เหมือนใบไม้ร่วง

ในช่วงปลายเดือนมิถุนายน แสงแดดในจังหวัดกวางนามทวีความร้อนแรงขึ้น ลมที่พัดมาซึ่งฉันคาดว่าจะนำความเย็นมาให้ กลับพัดมาโดนใบหน้าฉันอย่างแรง โดยไม่คาดคิด ปีนี้แสงแดดและลมแห่งบ้านเกิดทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ เพราะชื่อบ้านเกิดเปลี่ยนไป เหลือเพียงหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นฉบับสุดท้าย และทุกอย่างต้องเก็บไว้ในใจ

ภาพบรรยากาศงานประชุมผู้ร่วมงานประจำปี 2019 ถ่ายโดย: ฟอง เถา

ตลอดระยะเวลา 28 ปีของหนังสือพิมพ์ กวางนาม ผมโชคดีที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของหนังสือพิมพ์นี้เป็นเวลาหกปี แต่ความจริงแล้ว ผมมีความเกี่ยวข้องกับหนังสือพิมพ์นี้มานานกว่านั้นมาก

นั่นเป็นช่วงเวลาที่ฉันอายุเก้าหรือสิบขวบ ในบ่ายวันฤดูร้อนที่แสนสงบ การได้เห็นพ่อของฉันตั้งใจอ่านหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นอย่างจดจ่อ ทำให้ฉันรู้สึกอยากรู้อยากเห็นและประหลาดใจ ฉันจำไม่ได้แน่ชัดว่าฉันอ่านข่าวอะไรที่น่าสนใจให้พ่อฟังในช่วงวัยเด็กที่ไร้เดียงสาเหล่านั้น แต่ความปรารถนาคลุมเครือเริ่มผลิบานในใจฉัน

จากนั้นอีกสิบห้าปีต่อมา บทความแรกของฉันก็ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์จังหวัดกวางนาม แม้เวลาจะผ่านไปนานขนาดนี้ ความสุขในวันนั้นก็ยังคงอยู่ การที่อยู่ห่างไกลในเมืองทางใต้หลายพันกิโลเมตร การได้เห็นถ้อยคำของฉันปรากฏในหนังสือพิมพ์บ้านเกิด ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน

รู้ว่าญาติพี่น้อง คนรัก และคนรู้จักที่อยู่ไกลออกไปต่างก็ "เห็น" ฉันแล้ว การเห็นชื่อของฉันก็เหมือนได้พบปะผู้คน การอ่านหนังสือพิมพ์ก็เหมือนได้เห็นบ้านเกิด หนังสือพิมพ์กวางนามเป็นสะพานเชื่อมสองฝั่งแห่งความโหยหา เป็นที่เก็บความทรงจำเก่าๆ เป็นที่ติดตามความเปลี่ยนแปลงในบ้านเกิด และเป็นแหล่งความรักและความศรัทธาอันมั่นคงในหัวใจของผู้ที่อยู่ห่างไกลจากบ้าน

ช่วงเวลาเหล่านั้นช่างมีค่าเหลือเกิน ที่บรรดาคุณผู้หญิงจากกองบรรณาธิการส่งภาพบทความมาให้ฉัน และแบ่งปันความคิดเห็น พร้อมทั้งให้คำแนะนำเกี่ยวกับเทคนิคการเขียน การเลือกหัวข้อ และเนื้อหา บางครั้งก็เป็นการส่งข้อความมาตอนดึก บางครั้งก็คุยกันทางอีเมล และบางครั้งก็คุยกันต่อหน้า ทุกคำพูดล้วนเปี่ยมไปด้วยความรัก

จากนั้น เมื่อผมกลับมา ผมได้เข้าร่วมการประชุมกับผู้ร่วมเขียนบทความ และได้พบกับทีมงานหลายคน – คนที่คอยดูแลและบ่มเพาะลายมือที่ยังไม่สมบูรณ์แบบของเด็กน้อยที่เพิ่งเริ่มฝัน การประชุมนั้นอบอุ่นและเป็นกันเองมาก จนผมรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ผมได้ฟังเรื่องราว คำแนะนำ และข้อเสนอแนะที่จริงใจของพวกเขา ผมหัวเราะอย่างสนุกสนาน พูดคุยอย่างตรงไปตรงมา และยังได้รับ…ของขวัญกลับบ้านอีกด้วย

ในวันนั้น คุณเหงียน หู ตง รองบรรณาธิการบริหาร ได้ตบไหล่ผมเบาๆ แล้วพูดบางอย่างที่ทั้งแปลกและคุ้นเคย มันเป็นความรู้สึกที่คลุมเครือ จนกระทั่งถึงประโยคที่สาม ผมถึงได้รู้สึกประหลาดใจอย่างแท้จริง มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจ! และผมก็พยายามซ่อนความเขินอายของตัวเองอย่างรวดเร็ว แม้แต่ตัวผมเองก็ยังลืม "ลูกศิษย์ทางปัญญา" ของตัวเองไปแล้ว แต่เขากลับจำทุกประโยคที่ดูไร้เดียงสาในบทความเล็กๆ นั้นได้ นั่นเป็นตอนที่ผมเข้าใจอย่างแท้จริงถึงความทุ่มเทของนักข่าว ผู้ที่ "ถือตาชั่งแห่งความยุติธรรม" ในห้องข่าวอันทรงเกียรติแห่งนี้ นอกจากความรู้สึกยินดีที่เขาจำได้แล้ว ผมยังรู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณอย่างสุดซึ้ง มันจะเป็นหนึ่งในความทรงจำที่สวยงามที่สุดในเส้นทางการเขียนอันยากลำบากของผมตลอดไป

ท่ามกลางความรู้สึกรักที่ยังคงอบอุ่น การจากลามาเยือนราวกับสายลมที่พัดกระหน่ำ รวดเร็วและเด็ดขาด มันไม่ใช่แค่การบอกลาหนังสือพิมพ์ แต่เป็นการบอกลาช่วงเวลาอันงดงามของชีวิต ช่วงเวลาแห่งความรักที่ต่างฝ่ายต่างทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้ ทั้งผู้ที่อยู่และผู้ที่จากไปต่างรู้สึกถึงความสูญเสียอย่างท่วมท้น ถึงกระนั้น ทุกคนก็เห็นพ้องต้องกันว่าต้องยอมรับการจากลา ช่วงเวลาดีๆ ที่พวกเขาได้แบ่งปัน เส้นทางที่พวกเขาได้เดินร่วมกัน จะกลายเป็นความทรงจำชั่วนิรันดร์สำหรับทั้งสองฝ่าย

ด้วยความรักที่มั่นคงและการเตรียมการมาอย่างยาวนาน การจากลาจึงรู้สึกเบาเหมือนใบไม้ร่วง แต่หัวใจของฉันกลับหนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ได้เอ่ยออกมา มีใบไม้ใดบ้างที่ร่วงหล่นโดยที่กิ่งก้านไม่รู้สึกเศร้าและเสียดาย? เอาเถอะ...ก็เป็นเช่นนั้นแหละ…

เพราะดูเหมือนทุกคนจะเข้าใจว่า ไม่ว่าลมจะพัดแรงแค่ไหน ใบไม้ก็จะร่วงหล่นลงสู่รากของมันในที่สุด รอคอยวันแห่งการเกิดใหม่ในชีวิตใหม่ การกล่าวคำอำลาในวันนี้ก็เพื่อให้เราได้พบกันอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ ณ สถานที่เดิมที่เราเคยรักและหวงแหนอย่างสุดซึ้ง

ที่มา: https://baoquangnam.vn/nhu-chiec-la-roi-3199967.html