สายลมแห่งฤดูกาลที่เปลี่ยนแปลง

ฉันยืนอยู่บนภูเขาเถื่อยลอยเพื่อสัมผัสสายลมที่พัดมาจากทะเลอย่างเต็มที่ ในเช้าวันที่เกาะลีเซิน "ปิด" ซึ่งเป็นคำที่ชาวบ้านใช้เรียกวันที่ทะเลมีคลื่นลมแรงและเรือไม่สามารถเดินทางไปยังแผ่นดินใหญ่ได้

เกาะลีเซินในฤดูร้อน ภาพ: XH

ในเช้าวันเหล่านั้น ทั้งเกาะเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดโหยหวน บอกเล่าเรื่องราวของมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาลเบื้องหลัง และเสียงเรือใบที่แล่นทวนลม ในยามเย็นที่เมฆปกคลุม แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องประกายสีแดงสดใส และเด็กคนหนึ่งบนเกาะก็ปล่อยว่าวที่พองลมขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงลิบลิ่วด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบ พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานดังก้องไปทั่ว

ฉันยืนอยู่ตรงมุมลานของอาคารชุดในเมืองโฮจิมินห์ มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ย้อมด้วยสีแดงจากธงที่โบกสะบัดในสายลมเดือนเมษายน

ฉันเข้าร่วมขบวนพาเหรด ฟังเสียงลมพัดจากท่าเรือบัคดังที่บอกเล่าเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ กลิ่นอายของลมเมืองในวันต้นฤดูร้อนนั้นไม่เพียงพอที่จะขับไล่ความร้อน แต่ก็เพียงพอที่จะเติมเต็มหัวใจของผู้คนด้วยความตื่นเต้นและความภาคภูมิใจในเส้นทาง 50 ปีอันรุ่งโรจน์

เช้าวันหนึ่งในเดือนพฤษภาคม ฉันนั่งอยู่กับเพื่อนๆ ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในตัมกี ฟังเสียงลมพัดผ่านดอกไม้สีเหลืองที่เหลืออยู่ของต้นอินทนิลที่ร่วงหล่นอยู่บนทางเท้า และฟังความกังวลมากมายนับไม่ถ้วน เกี่ยวกับอนาคต เกี่ยวกับเส้นทางข้างหน้า เกี่ยวกับชื่อต่างๆ ที่ในไม่ช้าจะเหลือเพียงความทรงจำ รสชาติของกาแฟกลับขมกว่าปกติ เพราะมันเจือปนไปด้วยความกังวลและความเสียใจ

บางครั้งการเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเราตั้งตัวไม่ทัน เหมือนกับแสงแดดจัดในตอนกลางวันที่พลันจางหายไป เหลือเพียงสายลมที่พัดพาเอาความชื้นมา ตามด้วยฝนแรกของฤดูร้อน

ผู้คนต่างรีบร้อนในแบบฉบับของตนเอง: บางคนแค่เปิดที่ปัดน้ำฝนรถยนต์ บางคนหยุดมอเตอร์ไซค์เพื่อสวมเสื้อกันฝน บางคนกางร่ม บางคนรีบหาที่หลบฝนใต้กันสาดเพื่อรอให้ฝนหยุด และบางคนนั่งอย่างสงบในมุมหนึ่งของระเบียงที่มีหลังคาสีเขียว มองดูฝูงชนที่รีบร้อน...

ทุกการเปลี่ยนแปลง—เช่นเดียวกับสายฝน—มักเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความสับสน เมื่อลมพัดใบไม้ปลิว มันเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นใหม่ เช่นเดียวกับเมื่อฉันได้ยินเสียงลมพัดพาพายุฝนฟ้าคะนอง ฉันรู้ว่าฤดูใบไม้ผลิกำลังจะเปลี่ยนเป็นฤดูร้อน และฉันจึงออกไปดูปลาในนาข้าวที่กำลังเฉลิมฉลองการมาถึงของน้ำ

เช่นเดียวกับหู่ถิง ที่รู้ว่าฤดูใบไม้ร่วงมาถึงแล้วเมื่อได้กลิ่นฝรั่งหอมกรุ่นในสายลมเย็นๆ และเช่นเดียวกับชาว ฮานอย ที่รู้ว่าควรหยิบเสื้อผ้าฤดูหนาวจากปีที่แล้วมาใส่เมื่อได้ยินเสียงลมแห้งๆ เย็นๆ พัดผ่านต้นไม้

ฉันเรียกมันว่าสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง มันนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงมากมาย แต่ก็นำมาซึ่งของขวัญมากมายเช่นกัน เหมือนท้องฟ้าแจ่มใสหลังฝนตกในฤดูร้อน เหมือนกลิ่นหอมของข้าวคั่วในสายลมเดือนสิงหาคม หรือความอบอุ่นของเตาผิงในวันฤดูหนาว

ชีวิตก็เช่นกัน มีกระแสลมของตัวเอง มันเคลื่อนไหวไปตามรูปแบบการหมุนวนที่เป็นเอกลักษณ์ เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา แต่ซ่อนอยู่ภายในกระแสลมหมุนวนเหล่านั้นคือของขวัญที่คาดไม่ถึง รอให้คว้าและชื่นชม

ในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ฉันเดินเท้าเปล่าไปตามทุ่งนา เงยหน้าขึ้นรับลมพัดผมที่พันกันยุ่งเหยิง สูดดมกลิ่นหอมของดอกบัว และเอื้อมมือไปเด็ดดอกบัวสีชมพูดอกแรกของฤดูกาล – ของขวัญจากฤดูร้อน จากสายลม และจากวัฏจักรแห่งชีวิตที่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ…

ที่มา: https://baoquangnam.vn/nhung-ngon-gio-chuyen-mua-3154514.html