ที่ซึ่งความเมตตากรุณาของมนุษย์ยังคงอบอุ่นอยู่เสมอ

"คุณอยู่บ้านไหม? ฉันอยากแวะไปรับของบางอย่าง รถโดยสารจะออกแต่เช้าวันนี้"

หลังจากวางสายจากเพื่อนแล้ว ฉันก็รีบหันไปตรวจสอบถุงเสื้อผ้าที่แยกประเภทไว้สำหรับผู้ใหญ่และเด็กอีกครั้ง นอกจากนี้ยังมีของใช้จำเป็นบางอย่างที่ขนย้ายง่ายและสามารถใช้ได้ทันที ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา หลังจากได้ติดตามข่าวอุทกภัยในภาคกลางของเวียดนาม หัวใจฉันก็เจ็บปวด แค่คิดถึงผู้คนที่กำลังดิ้นรนต่อสู้กับอุทกภัย ทนทุกข์ทรมานจากความหิวโหยและความหนาวเย็น แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ฉัน แต่ชาวเวียดนามทุกคนก็รู้สึกเศร้าใจเช่นกัน

ฉันเองก็เป็นชาวเวียดนามตอนกลางเช่นกัน ซึ่งเป็นภูมิภาคที่ประสบกับพายุใหญ่และน้ำท่วมเล็กๆ หลายครั้งในแต่ละปี แต่ผู้คนในบ้านเกิดของฉันยังคงมองโลกในแง่ดีแม้จะประสบกับความสูญเสีย เพราะตราบใดที่พวกเขายังมุ่งมั่น ก็ยังมีอนาคตอยู่เสมอ

ฉันยังจำพายุไต้ฝุ่นหมายเลข 5 ตอนเด็ก ๆ ได้อย่างชัดเจน ในความทรงจำอันไร้เดียงสาของฉัน ทุกสิ่งรอบตัวเต็มไปด้วยน้ำ และพ่อแม่ของฉันรีบเก็บข้าวของ หนังสือ และเสื้อผ้า แล้วยกขึ้นไปไว้บนหลังคา สมัยนั้น ในบ้านเกิดของฉัน ทุกครอบครัวจะสร้างห้องใต้หลังคาเพื่อเก็บของในช่วงฤดูฝนและน้ำท่วม การเรียกมันว่าห้องใต้หลังคาฟังดูหรูหรา แต่จริงๆ แล้วมันก็เป็นแค่คานไม้แข็งแรงไม่กี่อันที่ยึดเข้าด้วยกันเท่านั้น

บ้านเกิดของฉันประสบกับฤดูฝนและพายุทุกปี ซึ่งเป็น "ปรากฏการณ์พิเศษ" ของธรรมชาติที่ไม่มีใครปรารถนา สำหรับพวกเราแล้ว ความสุขคือการที่เสื้อผ้าและหนังสือของเราจะไม่เปียกหรือถูกน้ำท่วมพัดพาไป ความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือเมื่อทั้งครอบครัวยังอยู่ด้วยกัน แบ่งปันมันฝรั่งบดกันหลังจากพายุผ่านไป ความสุขอีกอย่างคือเมื่อชาวบ้านร่วมมือกันทำความสะอาดและสร้างบ้านใหม่ จากนั้นก็พูดคุยหยอกล้อกันเพื่อลืมความยากจน ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ พายุรุนแรงขึ้นกว่าเดิมมาก เมื่อดูข่าว ฉันเห็นน้ำท่วมสูงถึงหลังคาบ้าน สำหรับคนอย่างฉันที่เคยผ่านพายุและน้ำท่วมมาแล้ว ภาพนั้นช่างน่าเศร้าใจจริงๆ

ฉันจากบ้านเกิดไปใช้ชีวิตและทำงานในต่างแดน แต่บ้านเกิดของฉันคือที่ที่ความสุขและความเศร้าในวัยเด็กของฉันถูกเก็บรักษาและซ่อนไว้ มันยังเป็นสถานที่ที่รัก ปกป้อง และให้ที่พักพิงแก่ฉันและผู้คนอีกมากมายจากบ้านเกิดของฉัน มนุษย์นั้นยากที่จะเอาชนะธรรมชาติ แต่พวกเขารู้วิธีที่จะรักและช่วยเหลือซึ่งกันและกันเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดและความสูญเสียที่เกิดจากธรรมชาติเสมอ

ผมรู้สึกมีความสุขและโชคดีอย่างแท้จริงที่ได้เกิดในเวียดนาม ดินแดนที่มีรูปร่างคล้ายตัวอักษร S แม้ว่าประเทศจะยังคงเผชิญกับความยากลำบากมากมาย แต่จิตวิญญาณแห่งความสามัคคีและการช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้กลายเป็นประเพณีอันล้ำค่าของชาติอย่างไม่ต้องสงสัยเลยว่า หลังจากน้ำท่วมลดลง ความยากลำบากจะถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แต่ผมเชื่อว่าด้วยจิตวิญญาณที่เข้มแข็งของประชาชนในภาคกลางของเวียดนาม ผนวกกับการสนับสนุนอย่างเป็นรูปธรรมจากพรรคและรัฐบาล และความรักและความห่วงใยจากประชาชนทั่วประเทศ ประชาชนจะสามารถสร้างความมั่นคงในชีวิตได้ในไม่ช้า

ขบวนรถบรรเทาทุกข์จากทั่วประเทศยังคงทยอยเดินทางมาถึงทั้งกลางวันและกลางคืน บรรทุกความรู้สึกจากใจจริงของชาวเวียดนามนับไม่ถ้วนที่มีต่อภาคกลางของเวียดนามอันเป็นที่รักของเรา ดิฉันสามารถบริจาคได้เพียงสิ่งของจำเป็นจำนวนเล็กน้อย โดยหวังว่าท่าทางเล็กๆ นี้จะช่วยปลอบประโลมจิตใจของเพื่อนร่วมชาติของเราได้

ทุกครั้งที่ได้ยินเพลง "ด้วยเลือดสีแดงและผิวสีเหลือง ฉันคือชาวเวียดนาม วันนี้ทะเลและท้องฟ้ารวมภาคเหนือ ภาคกลาง และภาคใต้เข้าด้วยกัน..." ฉันรู้สึกภาคภูมิใจอย่างมาก เพื่อนร่วมชาติของฉันในภาคกลางของเวียดนามจะยืนหยัดอย่างแข็งแกร่งอีกครั้ง เอาชนะความยากลำบากทั้งหมดเพื่อสร้างชีวิตต่อไป เพราะพวกเขามีพรรค รัฐ และหัวใจของชาวเวียดนามนับล้านร่วมมือกันเสมอ และสำหรับฉัน ความสุขอยู่ที่ความเห็นอกเห็นใจและการแบ่งปัน แม้แต่ในสิ่งเล็กน้อยที่สุด

เล ถิ นัม ฟอง

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/chao-nhe-yeu-thuong/202512/noi-tinh-nguoi-am-mai-ee81623/