สถานที่ที่เปลวไฟแห่งความรักยังคงลุกโชนอยู่เสมอ

สำหรับหลายคน การทำอาหารเป็นงานหนัก เป็นภาระที่ต้องคิดว่าจะกินอะไรวันนี้และจะทำอะไรกินพรุ่งนี้ แต่สำหรับฉัน การทำอาหารเป็นความสุขในทุกๆ วัน ฉันรักความรู้สึกที่ได้ยืนอยู่ในครัวที่คุ้นเคย ฟังเสียงข้าวที่กำลังหุง ได้กลิ่นหอมของหัวหอมผัดที่อบอวลไปทั่วบ้าน ผสมผสานกับกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นและปลาทอด สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้กลับนำความสงบสุขมาสู่ฉันอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เพราะรู้ว่าอาหารมื้อนี้จะเต็มไปด้วยความรักสำหรับทุกคนในครอบครัว

ฉันยังจำความรู้สึกแรกของการเป็นแม่ได้อย่างชัดเจน และนับจากนั้นเป็นต้นมา ลำดับความสำคัญของฉันก็เปลี่ยนไป ฉันพิถีพิถันมากขึ้น อดทนมากขึ้น และอ่อนไหวต่อทุกการกระทำของลูกมากขึ้น หลังจากดูแลลูกมาเป็นเวลานาน ฉันก็กลับไปทำงานและพยายามเลิกงานเร็วเสมอเพื่อจะได้กลับบ้าน โดยหวังเพียงว่าจะได้ยินลูกถามว่า "แม่คะ วันนี้เรากินอะไรเป็นอาหารเย็นคะ?" มันเป็นคำถามเล็กๆ แต่สำหรับฉันแล้ว มันเป็นแหล่งแห่งความสุขอย่างเหลือล้น

ในวันที่ฉันเลิกงานดึก ฉันก็ยังแวะไปตลาดท้ายซอยเพื่อซื้อผักสด กุ้ง และปลามาทำอาหารมื้อใหญ่ให้ครอบครัว แค่คิดถึงภาพครอบครัวที่นั่งล้อมโต๊ะอาหาร ฟังเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของเด็กๆ ก็ทำให้ความเหนื่อยล้าหายไปหมด ครัวเล็กๆ ของฉันก็กลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความรัก เป็นสถานที่ที่ฉันทุ่มเทความห่วงใยและหัวใจทั้งหมดของแม่และภรรยา

ตอนเด็กๆ ฉันเคยคิดว่าความสุขต้องเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่ แต่พอโตขึ้น ฉันก็รู้ว่าความสุขนั้นจริงๆ แล้วเรียบง่ายมาก มันอาจจะเป็นอาหารอุ่นๆ ในครัวเล็กๆ ของเรา เสียงสามีพูดเบาๆ ว่า "ซุปอร่อยจังวันนี้" ประกายในดวงตาของลูกเมื่อฉันให้เนื้อเขาอีกชิ้น หรือช่วงเวลาที่ทั้งครอบครัวนั่งด้วยกันอย่างมีความสุข...

ห้องครัวของฉันไม่ใหญ่ และเฟอร์นิเจอร์ก็ไม่ได้หรูหรา แต่เป็นสถานที่ที่ได้เห็นความรักมากมายถูกบ่มเพาะขึ้นทุกวัน ฉันรักความรู้สึกของการล้างผักแต่ละกำมือ ปรุงรส ดูน้ำซุปเคี่ยว... เสียงน้ำมันเดือดปุดๆ ในกระทะ กลิ่นหอมของหัวหอมทอดที่ลงตัว ทำให้ฉันรู้สึกสงบในใจ ท่ามกลางความกดดัน กำหนดส่งงาน และการประชุมที่เครียด การได้ยินเสียงข้าวเดือดก็ทำให้ฉันรู้ว่าฉันได้กลับมาสู่บ้านอันอบอุ่นของฉันแล้ว

ตอนนี้ฉันเป็นแม่แล้ว ฉันจึงเข้าใจมากขึ้นถึงความยากลำบากและความสุขเรียบง่ายที่แม่ของฉันเคยได้รับในทุกๆ วัน ทุกครั้งที่ฉันทำอาหาร ฉันจะนึกถึงภาพของแม่ที่ก้มตัวอยู่หน้าเตา มือที่ผอมบางแต่คล่องแคล่ว และเสียงที่อ่อนโยนของท่านที่คอยแนะนำว่า "ไม่ว่าลูกจะทำอะไร ลูกต้องใส่หัวใจลงไปด้วยนะ อาหารอร่อยไม่ได้อยู่ที่รสชาติอย่างเดียว แต่ยังอยู่ที่ความรักด้วย" คำพูดเหล่านั้นยังคงอยู่ในใจฉันจนถึงทุกวันนี้ บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมอาหารทุกจานที่ฉันทำจึงเป็นวิธีหนึ่งในการแสดงความรักของฉัน ไม่ใช่แค่ต่อสามีและลูกๆ เท่านั้น แต่ยังรวมถึงตัวฉันเองด้วย

หลายคนถามฉันว่า "คุณยุ่งมาก ทำไมยังชอบทำอาหารอยู่ล่ะ?" และฉันก็แค่ยิ้ม เพราะสำหรับฉัน การทำอาหารไม่ใช่แค่เพียงงาน แต่มันเป็นวิธีแสดงความรัก เป็นวิธีรักษาสายสัมพันธ์ในครอบครัวให้คงอยู่ เมื่อลูกๆ โตขึ้น และบางครั้งสามีของฉันก็เหนื่อยล้าจากการทำงาน อาหารที่ปรุงเองที่บ้านก็ยังคงเป็นที่ที่ทุกคนกลับมา เป็นที่ที่ช่วยคลายความกังวล เป็นที่ที่เราสามารถเป็นตัวของตัวเองได้โดยไม่ต้องซ่อนรอยยิ้มหรือน้ำตา

ครั้งหนึ่ง ลูกสาวของฉันเขียนลงในสมุดบันทึกเล่มเล็ก ๆ ว่า "สิ่งที่หนูรักมากที่สุดคือกลิ่นอาหารที่แม่ทำ เพราะมันทำให้หนูรู้สึกปลอดภัย" ฉันอ่านแล้วน้ำตาคลอเบ้า ปรากฏว่าความสุขไม่ได้อยู่ไกลเกินเอื้อม แค่คนที่เรารักรู้สึกสงบสุขในบ้านหลังนี้ก็เพียงพอแล้ว

ยามค่ำคืน ห้องครัวเงียบสงัด มีเพียงแสงสีเหลืองริบหรี่อยู่บนผนัง ฉันรินชาใส่ถ้วยพลางฟังเสียงภายในบ้านในยามค่ำคืนที่เงียบงัน ข้างนอกชีวิตยังคงวุ่นวาย มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังทำไม่เสร็จ แต่ในขณะนี้ ฉันรู้สึกร่ำรวยอย่างแท้จริง ร่ำรวยเพราะฉันยังคงได้รับความรัก การดูแล และสามารถปรุงอาหารอุ่นๆ ให้คนที่ฉันรักได้ ร่ำรวยเพราะแม่ของฉันยังอยู่ไกลในชนบท คอยเตือนฉันเสมอเมื่อโทรมาว่า "ดูแลสุขภาพด้วยนะ อย่าทำงานหนักเกินไป และอย่าลืมกินข้าวให้ตรงเวลา"

ปรากฏว่าการเป็นแม่เป็นเช่นนี้: ยุ่งแต่มีความสุข เหนื่อยแต่เปี่ยมด้วยความรัก เป็นช่วงเวลาที่คุณพบความสุขในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ดูเหมือนเรียบง่ายที่สุด ท่ามกลางจังหวะชีวิตที่เร่งรีบ ห้องครัวเล็กๆ ยังคงเป็นเสมือนเตาไฟ ที่ซึ่งความสุขถูกจุดประกายจากซุป ข้าว และเสียงหัวเราะที่แพร่กระจายไปทั่วบ้าน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ความสุขของแม่บางครั้งก็คือการได้เห็นครอบครัวนั่งด้วยกัน กินข้าว หัวเราะ และฟังเสียงกระซิบเบาๆ ของลูก:
"แม่คะ อาหารที่เราทำเองอร่อยมากเลยค่ะ"

ทันห์เถา

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/dieu-gian-di/202510/noi-giu-lua-yeu-thuong-18b1abb/