ฤดูแห่งดอกอินทรีสีม่วงบานสะพรั่ง - วันอันแสนโรแมนติกสีม่วง

ในต้นเดือนพฤษภาคมที่เบียนฮวา ดอกไม้สีม่วงสดใสของต้นตะแบกเริ่มบานสะพรั่งอย่างงดงาม แต่งแต้มท้องฟ้ามุมหนึ่งของเมืองอุตสาหกรรมที่ดูเรียบง่ายให้กลายเป็นสีม่วง เบียนฮวากำลังเข้าสู่ฤดูกาลที่สวยงามที่สุด – ฤดูกาลแห่งดอกตะแบกบอบบางผลิบานหลังฝนแรกของฤดูร้อน ฤดูกาลแห่งท้องฟ้าสีม่วงระยิบระยับ ปลุกความทรงจำและความรู้สึกคิดถึงมากมายในตัวฉัน

ตามถนนสายคุ้นเคยอย่างถนนเหงียนไอโกว๊ก ถนนฟามวันถวน ถนนหวิ่นวันเง ถนนเจิ่นคงอัน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสวนสาธารณะริมถนนเหงียนวันตรี ที่ฉันมักเดินเล่นคนเดียวทุกบ่าย ต้นตะแบกจะออกดอกบานสะพรั่ง ดอกไม้ชนิดนี้ไม่ฉูดฉาดเหมือนต้นเฟลมทรีสีแดงสดใส ไม่สง่างามเหมือนกุหลาบกำมะหยี่ และแน่นอนว่าไม่ฉูดฉาดเหมือนดอกไฮเดรนเจีย ต้นตะแบกมีคุณสมบัติที่อ่อนโยนและสงบเสงี่ยม เหมือนหญิงสาวที่รู้วิธีซ่อนความรู้สึกไว้ในดวงตาอย่างลึกซึ้ง มีเพียงผู้ที่มีความละเอียดอ่อนอย่างแท้จริงเท่านั้นที่จะมองเห็นได้

ฉันรักสีม่วงมาโดยตลอด สีม่วงเป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์และความฝัน ดังนั้นทุกครั้งที่ฤดูดอกตะแบกบานมาถึง หัวใจของฉันก็เต็มไปด้วยความสุข บางครั้ง แค่ดอกไม้เล็กๆ กลุ่มหนึ่งที่โผล่พ้นกำแพงเก่าๆ ก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันหยุดอยู่นาน ถ่ายรูป และเก็บรักษาไว้ราวกับว่าฉันได้ถือชิ้นส่วนของท้องฟ้าในวัยเยาว์ไว้ในมือ

บ่ายวันนี้ ฉันเดินเล่นไปตามถนนคนเดียวอีกครั้ง ต้นตะแบกโบราณแผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาตลอดทาง ลมจากแม่น้ำ ดงไน พัดโชยมา ทำให้ชุดอ่าวไดสีขาวของกลุ่มเด็กนักเรียนหญิงที่กำลังออกจากโรงเรียนพลิ้วไหว ราวกับว่าฉันเห็นตัวเองเมื่อหลายปีก่อน ในชุดสีขาวเช่นกัน เด็ดกลีบตะแบกมาแปะในสมุด เขียนชื่อใครบางคนอย่างรีบร้อนในบ่ายวันเดือนพฤษภาคมที่แสนเศร้าเหล่านั้น

ร้านกาแฟที่คุ้นเคยตรงหัวมุมถนนโว่ ถิ เซา วันนี้คนไม่พลุกพล่านนัก ฉันสั่งกาแฟเย็นใส่นมข้นหวานแล้วนั่งริมหน้าต่างมองออกไปที่ต้นไม้ ดอกไม้สีม่วงของต้นตะแบกสะท้อนเข้าตา ทำให้หัวใจฉันเต้นช้าลง ฉันเปิดสมุดบันทึกเก่าของฉัน กลีบดอกไม้ตะแบกที่ฉันกดไว้อย่างดีตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายยังคงสภาพสมบูรณ์ กลีบดอกไม้แห้งและเปลี่ยนเป็นสีม่วงอ่อน แต่คำที่เขียนไว้ด้านล่างยังคงชัดเจน: "ส่งท้ายปีเก่าของฉันกลับไปยังเดือนแห่งดอกไม้ตะแบก"

ชื่อนั้นอาจไม่อยู่กับฉันอีกแล้ว แต่ความทรงจำเกี่ยวกับฤดูดอกไม้บานในวัยเด็กยังคงสดใสราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ฉันจำได้ถึงแสงแดดร้อนระอุในตอนกลางวัน เพื่อนๆ และฉันปั่นจักรยานกลับบ้านจากโรงเรียน ผ่านถนนที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีม่วงร่วงหล่น บางคนหัวเราะออกมาเมื่อดอกไม้ตกใส่หัว บางคนเก็บกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นใส่ตะกร้าจักรยาน บอกว่าจะเก็บไว้เขียนจดหมายรัก วันเวลาในโรงเรียนเหล่านั้นเต็มไปด้วยความรักครั้งแรกและท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีม่วง

ฉันเคยได้ยินคนพูดว่าต้นตะแบกเป็นดอกไม้แห่งความรักที่ไม่สมหวัง บางทีอาจเป็นเพราะมันออกดอกอย่างมากมายแล้วก็เหี่ยวเฉาไปอย่างรวดเร็ว สวยงามจนน่าทึ่งแต่ก็ไม่ยั่งยืน แต่บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ผู้คนหวงแหนและอนุรักษ์ต้นตะแบกไว้ เช่นเดียวกับฉัน ทุกครั้งที่ดอกไม้บาน ฉันก็โหยหาที่จะค้นหาความทรงจำในอดีตผ่านสีม่วงอ่อนๆ ของมัน

วันก่อน ฉันเดินเล่นไปตามถนนเหงียนไอโกว๊ก และแวะที่ร้านหนังสือเก่าแห่งหนึ่ง ภายในร้าน เจ้าของร้านกำลังเช็ดฝุ่นออกจากหนังสือที่ซีดจางไปตามกาลเวลาอย่างพิถีพิถัน เราคุยกันสักพัก และเขาบอกฉันว่าก่อนปี 1975 ที่นี่เคยเป็นร้านหนังสือที่มีชื่อเสียง เป็นที่ที่หนุ่มสาวในเบียนฮวาจะมาพบปะกันเพื่อซื้อสมุดและหาหนังสือบทกวี นักศึกษาคนหนึ่งที่เคยให้สมุดกับแฟนสาวทุกปีในช่วงฤดูดอกไม้บานพร้อมคำอวยพรสุดโรแมนติก ยังคงแวะมาที่นี่บ้างเป็นครั้งคราวเพื่อหาหนังสือเก่าและหวนรำลึกถึงความทรงจำเหล่านั้น ฉันจึงนึกขึ้นได้ว่าเบียนฮวาเคยโรแมนติกมาก ไม่ใช่แค่โรงงาน โรงซ่อม และฝูงชนที่เร่งรีบเท่านั้น…

ขณะเดินข้ามสะพานเกิ่นและมองลงไปที่แม่น้ำที่คดเคี้ยว ฉันเห็นต้นตะแบกเรียงรายอยู่ฝั่งตรงข้าม ดอกของมันบานสะพรั่งเป็นสีม่วงสดใส ใต้ต้นไม้เหล่านั้น มีคู่รักคู่หนึ่งกำลังถ่ายรูปแต่งงาน เจ้าสาวยิ้มอย่างสดใส ลูบกลีบดอกไม้เบาๆ ราวกับกำลังลูบไล้ความทรงจำอันแสนหวาน เบียนฮวาเต็มไปด้วยความรัก มีชีวิตชีวา และกำลังกลายเป็นสถานที่ที่ฤดูดอกตะแบกบานทุกฤดูงดงามและปลุกความทรงจำอันแสนดีเช่นนี้

มีคนเคยบอกฉันว่า "ถ้าเธอเป็นดอกไม้ เธอคงเป็นดอกไลแลคอย่างแน่นอน งดงามอย่างเงียบๆ อ่อนโยนแต่ยากจะลืมเลือน" ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นคำชมหรือคำบอกลา แต่ตั้งแต่นั้นมา ทุกฤดูดอกไลแลคบาน ฉันจะเดินเตร่ไปมา ค้นหาเงาสะท้อนของตัวเองในท้องฟ้าสีม่วงนั้น สถานที่ที่ฉันเคยรัก เคยฝัน และเคยเขียนบันทึกประจำวัน โดยมีกลีบดอกเล็กๆ ร่วงหล่นลงบนชุดนักเรียนของฉัน

ต้นเดือนพฤษภาคมนี้ เบียนฮวาให้ความรู้สึกแตกต่างออกไป ไม่ใช่เพราะเมืองเปลี่ยนแปลงไปทุกวัน แต่เพราะมันได้สวมเสื้อคลุมสีม่วงชวนฝันที่ไม่เหมือนเมืองอื่นใด ต้นไม้ทุกต้น ทางเท้าทุกเส้น ตรอกซอกซอยเล็กๆ ทุกแห่ง...ล้วนทิ้งร่องรอยแห่งความทรงจำไว้ให้ฉัน และต้นอินทนิลก็เหมือนเพื่อนเก่าที่มักกลับมาในยามที่ฉันต้องการความเงียบสงบ เมื่อฉันต้องการหวนรำลึกถึงอดีต

หากคุณเคยคิดว่าเบียนฮวาเป็นเพียงสถานที่ท่องเที่ยวแล้วก็จากไป โปรดลองกลับมาอีกครั้งในช่วงฤดูดอกไม้บานของต้นอินทนิล การยืนอยู่ใต้ดอกไม้สีม่วงที่ร่วงหล่นอย่างเงียบๆ จะทำให้คุณรู้สึกสงบใจ เวลาราวกับหยุดนิ่ง และใครจะรู้ ความทรงจำในวัยเรียนอาจหวนกลับมาอีกครั้งก็ได้

แม้ว่าถนนในเมืองเบียนฮวาจะเปลี่ยนสีไปในอนาคต แม้ว่าถนนที่เคยเปื้อนสีม่วงด้วยความทรงจำในวัยเยาว์จะแปรเปลี่ยนไป แม้ว่าฉันจะเดินทางไกลออกไป ผ่านเมืองที่งดงามหรือหรูหรากว่านี้ เบียนฮวาจะยังคงอยู่ในใจฉันเสมอในฐานะท้องฟ้าสีครามในฤดูดอกชบาของปีนั้น มันจะยังคงเป็นสวนสาธารณะเหงียนวันตรีที่มีต้นไม้ทอดเงาลงบนทางเดินที่ฉันเคยเดินเล่นอย่างเงียบๆ และมุมถนนเล็กๆ ข้างร้านกาแฟเก่าแก่ที่ดวงตาของใครบางคนจ้องมองอยู่นานโดยไม่กล้าพูดอะไร

สำหรับฉัน เบียนฮวา สวยงามราวกับรักแรกของฉัน อ่อนโยนแต่แฝงความเศร้า ไม่ฉูดฉาด แต่ประทับอยู่ในความทรงจำอย่างลึกซึ้ง ฤดูกาลแห่งดอกไม้บานสะพรั่งจะผ่านไป กาลเวลาจะพัดพาทุกสิ่งไป แต่สีม่วงนั้น – สีม่วงแห่งรักแรกพบ สีม่วงแห่งวัยเยาว์อันแสนฝัน – จะคงอยู่ตลอดไปในหัวใจของฉัน

บทความโดย Ngo Huong

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/dong-nai-cuoi-tuan/202505/mua-hoa-bang-lang-nhung-ngay-tim-mong-mo-38e2f1c/