หมูห่อใบตอง อาหารดั้งเดิมสำหรับเทศกาลตรุษจีน (ปีใหม่เวียดนาม)

ซุปกระดูกหมู

ในเมืองที่คึกคักในช่วงเดือนที่สิบสองตามปฏิทินจันทรคติ ผู้คนต่างจับจ่ายซื้อของ ใช้ทุกชั่วโมงให้คุ้มค่าเพื่อเตรียมตัวสำหรับเทศกาลตรุษจีนสามวัน ทุกคนต่างต้องการซื้ออาหารให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อกักตุน โดยเฉพาะเนื้อหมูที่นำเข้ามาจากชนบทสู่เมือง

ท่ามกลางความวุ่นวาย ฉันนึกถึงแม่และหมู่บ้านที่ยากจนในช่วงก่อนเทศกาลตรุษจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉันจำหมูเค็มที่ห่อด้วยใบตองและแขวนไว้เหนือเตาไฟของครอบครัว ซึ่งเก็บไว้ให้ทุกคนในครอบครัวได้กินกันในช่วงตรุษจีน

หากปราศจากหมูย่างหอมกลิ่นควันห่อด้วยใบตอง ที่ค่อยๆ กินทีละชิ้นจนถึงวันพระจันทร์เต็มดวงในเดือนแรกของปฏิทินจันทรคติ เทศกาลตรุษจีนในวัยเด็กของเราคงไร้ความหมายไปเสียแล้ว

เมื่อเทศกาลตรุษจีนใกล้เข้ามา หลายครอบครัวในชนบทจะร่วมกันออกแรงฆ่าหมูและแบ่งปันเนื้อกัน (ภาพ: ฟองเถา)

ในความทรงจำวัยเด็กอันไร้เดียงสาของฉัน แม่เริ่มเตรียมตัวสำหรับเทศกาลตรุษจีนตั้งแต่กลางเดือนตุลาคม ตามธรรมเนียม หลังจากพิธีบูชาบรรพบุรุษในบ้านเกิด ครอบครัวต่างๆ ในละแวกบ้านก็จะรวบรวมเงินเพื่อวางมัดจำซื้อหมูจากอีกครอบครัวหนึ่งในละแวกบ้าน

เนื้อหมูที่เลี้ยงด้วยใบมันเทศที่ปรุงสุกกับรำข้าวและก้านกล้วยจะมีรสชาติอร่อยมาก โดยปกติแล้ว หมูหนึ่งตัวจะแบ่งกันกินสี่คน โดยแต่ละครอบครัวจะได้ขาหมูคนละหนึ่งขา ครอบครัวที่ร่ำรวยกว่าและมีสมาชิกมากกว่าอาจแบ่งกันกินสองขา

แต่ละจานประกอบด้วยทั้งกระดูกและเนื้อ รวมถึงขาหมูด้วย ในช่วงเทศกาลตรุษจีน ( ปีใหม่เวียดนาม) แม่ของฉันมักจะทำซุปดอกกล้วยโดยใช้กระดูกและขาหมู ซุปดอกกล้วยนี้ มีสีแดงคล้ายองุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนรู้จักหรือรับประทานกันทั่วไป

เทศกาลตรุษจีนในชนบท ภาพถ่าย: เหงียน เดียน ง็อก

หลังจากแบ่งเนื้อเสร็จแล้ว ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านก็มานั่งล้อมรอบถาดกลมๆ และช่วยกันทำโจ๊กเครื่องในหม้อใหญ่ โดยใช้เตาชั่วคราวที่ทำจากอิฐเป็นเชื้อเพลิง

โจ๊กในหม้อกำลังเดือดปุดๆ อยู่ข้างกองไฟที่ก่อด้วยท่อนไม้ขนาดใหญ่ ถ่านไฟแดงก่ำ เหล่าสตรีแบ่งปันโจ๊กให้กับเพื่อนบ้าน สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและรื่นเริง

ส่วนเรื่องเนื้อหมูนั้น แม่ของฉันจะซื้อกลับบ้านมาหั่นเป็นชิ้นยาวๆ กว้างประมาณหนึ่งฝ่ามือ หรือประมาณสองนิ้วมือของผู้ใหญ่ นำไปหมักกับเครื่องเทศ แล้วห่อด้วยใบตอง มัดให้แน่น แล้วแขวนไว้บนตะแกรง นั่นแหละคือวิธีที่กลิ่นหอมของเทศกาลตรุษจีนอบอวลไปทั่วครัวของครอบครัวเราในช่วงหลายวันก่อนวันหยุด

ฤดูใบไม้ผลิผ่านไปมากมายนับไม่ถ้วน แต่รสชาติของหมูต้มห่อใบตองยังคงติดตรึงอยู่ในใจฉันเสมอ ในทุกมื้ออาหาร แม่ของฉันจะแกะห่อเนื้อออก หยิบมาหนึ่งหรือสองชิ้น ล้าง ปรุงรส แล้วใส่ลงในหม้อต้ม

แค่เพียงหยิบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่หม้อน้ำเดือด ฉันก็ได้กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วครัวของครอบครัวแล้ว ฉันยังจำสีชมพูอ่อนๆ ของเนื้อที่เอาออกมาจากห่อใบตองได้อย่างชัดเจน แม้จะต้มเสร็จแล้ว มันก็ยังคงสีชมพูอ่อนๆ อันเป็นเอกลักษณ์นั้นไว้

เนื้อที่หั่นบางๆ จัดเรียงอยู่บนจาน ดูเหมือนเนื้อดิบๆ ด้วยสีสันที่โดดเด่นและยากจะบรรยาย กลิ่นหอมนั้นราวกับจะมาจากจานเนื้อห่อใบตองของแม่ฉันในสมัยนั้น เป็นกลิ่นที่ยากจะลืมเลือน

โจ๊กหอมกรุ่นอบใหม่ๆ จากเตาชั่วคราว ภาพ: ฟองเทา

เราเติบโตขึ้น ออกจากหมู่บ้านไปอยู่ในเมือง และก้าวเข้าสู่ชีวิต แต่ละคนต่างแยกย้ายกันไป สำหรับฉันแล้ว ภาพมากมายยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำวัยเด็ก แต่ภาพของแม่ที่หมักเนื้ออย่างพิถีพิถันและห่อแต่ละชิ้นอย่างระมัดระวัง เพื่อให้เราได้ทานอาหารอร่อยๆ ที่อบอวลไปด้วยรสชาติของบ้านเกิดนั้น เป็นหนึ่งในความทรงจำที่ชัดเจนที่สุดในวัยเด็กของฉัน

ฉันคิดถึงแม่และโหยหาอาหารเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความรักของครอบครัวอย่างหมูห่อใบตอง ซึ่งเป็นอาหารหลักในช่วงเทศกาลตรุษจีนสามวัน รสชาติที่เรียบง่าย ไม่ปรุงแต่ง และจริงใจของอาหารจานนี้สะท้อนถึงเอกลักษณ์และรากเหง้าของชาวจังหวัดกวางนาม ซึ่งเป็นประเพณีที่มีมาอย่างยาวนานและจะคงอยู่ต่อไป...

ที่มา: https://baoquangnam.vn/thit-heo-bo-mo-cau-vi-xua-tet-cu-3148232.html