นกฟีนิกซ์สีแดงเคาะประตูแห่งกาลเวลา

มีดอกไม้ชนิดหนึ่งที่ไม่บานสะพรั่งเป็นพุ่มเหมือนดอกทานตะวันป่า และก็ไม่สง่างามเหมือนดอกมิโมซ่าบอบบางที่บานในแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า แต่ทุกครั้งที่มันเบ่งบาน หัวใจของฉันก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง – ความรู้สึกที่ทั้งเจือปนไปด้วยความโหยหาและราวกับว่ามันปลุกบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ลึกๆ ในหัวใจของฉัน นั่นคือดอกไม้ต้นไม้สีสันสดใส – ดอกไม้ที่ดูเหมือนจะคุ้นเคยเฉพาะในสนามโรงเรียนในที่ราบต่ำ แต่ก็ยังคงเปล่งประกายเจิดจ้าบนเนินเขา ประกาศการมาถึงของฤดูร้อนด้วยความงามที่เป็นเอกลักษณ์อย่างแท้จริง

ฉันเติบโตมาในเมืองเล็กๆ บนที่ราบสูง ที่ซึ่งฤดูแล้งมาถึงช้า ความร้อนไม่รุนแรง แต่กลับเป็นสายลมเย็นๆ ที่พัดเอื่อยๆ มีมุมหนึ่งในสนามโรงเรียนมัธยมต้นที่ฉันเดินผ่านในทุกฤดู แต่มีเพียงฤดูร้อนเท่านั้นที่ทำให้หัวใจฉันหยุดเต้น ต้นไม้สีแดงเพลิงที่นั่นไม่ใหญ่เท่าต้นไม้โบราณในที่ราบต่ำ แต่เมื่อมันออกดอก มันเป็นสีแดงสดใส มีชีวิตชีวา และน่าหลงใหล ช่อดอกดูเหมือนเปลวไฟเล็กๆ ที่กำลังคุกรุ่นอยู่บนกิ่งก้าน พุ่งออกมาตัดกับท้องฟ้าสีฟ้าใสที่อ่อนโยน

ต้นไม้เปลวไฟไม่ได้มีอยู่มากมายเหมือนในภาคกลางหรือภาคเหนือของเวียดนาม ไม่ได้ขึ้นเป็นแถวยาวเหมือนในภาคใต้ แต่ทุกครั้งที่ได้พบเห็นก็ทำให้ความทรงจำมากมายหวนกลับมา ต้นไม้เปลวไฟดูเหมือนจะมีความทรงจำชนิดพิเศษ ไม่ใช่ความทรงจำที่มองเห็นด้วยตา แต่เป็นความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจ ไม่จำเป็นต้องมีจำนวนมากก็สามารถปลุกความทรงจำเหล่านั้นได้ เพียงแค่กิ่งเดียวก็เพียงพอที่จะนำพาความทรงจำในวัยเด็กทั้งหมดกลับคืนมา พร้อมด้วยเสียงจิ้งหรีด เสียงระฆังโรงเรียน และคำอำลาในวันเวลาแห่งการเรียน

เมื่อก่อน ฉันเคยเด็ดกลีบดอกฟีนิกซ์มาแปะไว้ในสมุด โดยเด็ดกลีบเล็กๆ แล้วจัดเรียงให้เป็นรูปผีเสื้อ จากนั้นก็ยิ้มอย่างไม่มีจุดหมายอยู่ที่โต๊ะทำงาน ไม่มีใครสอนฉัน และก็ไม่มีเหตุผลอะไร มันเป็นเพียงนิสัยไร้เดียงสาที่ฉันยังจำได้ทุกขั้นตอน กลีบดอกไม้เหล่านั้นดูเหมือนจะเก็บรักษาช่วงเวลาแห่งความไร้เดียงสาในชีวิตของฉันไว้ ช่วงเวลาที่อารมณ์แรกเริ่มผลิบานอย่างเงียบๆ ในหัวใจของฉัน

ต้นเฟลมบอยแอนท์เป็นดอกไม้ที่เกี่ยวข้องกับการจากลา แต่ก็เกี่ยวข้องกับการเริ่มต้นใหม่ด้วยเช่นกัน เมื่อต้นเฟลมบอยแอนท์ออกดอก ปีการศึกษาก็สิ้นสุดลง ฤดูร้อนมาถึง และวัยเด็กก็เบ่งบานด้วยวันเวลาแห่งการท่องเที่ยวอย่างไร้กังวล มีหลายฤดูร้อนที่ฉันปั่นจักรยานขึ้นเขา เสื้อของฉันชุ่มไปด้วยเหงื่อ แต่ฉันไม่เคยลืมที่จะเงยหน้าขึ้นมองและชื่นชมกิ่งก้านของต้นเฟลมบอยแอนท์ริมทาง ดอกไม้สีแดงเหล่านั้นเปรียบเสมือนสัญญาณที่บอกว่า "ฤดูร้อนมาถึงแล้ว! จงสนุกกับมันก่อนที่เวลาจะผ่านไป!"

ยิ่งฉันอายุมากขึ้นเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งเข้าใจว่าความงามบางอย่างจะเผยออกมาก็ต่อเมื่อเรารู้จักหยุดพัก ต้นไม้เปลวไฟออกดอกเพียงช่วงสั้นๆ และฤดูร้อนก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับวัยหนุ่มสาวของแต่ละคน – ร้อนแรง เต็มไปด้วยความปรารถนา แต่ก็จากไปได้ง่ายหากเราไม่รู้วิธีใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่สุด ครั้งหนึ่ง เมื่อฉันกลับไปที่โรงเรียนเก่า ฉันเงยหน้ามองต้นไม้เปลวไฟจากวัยเด็กของฉัน – ลำต้นของมันผอมลง ใบไม้ไม่เขียวชอุ่มเหมือนก่อน แต่ช่อดอกไม้ยังคงเบ่งบานอย่างภาคภูมิใจ ฉันยืนเงียบๆ อยู่ใต้ต้นไม้นั้นเป็นเวลานาน ฟังเสียงจักจั่นร้องเรียกฤดูร้อน เสียงเหล่านั้นดังก้องอยู่ในใจฉัน ไม่ใช่มาจากที่ไหนในธรรมชาติ แต่มาจากความทรงจำ

ทุกสิ่งรอบตัวฉันเปลี่ยนไปหมดแล้ว ทางผ่านภูเขาไม่เงียบเหงาเหมือนก่อน เมืองเล็กๆ มีร้านค้าสว่างไสวมากขึ้น ผู้คนเดินไปมา แต่ที่แปลกคือ ต้นเฟลมทรีก็ยังคงทำให้หัวใจฉันเจ็บปวดได้เหมือนเดิม ครั้งหนึ่ง ฉันเจอเด็กสาวมัธยมปลายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นเฟลมทรีในสนามโรงเรียน น้ำตาคลอเบ้า ถือกล้องอยู่ในมือ เธอบอกว่า "ฉันอยากถ่ายรูปฤดูร้อนที่ผ่านมา" ทันใดนั้น ฉันรู้สึกราวกับว่าตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโหยหาและโหยหา ราวกับว่าวันเวลาในวัยเยาว์ของฉันกำลังลุกโชนสว่างไสวไปพร้อมกับกลีบดอกเฟลมทรีที่ร่วงหล่นลงมา

ต้นไม้สีแดงสดใสไม่ได้เป็นเพียงสัญลักษณ์ของชีวิตนักศึกษาเท่านั้น แต่ยังเป็นพยานแห่งกาลเวลา มันยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ออกดอกอย่างเงียบๆ ปีละครั้ง เป็นเครื่องเตือนใจว่าแต่ละฤดูกาลมีความงามในแบบของตัวเอง ขึ้นอยู่กับว่าหัวใจของเราสงบพอที่จะชื่นชมมันหรือไม่ ต้นไม้สีแดงสดใสแฝงปรัชญาอันอ่อนโยนไว้ว่า ความงามไม่จำเป็นต้องเจิดจรัสตลอดทั้งสี่ฤดูกาลเสมอไป มีความงามบางอย่างที่เมื่อเบ่งบานแล้วก็เพียงพอที่จะจดจำไปชั่วชีวิต เช่นเดียวกับชีวิตนักศึกษา รักแรกพบ คำอำลาที่ไม่ได้เอ่ยออกมา... ทั้งหมดนี้ถูกจารึกไว้ในกลีบดอกสีแดงของมัน

ทุกครั้งที่ฉันกลับมา ฉันยังคงใช้เวลาช่วงบ่ายเดินเล่นใต้ต้นเฟลมทรีเสมอ บางครั้งก็อยู่ในสนามโรงเรียนเก่า บางครั้งก็เดินไปตามทางเดินเล็กๆ ที่มีหมอกปกคลุมในยามเช้าตรู่ ฉันไม่ได้พยายามหวนรำลึกถึงอดีต ฉันเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน รู้สึกว่าเวลาผ่านไปแล้ว แต่ความทรงจำยังคงอยู่ ต้นเฟลมทรียังคงเบ่งบานราวกับเสียงกระซิบถึงอดีตว่า "ครั้งหนึ่งเราเคยมีวันเวลาที่สวยงามเช่นนี้"

และขณะที่ฉันจ้องมองกลีบดอกฟีนิกซ์ที่ปลิวไสวไปตามสายลม ฉันก็ขอบคุณแผ่นดินนั้นอย่างเงียบๆ ไม่เพียงแต่สำหรับเนินเขาสนและสวนกุหลาบเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการที่มันเก็บรักษาฤดูกาลแห่งดอกฟีนิกซ์ไว้ในตัวฉัน ฤดูกาลแห่งความเยาว์วัย การจากลา การเริ่มต้น และการสิ้นสุด ในแบบที่เงียบสงบแต่ลึกซึ้ง

ที่มา: https://baolamdong.vn/van-hoa-nghe-thuat/202505/phuong-do-go-cua-thoi-gian-d090b76/