คนพายเรือเงียบ

(ดงไน) - มีคำกล่าวที่ยิ่งมีความหมายมากขึ้นเมื่อเราอายุมากขึ้น เช่นบทกวีที่ว่า "อาหารจากพ่อ เสื้อผ้าจากแม่ ความรู้จากครูบาอาจารย์ เราจะตอบแทนบุญคุณที่รอคอยมานานได้อย่างไร" และหลังจากผ่านไปหลายปี ฉันก็เข้าใจว่าในชีวิตของแต่ละคน สิ่งสำคัญที่สุดสามอย่างที่เราควรสำนึกบุญคุณคือ คุณงามความดีของพ่อ ความเมตตาของแม่ และความกตัญญูที่เรามีต่อครูบาอาจารย์ พ่อแม่ให้กำเนิดเราและสอนคำพูดแรกให้เรา ในขณะที่ครูบาอาจารย์ให้กุญแจไขประตูแห่งความรู้ ทำให้เราก้าวออกไปสู่โลกกว้างได้อย่างมั่นใจและเข้มแข็ง

ทุกครั้งที่พูดถึงครู ฉันรู้สึกอบอุ่นและคิดถึงเสมอ คำว่า "ครู" และ "ผู้ให้คำแนะนำ" ดูเหมือนจะเรียบง่าย แต่กลับศักดิ์สิทธิ์อย่างเหลือเชื่อ พวกเขาไม่ใช่ญาติทางสายเลือด แต่ความรักและความห่วงใยที่พวกเขามีต่อเราไม่ต่างจากพ่อแม่คนที่สอง พวกเขายังอดนอนและตื่นเช้า ทำงานหนักเพื่อดูแลเอาใจใส่ และรอคอยการเติบโตและวุฒิภาวะของลูกศิษย์อย่างใจจดใจจ่อ ความทุ่มเทอย่างเงียบๆ นี้ ซึ่งเราแทบไม่สังเกตเห็นเมื่อยังเด็ก จะปรากฏชัดเจนเมื่อเราโตขึ้น บางคนอุทิศวัยหนุ่มสาวทั้งหมดเพื่อยืนเคียงข้างวัยหนุ่มสาวของผู้อื่น

ฉันยังจำคุณครูชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งได้อย่างชัดเจน มือของเธอผอมบาง แต่กลับอบอุ่นอยู่เสมอ เธอจับมือฉันอย่างอดทน คอยนำทางมือฉันอย่างระมัดระวังขณะที่ฉันเขียนตัวอักษรแต่ละตัว พร้อมกับยิ้มและพูดว่า "ช้าแต่ชัวร์" เธอตรวจงานของพวกเราแต่ละคนอย่างละเอียดถี่ถ้วนเป็นพิเศษ เมื่อใดก็ตามที่มีคนทำผิด เธอจะไม่พูดจาหยาบคาย แต่จะนั่งลงข้างๆ พวกเขาอย่างอ่อนโยน ชี้ให้เห็นข้อผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ แต่ละจุด และให้คำแนะนำอย่างละเอียด แม้กระทั่งตอนนี้ เมื่อใดก็ตามที่ฉันหยิบปากกาขึ้นมาเขียน ฉันก็ยังจำภาพเธอที่ก้มตัวอยู่ใต้แสงไฟสีเหลือง คอยตรวจงานของพวกเราแต่ละคนอย่างอดทนได้

ต่อมา ในช่วงมัธยมต้น ฉันได้พบกับครูคนหนึ่งที่ใจเย็นอย่างเหลือเชื่อ เขาไม่เพียงแต่สอนบทเรียนเท่านั้น แต่ยังปลูกฝังความรักและความอยากรู้อยากเห็นในความรู้ให้กับพวกเราด้วย ในบางบทเรียน ทั้งห้องจะเงียบเพราะเราไม่เข้าใจ แต่เขาจะอธิบายแต่ละประเด็นอย่างอดทน พร้อมยกตัวอย่างประกอบ หลังจากสอนเสร็จ เขายังเดินไปที่หน้าห้องและถามนักเรียนแต่ละคนว่า "เข้าใจไหม?" ในตอนนั้น เราอาจจะแค่พยักหน้า แต่ภายหลังเราถึงได้รู้ว่านั่นคือบทเรียนที่เขาตั้งใจสอนด้วยหัวใจทั้งหมด

ในช่วงเวลาที่เครียดกับการสอบ ครูของเราคือระบบสนับสนุนที่มองไม่เห็นของเรา เมื่อทั้งห้องเหนื่อยล้าและเครียดจนหมดแรง ครูจะวางชอล์กลง ยิ้ม และให้กำลังใจพวกเราว่า "พักหน่อย หายใจลึกๆ แล้วค่อยทำต่อ" และครูจะเดินไปที่โต๊ะแต่ละคนอย่างอดทน ถามไถ่ถึงความเป็นอยู่ ให้กำลังใจ และเตือนนักเรียนแต่ละคน ท่าทางเล็กๆ เหล่านั้น ดูเหมือนจะไม่มีความสำคัญอะไรในตอนนั้น แต่ตอนนี้กลับเผยให้เห็นถึงความรักและความห่วงใยที่ครูมอบให้เราอย่างเงียบๆ ในขณะที่เราเติบโตขึ้น

ครูเป็นบุคคลแรกที่สอนเราในสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในตำราเรียน เช่น วิธีการใช้ชีวิตอย่างมีน้ำใจ วิธีการขอโทษ วิธีการกล่าวขอบคุณ และวิธีการลุกขึ้นยืนใหม่หลังจากทำผิดพลาด ฉันจำได้ว่าตอนเรียนมัธยมปลาย ฉันเคยทำผิดพลาดจนทำให้ทั้งห้องถูกตำหนิ แทนที่จะดุด่าฉัน ครูเรียกฉันเข้าไปพบหลังเลิกเรียน มองฉันอยู่นาน แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า "คราวหน้าจำไว้ว่าต้องเรียนรู้จากความผิดพลาด ทุกคนล้วนทำผิดพลาดได้ แต่สิ่งที่สำคัญคือสิ่งที่คุณเรียนรู้จากมัน" ความเข้าใจนั้นช่วยให้ฉันเติบโตเป็นผู้ใหญ่และมีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นมากขึ้น

ตอนนี้ฉันออกจากโรงเรียนแล้ว ทุกครั้งที่ฉันบังเอิญเดินผ่านประตูโรงเรียนเก่า ได้ยินเสียงกลอง หรือเห็นชุดเอ๊าว๋ไดสีขาว (ชุดประจำชาติเวียดนาม) ในลานโรงเรียน หัวใจฉันก็ห่อเหี่ยวลง เวลาผ่านไปเร็วมากจนเราไม่ทันรู้ตัว ครูบาอาจารย์จากหลายปีก่อนอาจจะมีผมหงอกแล้ว แต่ความรักที่พวกเขามีต่อลูกศิษย์รุ่นต่อรุ่นไม่เคยลดลงเลย และไม่ว่าฉันจะไปที่ไหน ทำงานอะไร ประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว ฉันจะเชื่อเสมอว่าในเส้นทางชีวิตของทุกคน ย่อมมีครูบาอาจารย์อยู่เคียงข้างเสมอ

วันครูเวียนมาอีกครั้ง ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต ฉันอยากจะส่งคำอวยพรจากใจจริงถึงคุณครูทุกท่าน ขอบคุณคุณครูทุกท่าน – เปรียบเสมือน “คนพายเรือ” ผู้เงียบขรึมที่คอยนำทางพวกเราอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยผ่านฤดูกาลต่างๆ มากมาย เพื่อให้มั่นใจว่านักเรียนรุ่นแล้วรุ่นเล่าได้ไปถึงท่าเรือที่ปลอดภัย ขอให้คุณครูมีสุขภาพแข็งแรง ปลอดภัย และรักษาเปลวไฟแห่งวิชาชีพให้ลุกโชนอยู่ในหัวใจเสมอ เราอาจไปไกล เราอาจยุ่งอยู่กับทางเลือกของตนเอง แต่ความรู้ที่คุณครูได้ถ่ายทอดให้เรา – ตั้งแต่บทเรียนง่ายๆ ไปจนถึงความรักอันเงียบสงบ – จะอยู่กับเราตลอดไป

ฮา ลินห์

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/202511/nguoi-dua-do-tham-lang-7b31ab5/