ที่กำลังจะมาถึง

ที่บ้านฉันก็เหมือนกัน แม่ของฉันปิดหน้าต่างอย่างพิถีพิถัน ย้ายเฟอร์นิเจอร์ไปไว้ที่มุมห้อง และเติมน้ำในโอ่งและภาชนะต่างๆ เผื่อไฟดับหรือน้ำประปาไม่ไหล ราวกับเป็นนิสัยที่ฝังแน่น การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งช้าแต่เด็ดขาด เหมือนทหารที่คุ้นเคยกับการรบ ฉันรู้ว่าทำไมเธอถึงระมัดระวังเช่นนั้น หลายครั้งที่เธอต้องอยู่เฝ้าดูลมพายุตลอดทั้งคืน ฉันทำได้เพียงนั่งเงียบๆ อยู่ที่มุมห้อง มองดูร่างผอมบางของเธอที่โยกเยกอย่างน่าหวาดเสียวในแสงสีเหลืองสลัวของตะเกียงน้ำมัน หัวใจของฉันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งสงสารแม่ กังวล และรู้สึกหมดหนทางเพราะฉันทำอะไรไม่ได้เลยที่จะช่วยเธอ พ่อของฉันทำงานก่อสร้างอยู่ไกลและไม่ค่อยกลับบ้าน ดังนั้นในวันที่พายุเข้า จึงมีแค่แม่กับฉันที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันฝ่าฟันพายุไปให้ได้

ความทรงจำเกี่ยวกับคืนพายุเหล่านั้นยังคงติดตรึงใจ เมื่อลมพัดโหมกระหน่ำอยู่ข้างนอก กระเบื้องหลังคาส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด และบ้านทั้งหลังสั่นสะเทือนราวกับร่างกายที่อ่อนล้ากำลังต่อสู้กับพลังที่มองไม่เห็น ในสายตาของเด็กอย่างฉัน ข้างนอกไม่ใช่แค่ลมและฝน แต่เป็นสัตว์ประหลาดตัวยักษ์ที่คำรามและฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่าง ฉันขดตัวสั่นและซบหน้าลงบนตักแม่ ที่หลบภัยที่ปลอดภัยที่สุด ขอบคุณพระเจ้าที่บ้านของเราสร้างอยู่บนที่สูงและแข็งแรง ดังนั้นถึงแม้ฉันจะกลัว แต่ฉันก็ยังรู้สึกปลอดภัยอยู่บ้าง แต่แล้วความกังวลก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้งเมื่อฉันนึกถึงเถา เพื่อนสนิทของฉันที่อยู่สุดหมู่บ้าน ติดกับแม่น้ำสายใหญ่ ทุกฤดูน้ำท่วม น้ำจะสูงขึ้นและท่วมบ้านของเธอ ฉันสงสัยว่าบ้านหลังเล็กๆ ของเถาจะแข็งแรงพอที่จะทนต่อลมแรงข้างนอกได้หรือไม่ เธอจะขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของแม่ ปลอดภัยและสบายดีเหมือนฉัน หรือเธอจะหวาดกลัวมองดูน้ำที่กำลังจะท่วมหน้าบ้าน?

ฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างหนักและไม่หยุดหย่อน ราวกับต้องการกวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่าง ถนนในหมู่บ้านที่คุ้นเคยพลันกลายเป็นลำธารโคลน น้ำเอ่อล้นรั้ว พัดพาใบไม้และกิ่งไม้แห้งไป สวนผลไม้เหี่ยวเฉา โยกไปมาตามลม แต่ผู้คนในหมู่บ้านของฉันยังคงไม่ย่อท้อ ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ส่องเงาลงบนหลังคาที่เปียกชุ่ม มือที่หยาบกร้านค่อยๆ ผูกเสื่อไม้ไผ่เข้าด้วยกัน อุดช่องว่างที่ลมพัดเข้ามา ฤดูพายุในหมู่บ้านของฉันไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของความกังวลเรื่องอาหารและเครื่องนุ่งห่ม การต่อสู้กับธรรมชาติ แต่ยังเป็นฤดูกาลแห่งความเมตตาของมนุษย์ เมื่อลมพัดโหมกระหน่ำอยู่ข้างนอก ตะเกียงน้ำมันในหมู่บ้านก็ยังคงส่องสว่าง ผู้คนไปมาหาสู่กัน แลกเปลี่ยนข้าวสาร เกลือ น้ำดื่ม หรือเพียงแค่การจับมือและคำพูดให้กำลังใจที่อบอุ่น แขนที่ยื่นออกไปจับกันนั้น ไม่เพียงแต่ปกป้องบ้านเรือนของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังสร้างบ้านทางจิตวิญญาณอีกด้วย ท่ามกลางสายฝนและลมที่พัดกระหน่ำ เรายังคงเห็นเปลวไฟแห่งความรัก การแบ่งปัน และจิตวิญญาณแห่งความสามัคคีที่ยั่งยืนในภาคกลางของเวียดนาม ซึ่งแข็งแกร่งไม่ต่างจากผืนดิน

แม่ของฉันมักพูดว่า "พายุมาแล้วก็ไป แต่ความรักยังคงอยู่" และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ หลังพายุทุกครั้ง เมื่อกระเบื้องหลังคายังคงกระจัดกระจายและสวนเหี่ยวเฉา ผู้คนในหมู่บ้านของฉันก็รวมตัวกันเพื่อสร้างชีวิตใหม่ เสียงไม้กวาดที่กวาดลานบ้าน เสียงผู้คนเรียกหากัน เสียงหัวเราะที่ปะปนกับความยากลำบาก... ทุกอย่างผสมผสานกันเป็นบทเพลงแห่งการเกิดใหม่

ฉันเห็นใจอย่างสุดซึ้งต่อประชาชนในภาคกลางของเวียดนาม ดินแดนที่มีพื้นที่จำกัด สภาพอากาศเลวร้าย และพายุได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต! ที่นั่น คุณจะได้พบกับคลื่นที่รุนแรง แต่ก็ยังมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งดุจภูเขา ดื้อรั้นดุจทรายในทะเล เต็มไปด้วยจิตวิญญาณของชุมชนและสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น เช่นเดียวกับบ้านหลังเล็ก ๆ แต่แข็งแรงที่ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางพายุ ประชาชนในบ้านเกิดของฉันยังคงแน่วแน่เสมอเมื่อเผชิญกับความท้าทายของชีวิต.../

ลินห์ เชา

ที่มา: https://baolongan.vn/mua-bao-mua-thuong-a201569.html