มีต้นไม้ผลชนิดหนึ่งที่ปลุกความทรงจำอันแสนอบอุ่นในใจพวกเราวัยเด็ก แม้กระทั่งตอนนี้ที่ผมของเราเริ่มหงอกแล้ว นั่นคือต้นชายเลน ต้นไม้ที่ปลูกอยู่ในสวนของเรา ในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ต้นชายเลนจะออกดอกและออกผล ขณะที่ลมร้อนพัดผ่านภาคกลางของเวียดนาม ผลชายเลนเติบโตใหญ่ขึ้นต่อหน้าต่อตาอันไร้เดียงสาของเรา
ตอนเที่ยงวัน ท่ามกลางแสงแดดจ้า เราออกจากบ้านและไปรวมตัวกันใต้ร่มเงาเย็นสบายของต้นชา เพื่อเล่นลูกแก้ว กระโดดเล่น และเกมพื้นบ้านอื่นๆ แสงแดดส่องประกายระยิบระยับผ่านใบไม้ หลังจากเล่นกันจนพอใจแล้ว พวกเราก็เงยหน้ามองผลชาที่ซ่อนอยู่หลังร่มเงาของใบไม้ คนหนึ่งวิ่งเข้าไปในครัวและใช้ครกตำเกลือและพริกในชาม เสียงดังเหมือนแม่ไก่กำลังวางไข่ อีกหลายคนปีนขึ้นต้นชาไปเก็บผลและนำลงมาวางไว้ข้างชามเกลือและพริกบนใบตองที่ฉีกอย่างลวกๆ ในมุมหนึ่งของสวน
ผลมะระสุกจะมีรสเปรี้ยวเล็กน้อยและมีรสหวานติดปลายลิ้น
พวกเขารวมกลุ่มกัน ยื่นมือไปหยิบมะระ จุ่มลงในเกลือและพริก แล้วกัดกินเป็นชิ้นเล็กๆ ความเปรี้ยวของมะระทำให้ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยว แต่พวกเขาก็ยังคงหัวเราะและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ความเผ็ดร้อนของพริกทำให้พวกเขาร้องอุทาน แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความตื่นเต้นในตอนแรกของพวกเขาลง
ในช่วงปลายฤดูร้อน ผลมะระจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลือง เป็นภาพที่น่าประทับใจอย่างแท้จริง มะระสุกดึงดูดนกนานาชนิด นกบินว่อนไปทั่ว เกาะอยู่บนกิ่งไม้เพื่อจิกกินมะระและส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว มะระร่วงหล่นลงพื้นข้างลำต้นที่บิดเบี้ยวและผุพังตามกาลเวลาด้วยเสียงดังกึกก้อง ลูกนกร้องและวิ่งไปหาแม่ แย่งกันจิกกินมะระสีเหลืองบนพื้นสีน้ำตาล พวกเราเด็กๆ ปีนต้นมะระอย่างกระตือรือร้นเพื่อเก็บมะระและกินด้วยกัน มะระสุกจะไม่เปรี้ยวเหมือนตอนที่ยังเขียวอยู่ ความเปรี้ยวจะอ่อนๆ แต่หวานเล็กน้อย เหมือนน้ำส้มสายชูอ้อยหอมๆ ที่คุณยายเก็บไว้ในมุมครัว การกินมะระสุกต้องค่อยๆ กัดชิ้นเล็กๆ และเคี้ยวเบาๆ เพื่อลิ้มรสชาติของชนบทอย่างเต็มที่
แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนถนนในหมู่บ้าน นำทางเด็กๆ เดินไปโรงเรียน กระเป๋าเรียนของพวกเขาเต็มไปด้วยผลมะระสุกที่เพิ่งเก็บมาจากสวน เราแบ่งมะระกันกินพลางกระโดดโลดเต้นไปโรงเรียน… ทุกๆ ฤดูร้อน ฉันจะหวนนึกถึงมะระเปรี้ยวๆ เหล่านั้นด้วยความรัก พร้อมกับความทรงจำอันแสนดีในอดีต
[โฆษณา_2]
ลิงก์แหล่งที่มา






การแสดงความคิดเห็น (0)