ความสุขที่เปราะบางและมาช้า

คำว่า "สาย" และ "มีรอยแผล" อาจเป็นคำคุณศัพท์ที่เหมาะสมที่สุดในการอธิบายเรื่องสั้นของเธอ และ "Will Carry On " ก็เป็นผลงานที่แสดงให้เห็นถึงสิ่งนี้ได้อย่างชัดเจน นี่ไม่ใช่ผลงานรวมเรื่องสั้นชุดใหม่ แต่ประกอบด้วยเรื่องสั้น 21 เรื่องที่ดา งัน คัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน ตั้งแต่เรื่องล่าสุดที่มีชื่อเดียวกัน ซึ่งเขียนขึ้นในช่วงที่เมืองต้องรักษาระยะห่างทางสังคมในระหว่างการระบาดใหญ่ปี 2020 ไปจนถึงผลงานที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงในวงการวรรณกรรมเวียดนามในปี 1985 เรื่อง " The Dog and the Divorce" การคัดเลือกเรื่องราวที่ครอบคลุมสี่ทศวรรษซึ่งได้กระตุ้นความคิดของผู้อ่านมาอย่างต่อเนื่อง ผลงานชิ้นนี้มีความหมายสำคัญ: มันช่วยให้ผู้ที่รักดา งัน ได้หวนคิดถึงการเดินทางของเธอ และยังเปิดโอกาสให้คนรุ่นหลังได้เริ่มเข้าสู่โลกแห่งอารมณ์อันเป็นเอกลักษณ์ของดา งัน อีกด้วย

นักเขียน ดา งัน

หัวใจของผู้หญิง

ในเรื่องสั้น 21 เรื่องของเธอ ไม่ยากที่จะเห็นสองธีมที่ปรากฏซ้ำๆ ในอาชีพการเขียนของเธอ หนึ่งในนั้นคือชะตากรรมของสตรี นักวิจารณ์หลายคนตั้งข้อสังเกตว่า ผ่านนวนิยายขนาดสั้นเรื่อง *ครอบครัวเล็กๆ * และเรื่องสั้น * สุนัขกับการหย่าร้าง* ดา งัน ได้สร้างชื่อเสียงและครองใจผู้อ่านไปแล้ว ความเหมือนกันของทั้งสองเรื่องอยู่ที่การมีผู้หญิงเป็นตัวละครหลัก ซึ่งเป็นการเน้นให้เห็นถึงอารมณ์และความคิดที่ซ่อนเร้นและเข้าใจยากของผู้หญิง ดา งัน ไม่ได้เพียงแค่บรรยายผิวเผิน แต่เธอเจาะลึกเข้าไปถึงแก่นแท้เพื่อ สำรวจ ความสุข ความเศร้า ความรัก และความเกลียดชังในชีวิต

คำว่า "สาย" และ "มีรอยแผล" อาจเป็นคำคุณศัพท์ที่เหมาะสมที่สุดในการอธิบายเรื่องสั้นของเธอ และ " จะเดินหน้าต่อไป " ก็เป็นผลงานที่แสดงให้เห็นถึงสิ่งนี้อย่างชัดเจน นี่ไม่ใช่รวมเรื่องสั้นใหม่ แต่เป็นการรวบรวมเรื่องสั้น 21 เรื่องที่คัดสรรมาอย่างพิถีพิถันโดย ดา งัน ตั้งแต่เรื่องล่าสุดที่มีชื่อเดียวกัน ซึ่งเขียนขึ้นในช่วงที่เมืองต้องรักษาระยะห่างทางสังคมในระหว่างการระบาดใหญ่ปี 2020 ไปจนถึงผลงานที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงในวงการวรรณกรรมเวียดนามในปี 1985 เรื่อง " สุนัขกับการหย่าร้าง"

ตัวละครที่กล่าวถึงในเรื่องสั้นของดางัน มักเป็นตัวละครเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยข้อบกพร่อง พวกเธอไม่ใช่ "ผู้หญิงแกร่ง" แต่เป็นตัวละครที่เข้าถึงได้ง่าย ความแข็งแกร่งของเธออยู่ที่การเขียน ซึ่งเป็นธรรมชาติราวกับการหายใจ เธอไม่ได้แต่งเติมตัวละครเหล่านั้นให้สำคัญอย่างง่ายดาย โลก ของพวกเธอคือทุ่งนา หมู่บ้าน ครอบครัว และความรับผิดชอบ พวกเธอปลีกตัวไปอยู่ในขนบธรรมเนียมประเพณีและอดทนต่อความยากลำบากของยุคสมัยอย่างเงียบๆ ในสายตาของผู้อื่น พวกเธออาจดูนิ่งเฉย แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย พวกเธอดำรงอยู่พร้อมๆ กันระหว่างความดีและความงาม ระหว่างความน่าเกลียดและความเห็นแก่ตัว ระหว่างความเสแสร้งผิวเผินและโลกภายในที่ซับซ้อนและยากจะหยั่งรู้...

สำหรับดางัน แหล่งที่มานี้เองที่หล่อหลอมรูปแบบวรรณกรรมของเธอ คุณจะพบความงดงามในความอ่อนไหว การเสียสละ ความเห็นอกเห็นใจ และความเข้าใจผู้คนรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นคนคุ้นเคยหรือไม่คุ้นเคย ในเรื่องสั้นต่างๆ เช่น "ภรรยาทหาร" "สุดขอบโลก" "ใครมาจาก ฮานอย " "บนดาดฟ้าบ้านผู้หญิง" เป็นต้น แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็มักมีด้านตรงข้ามอยู่เสมอ เช่น คนในครอบครัวที่ใช้เหตุผลต่างๆ เช่น ประเพณี มาตรฐาน ความรักและการเสียสละ เพื่อกีดกันไม่ให้ลูกๆ ได้พบกับความรัก ("บ้านที่ไม่มีสามี") รวมถึงความอิจฉาและความเจ็บปวดเมื่อ "เพื่อนร่วมชีวิต" ใน "ชีวิตที่ปราศจากสามี" ได้พบที่พึ่งใหม่ ในเรื่อง "หญิงพรหมจรรย์ผู้ล่วงลับ" และ "โดยไม่รู้ตัว แม่น้ำสายยาว"

แต่ถึงกระนั้น ก็ยังมีเหตุผลให้เห็นอกเห็นใจ – ความเจ็บปวดและความสูญเสียที่สงครามก่อให้เกิดกับพวกเขา แม้ว่างานเขียนของดางันจะพรรณนาถึงชีวิตของคนธรรมดา แต่ถ้าจะพูดให้ชัดเจนกว่านั้น ก็คือเป็นงานเขียนต่อต้านสงครามด้วย เรื่องราวไม่ได้ถูกมองจากมุมมองของผู้ชายที่เน้นการนองเลือดและความรุนแรง แต่ในงานเขียนชุดนี้ เราเห็นมันผ่านความสูญเสียของเหล่าผู้หญิง บางครั้งพวกเธอก็ทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ปล่อยให้ความโกรธครอบงำ… แต่สุดท้ายแล้ว ก็ไม่มีอะไรเหลืออยู่ นอกจากความเจ็บปวดที่นำมาซึ่งความสุขในที่สุด

ปกหนังสือ "จะพกติดตัวไปด้วย" จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ Lien Viet Books และ Vietnam Women's Publishing House

รูปแบบของสงคราม

ดา งัน เริ่มต้นอาชีพนักเขียนในปี 1980 และได้เห็นบาดแผลต่างๆ ที่เกิดขึ้นหลังสงครามอยู่รอบตัวเธอ บาดแผลเหล่านั้นคือการพลัดพรากในหลายแง่มุม ตั้งแต่ความรักที่ไม่สมหวังระหว่างทหารและบ้านเกิดใน "รักเงียบ" "สาวน้อยแห่งฤดูใบไม้ผลิ " เป็นต้น ไปจนถึงความเจ็บปวดที่ยังคงอยู่หลังความโหดร้ายสิ้นสุดลง โดยความพิการเป็นอุปสรรคที่ผลักดันให้พวกเขาต้องแยกจากกัน ("ความเศร้าของหมอนขาว") และความเสียหายทางจิตใจในระดับต่างๆ ("หลุมของเรา")

ในเรื่อง "ความเศร้าของหมอนขาว" ซึ่งได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและรวมอยู่ในหนังสือรวมเรื่องสั้น "Longings " ที่รวบรวมเรื่องสั้น 22 เรื่องจากนักเขียนหญิงชาวเวียดนามชื่อดัง 22 คน ในปี 2024 ดา งัน เขียนถึงบาดแผลทางใจที่ทำให้ผู้ชายไม่สามารถมีบุตรได้ และส่งผลให้เขาปฏิเสธภรรยาของตนเอง เป็นเวลาหลายปีที่ภรรยาคนนี้รู้เพียงแค่การเปลี่ยนปลอกหมอนปีละครั้ง แม้จะรู้ว่าการรักษาความสะอาดของเตียงจะไม่เปลี่ยนแปลงชีวิตคู่ ผู้หญิงในเรื่องสั้นของเธอเปรียบเสมือนสีขาวและไส้หมอนที่ทำจากฝ้ายบริสุทธิ์ – สดชื่น สะอาด และโหยหาความรัก แต่สงครามได้นำความเศร้าโศกมาสู่จิตใจของเธอ และเธอจะวางศีรษะลงบนหมอนนั้นทุกคืนที่นอนไม่หลับ

ช่วงหลังสงครามยังนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันในผู้คน โชคชะตานำพาพวกเขาไปสู่เส้นทางที่ยุ่งเหยิง ทำให้หลายคนตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากใจหรือไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไร ดังเช่นกรณีของสามีร่วมในเรื่อง "แม้ว่าเราจะต้องมีชีวิตอยู่น้อยลง " เรายังเห็นสิ่งนี้ในเรื่องสั้นที่เลือกมาประกอบในหนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ ที่ความรู้สึกเขินอายค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากเพื่อคนรุ่นหลัง จนกระทั่งคำสัญญาที่ว่า "กลับมานะ โอเคไหม?" กลายเป็น "ไปซะ โอเคไหม?"…

ด้วยเรื่องสั้นที่สะเทือนอารมณ์ของเธอ ดา งัน จึงได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักเขียนที่มีความสามารถในการสำรวจจิตวิทยาของผู้หญิงด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ลึกซึ้ง ทำให้เราเข้าใจ รัก และชื่นชมพวกเธอได้ดียิ่งขึ้น ในขณะเดียวกัน ผ่านเรื่องราวเหล่านี้ เราได้เห็นความเจ็บปวดร่วมกันของคนทั้งชาติ ที่ "สงครามพันกันยุ่งเหยิงเหมือนเชือกที่พันกันยุ่งเหยิง ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ตาม มันก็ยังคงเป็นเลือดและกระดูก แม้ว่าเชือกจะยาวขึ้นก็ตาม" ในความพยายามที่จะป้องกันไม่ให้ความโหดร้ายเช่นนั้นเกิดขึ้นซ้ำอีก

นักเขียน ดา งัน ซึ่งมีชื่อจริงว่า เลอ ฮอง งา เกิดในปี 1952 ที่ลองหมี่ จังหวัดเหาเจียง เธอทำงานเป็นนักข่าวในเขตสงครามภาคตะวันตกเฉียงใต้เป็นเวลาเก้าปี และเริ่มเขียนหนังสือในปี 1980 เธอได้ตีพิมพ์รวมเรื่องสั้นแปดเล่ม (นอกจากนี้ยังมีเรื่องสั้นที่เขียนร่วมกับผู้อื่นอีกเก้าเล่ม) นวนิยายสามเล่ม และรวมบทความเจ็ดเล่ม ผลงานหลายชิ้นของเธอได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส และภาษาอื่นๆ

ที่มา: https://thanhnien.vn/sach-hay-nhung-hanh-phuc-eo-theo-va-muon-man-185250207201641661.htm