การเขียนเกี่ยวกับแม่ของฉัน การเล่าเรื่องราวของแม่ของฉัน เป็นสิ่งที่ไม่มีปากกาหรือคำพูดใดสามารถถ่ายทอดได้อย่างครบถ้วน แม่ของฉันยอดเยี่ยมในแบบที่เรียบง่ายและถ่อมตน
"เราใช้ชีวิตทั้งชีวิตในฐานะมนุษย์"
"ฉันยังไม่เข้าใจเนื้อเพลงกล่อมเด็กของแม่ทั้งหมดเลย..."
(เหงียน ดุย)
ใครบ้างในชีวิตที่ไม่เคยได้ยินบทเพลงที่สะเทือนใจเหล่านี้ ที่ทำให้ครุ่นคิดถึงแม่ และรู้สึกถึงความรักอันลึกซึ้งที่มีต่อท่าน จนเกือบจะหลั่งน้ำตา?
เพลงกล่อมเด็กแสนหวานของแม่ (ที่มาของภาพ: อินเทอร์เน็ต)
1. คุณแม่คะ บอกฉันที ในโลกนี้มีสิ่งใดศักดิ์สิทธิ์ ใกล้ชิด และอบอุ่นไปกว่าความรักของแม่บ้างไหมคะ? บอกฉันที มีใครที่ขยันหมั่นเพียร ทุ่มเท และเสียสละมากกว่าแม่บ้างไหม? ใครจะมาแทนที่แม่ในการทำหน้าที่ทั้งหมดเหล่านั้นได้ ไม่ว่าจะเป็นการอุ้มท้อง คลอด เลี้ยงดู และอบรมสั่งสอนลูกตลอดหลายปีที่เต็มไปด้วยความสุขและความเศร้ามากมาย?
การเขียนถึงแม่ของฉัน การเล่าเรื่องราวของแม่ของฉัน ไม่มีปากกาหรือคำพูดใดที่จะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดนั้นได้ แม่ของฉันยอดเยี่ยมในแบบที่เรียบง่ายและถ่อมตน ตั้งแต่ภาพนกกระยางและนกกระสาที่นอนขดตัวอยู่ในเปลญวน ฮัมเพลงกล่อมเด็ก โยกย้ายไปตามฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง อดทนกับค่ำคืนฤดูหนาวอันหนาวเหน็บที่ "แม่นอนในที่เปียก ลูกกลิ้งในที่แห้ง" ไปจนถึงการจับมือฉันในยามที่ฉันก้าวเดินครั้งแรก ป้อนข้าวและโจ๊กให้ฉัน ปลอบโยนฉันเมื่อฉันสะดุดล้ม...
“แม่” คำแรกที่ฉันพูดออกมาตอนเป็นทารก คือ “แม่” ต่อมา เมื่อฉันโตขึ้นและจากไปไกล เผชิญกับพายุแห่งชีวิต ผ่านความสุขและความเศร้ามากมาย ความสุขและความเจ็บปวด คนแรกที่ฉันนึกถึงและเรียกหาคือ “แม่” “แม่”—ฉันไม่เคยเข้าใจความหมายของคำนั้นอย่างถ่องแท้เลย มันช่างเรียบง่าย แต่ทุกครั้งที่ฉันพูดมันออกมา ฉันรู้สึกถึงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน น้ำตาไหลพรั่งพรู ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้าน ฉันจะตะโกนเรียก “แม่” ดังๆ จากสุดซอย เมื่อฉันอยากจะกระซิบอะไร ฉันก็จะกระซิบข้างหูเธอ และเมื่อเธอไม่อยู่ เสียงของฉันก็จะแหบแห้งด้วยความตกใจ และฉันก็ก็จะตะโกนเรียกอีกครั้งแล้วครั้งเล่า… “แม่!”
แม่คะ ทำไมแม่ไม่เคยคิดถึงตัวเองบ้างเลย แม้แต่เวลาพักผ่อนเพียงไม่กี่นาที แม่เอาแต่ทำงานหนัก ทำงานบ้าน แล้วก็ไปติดต่อกับเพื่อนบ้านและญาติๆ หลังจากไปตลาดแล้ว แม่ก็ลุกขึ้นมาทำงานในไร่นาและสวน เมื่อลูกๆ หลับ แม่ก็ยังคงอยู่ตรงนั้น พร้อมกับเสียงบด ตำ และเย็บปักถักร้อยเป็นจังหวะในยามค่ำคืน…
2. แสงแดดและสายฝนปกคลุมชีวิตของแม่ฉันอย่างไม่หยุดยั้ง มอบร่างกายที่แข็งแรงและมีชีวิตชีวาให้ฉัน แม่ให้เสื้อผ้าใหม่แก่ฉัน ยอมรับเฉพาะเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ผ่านการใช้งานมานับไม่ถ้วนปี แม่มักจะกินอาหารช้าๆ เสมอ และต้องการเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากโต๊ะ เพื่อให้สามีและลูกๆ ได้กินอาหารที่ดีที่สุด แม่ของฉันเงียบขรึมและเก็บตัว แต่เธอกลับเปล่งประกายร่มเงาอันน่าอัศจรรย์ เพียงแค่คิดถึงเธอก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้รับร่มเงาสีเขียวที่ปกป้องคุ้มครอง
แม่ของฉันเป็นคนเงียบขรึมและเก็บตัว แต่เธอกลับเปล่งประกายความเยือกเย็นที่น่าทึ่ง... (ภาพประกอบเพื่อเป็นตัวอย่างเท่านั้น - อินเทอร์เน็ต)
ฉันกลัวทุกครั้งที่แม่ร้องไห้ มันคือน้ำตาแห่งความเศร้าที่ฉันเคยเห็นที่ตลาดตรุษจีนในสมัยก่อน น้ำตาของแม่ผู้ยากจนที่ไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูก มันคือช่วงเวลาที่แม่ต้องไปขอหนังสือเก่าๆ มาให้ฉันเรียนหนังสือในตอนเริ่มต้นปีการศึกษาแต่ละปี แล้วพยายามปลอบโยนและให้กำลังใจฉันอย่างสุดความสามารถ มันคือช่วงเวลาที่ฉันมัวแต่เล่นหรือทำผิดพลาดจนทำให้แม่เจ็บปวดมาก...
แม่ของฉันใจดีและเอาใจใส่มาก แต่ในใจลึกๆ แล้วท่านมีความต้องการปัจจัยยังชีพอยู่เสมอ ทุกครั้งที่ฉันไปเรียนต่อ ท่านก็จะแอบจัดเงินเก็บเล็กน้อยของฉันใส่กระเป๋า พร้อมห่อของขวัญและขนมต่างๆ อย่างดีให้ฉันเอาไปด้วย เพราะท่านเป็นห่วงว่าฉันอาจจะขาดแคลนอะไรสักอย่าง โอ้ แม่คะ ฉันจะตอบแทนความรักและความเมตตาอันมากมายที่ท่านมอบให้ฉันในชีวิตนี้ได้อย่างไรคะ
แม้ว่าฉันจะรู้ว่าสักวันหนึ่งแม่จะไม่อยู่ในโลกนี้อีกแล้ว และฉันได้เตรียมใจไว้แล้ว แต่ฉันก็ยังไม่อาจหลีกเลี่ยงความเศร้าและความตกใจได้ หนึ่งปี สองปี สามปี… และอีกหลายปีต่อจากนั้น แม่ของฉันได้กลายเป็นเมฆสีขาวและจากไปสู่สวรรค์ แต่ไม่มีวันใดเลยที่ฉันจะไม่คิดถึงและระลึกถึงท่าน ฉันเป็นหนี้บุญคุณแม่ไปตลอดชีวิต และฉันจะไม่มีวันชดใช้ได้หมด เหมือนกับเพลงกล่อมเด็กของท่าน ฉันไม่สามารถเข้าใจทุกอย่างได้อย่างถ่องแท้ด้วยความไร้เดียงสาของฉัน ที่ไหนสักแห่งไกลออกไป ฉันสงสัยว่าแม่ของฉันยังคงได้ยินเสียงของฉันที่ร้องเรียกอยู่หรือไม่ว่า “แม่คะ หนูแก่แล้ว / หนูนั่งอยู่ที่นี่คิดถึงแม่และร้องไห้เหมือนเด็ก…” (Tran Tien)
งอ เดอะ แลม
แหล่งที่มา
