บทเรียนแห่งความรัก

เดือนพฤศจิกายนมาถึงแล้ว สายลมพัดเบาๆ ผ่านต้นไม้หน้าประตูโรงเรียน พัดพาเอาทั้งกลิ่นดอกเบญจมาศสีเหลืองและกลิ่นชอล์กขาวจางๆ ทางเดินเล็กๆ ที่ฉันเคยเดินยังคงร่มรื่นด้วยต้นมะขาม เพียงแต่ตอนนี้ผมของครูเริ่มหงอกมากขึ้น ส่วนพวกเรา อดีตนักเรียน ต่างแยกย้ายกันไปตามทางของตนเอง โดยยังคงเก็บภาพของครูบาอาจารย์ที่เคยสอนเราเมื่อนานมาแล้วไว้ในใจ

มีหลายสิ่งที่เราเรียนรู้ไม่ได้จากหน้าหนังสือ แต่จากดวงตาที่อ่อนโยนและน้ำเสียงที่นุ่มนวลของครูบาอาจารย์ บทเรียนเหล่านั้นเกี่ยวกับความเห็นอกเห็นใจ ความอดทน และแม้กระทั่งวิธีการเป็นคนดี ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันคิดว่าครูเป็นเพียงคนที่สอนให้เราอ่านและเขียน ต่อมาเมื่อฉันโตขึ้น ฉันเข้าใจว่าพวกเขาได้สอนเราถึงวิธีการใช้ชีวิต วิธีการรัก และวิธีการแบ่งปัน

ฉันจะจดจำคุณครูประจำชั้น ป.7 ของฉันเสมอ คุณครูเป็นหญิงร่างผอมบาง เสียงนุ่มนวลอบอุ่น ท่านมักพูดว่า "สิ่งที่มีค่าที่สุดไม่ใช่ว่าคุณดีกว่าใคร แต่คือการที่คุณดีขึ้นในวันนี้กว่าเมื่อวาน" คำพูดเรียบง่ายของท่านติดอยู่ในใจฉันตลอดช่วงวัยเด็ก ในยามที่ล้มเหลว ฉันจะนึกถึงสายตาที่อ่อนโยนของท่าน ราวกับกำลังเตือนฉันว่า อย่าท้อถอย แค่ก้าวไปอีกนิด แล้วพรุ่งนี้จะแตกต่างออกไป แล้วก็มีคุณครูสอนวรรณคดีของฉัน ท่านมักยืนนิ่งเงียบเป็นเวลานานก่อนเริ่มบรรยาย ท่านพูดว่า "วรรณคดีไม่ใช่แค่เพื่อความรู้ แต่เพื่อความรู้สึก" ท่านสอนให้ฉันรู้จักฟัง ให้มองชีวิตด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความเห็นอกเห็นใจ จากงานเขียนของท่าน ฉันตระหนักว่าเบื้องหลังทุกคำพูดนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกจากใจจริง และบางทีอาจเป็นจากประสบการณ์นั้นเองที่ฉันรักวรรณคดี รักสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เรียบง่ายในชีวิต

ในสมัยนั้น ทุกครั้งที่วันที่ 20 พฤศจิกายนเวียนมาถึง พวกเราจะพับการ์ดทำมืออย่างตั้งใจ เขียนข้อความว่า "ขอให้คุณครูมีความสุขและสุขภาพแข็งแรงเสมอ" คุณครูจะได้รับการ์ด ยิ้มอย่างอ่อนโยน ดวงตาเป็นประกายราวกับแสงแดด ส่วนพวกเราก็หวังเพียงแค่การลูบหัวและการชมเชยง่ายๆ ว่า "พวกหนูเป็นเด็กดีกันทุกคนเลย" ของขวัญเรียบง่ายที่ไม่โอ้อวดเหล่านี้เต็มไปด้วยความรัก เมื่อมองย้อนกลับไปตอนนี้ ฉันตระหนักว่าช่วงเวลาอันบริสุทธิ์เหล่านั้นมีค่ามากเพียงใด

กาลเวลาผ่านไป อาคารเรียนเก่าทรุดโทรมลง แต่เสียงชอล์กยังคงดังก้องอยู่เป็นประจำทุกวัน ครูยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ค่อยๆ หว่านเมล็ดแห่งความรู้ลงบนแท่นบรรยาย พวกเขาไม่หวังสิ่งใดตอบแทน เพียงแต่หวังว่านักเรียนแต่ละคนจะเติบโตเป็นคนดี รุ่นต่อรุ่นผ่านไป เหลือไว้เพียงบุคคลผู้เงียบขรึมที่ยังคงเฝ้ามองนักเรียนของพวกเขา ดุจดั่งเปลวไฟที่คุกรุ่นอยู่ในค่ำคืนอันยาวนาน

มีบางครั้งที่ฉันเผลอลืมช่วงเวลาเหล่านั้นไป ท่ามกลางความวุ่นวายของการทำงาน ท่ามกลางความเร่งรีบของชีวิต บางครั้งเราก็ลืมไปว่าครั้งหนึ่งเราเคยมีครูที่ห่วงใยเราอย่างสุดหัวใจ แต่แล้วทุกๆ เดือนพฤศจิกายน เพียงแค่ได้ยินเสียงระฆังโรงเรียนดังแว่วมาตามสายลม หัวใจของฉันก็อ่อนโยนลง เต็มไปด้วยความคิดถึง ฉันรู้สึกเหมือนได้กลับไปอยู่ในวัยเรียน เห็นครูยืนพิงหน้าต่าง เห็นครูตั้งใจทำงานตามแผนการสอน บางคนบอกว่าการสอนคือการ "บ่มเพาะผู้คน" แต่ฉันคิดว่าครูยังเกี่ยวกับการ "หว่านความรัก" ด้วย พวกเขาหว่านศรัทธาและความหวังในดวงตาของนักเรียน พวกเขาไม่ได้สอนเราเพียงแค่สูตรหรือทฤษฎี แต่ยังสอนให้เรารักเพื่อนมนุษย์และเห็นคุณค่าของชีวิตด้วย

เดือนพฤศจิกายนเวียนมาอีกครั้ง ดอกไม้แห่งความกตัญญูผลิบานบนกระดานดำอีกครั้ง ฉันเขียน "ยินดีต้อนรับสู่วันครูเวียดนาม 20 พฤศจิกายน" ลงบนกระดานอย่างเงียบๆ มือสั่นเทา ในขณะนั้น ฉันได้ยินเสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง และจินตนาการถึงเสียงของครูบาอาจารย์ในอดีตที่กระซิบอยู่ somewhere ว่า "นักเรียนเอ๋ย จงใช้ชีวิตให้ดี"

และฉันรู้ว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน บทเรียนแห่งความรักเหล่านั้นจะยังคงฝังลึกอยู่ในหัวใจของทุกคนอย่างเงียบๆ

ตวงไล

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/202511/nhung-bai-hoc-yeu-thuong-3610e31/