 |
| ที่มา: อินเทอร์เน็ต |
ฝนเพิ่งหยุดตก ทุ่งนาทั้งผืนจึงตื่นขึ้นอย่างเบิกบาน สลัดความง่วงงุนอันยาวนานออกไป หยดน้ำยังคงเกาะอยู่บนใบข้าว ส่องประกายระยิบระยับราวกับไข่มุกเม็ดเล็กๆ ในแสงแดดยามเช้า สายลมพัดเบาๆ ทำให้ชนบทโล่งอก กลิ่นดินหลังฝนเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมอบอุ่นชื้นๆ เหมือนลมหายใจแห่งความกตัญญูของผืนดินที่ส่งไปยังเมฆ ท่ามกลางเสียงลมพัด เสียงร้องของกบ และเสียงปลาแหวกว่าย ผสานกันเป็นบทเพลงฤดูร้อนอันสดใส
สายฝนเปรียบเสมือนเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน กลับมาแล้ว ปลุกความทรงจำที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น ฉันนั่งเงียบๆ อยู่บนระเบียงบ้านแม่ ดื่มด่ำกับเสียงหัวเราะคิกคักในวัยเด็ก และเสียงฝนที่โปรยปรายเมื่อหลายปีก่อน ทันใดนั้น ฉันก็รู้สึกคิดถึงช่วงบ่ายๆ ในชนบท ที่เท้าเล็กๆ ของฉันเคยเล่นโคลน ไล่จับตั๊กแตนกับเพื่อนๆ ท่ามกลางสายฝน
ความทรงจำเกี่ยวกับฤดูร้อนในวัยเด็กของฉันยังคงชัดเจนอยู่ เมื่อฝนกำลังจะตก ทั้งครอบครัวจะรีบวิ่งออกไปที่ลานบ้าน ไม่ใช่เพื่ออาบน้ำ แต่เพื่อ… ช่วยกันเก็บข้าวสาร เมล็ดข้าวสีทองที่เพิ่งตากแห้งต้องรีบเก็บให้เรียบร้อยก่อนที่ฝนจะชะล้างมันไป บางครั้งฝนก็จะตกอย่างกระทันหัน และทุกคนจะมีเวลาเพียงแค่รีบเก็บกองข้าวสารและคลุมด้วยผ้าใบเท่านั้น
สมัยนั้น ทุกเที่ยงวัน ฉันจะแอบหนีแม่ไปเล่นกับเพื่อนๆ บางครั้งเราก็เล่นลูกแก้ว หรือจุดประทัด บางครั้งก็เล่นลูกข่าง หรือออกไปทุ่งนาจับกุ้ง แต่เฉพาะช่วงฤดูเก็บเกี่ยวเท่านั้น ที่ครอบครัวกำลังตากข้าว ฉันถึงจะโดนแม่ดุเรื่องที่ไม่ยอมนอนกลางวัน ฉันได้รับมอบหมายให้เฝ้าดูท้องฟ้าและสภาพอากาศ เมื่อใดก็ตามที่ฉันเห็นเมฆดำก่อตัว ฉันจะตะโกนบอกทุกคนให้วิ่งไปช่วยข้าว
ด้วยความกระตือรือร้นที่จะทำงานให้เสร็จ ฉันจึงนั่งอยู่บนระเบียงบ้าน มองแสงแดดจ้าอย่างเหม่อลอย แล้วเหลือบไปมองนาข้าวอย่างตั้งใจ สงสัยว่าฝนจะตกได้อย่างไรในเมื่อแดดแรงขนาดนี้ แต่แล้วหลังจากที่เผลอใจลอยไปครู่หนึ่ง เหลือบไปมองต้นฝรั่งที่มุมสวน ฉันก็ตกใจกับลมกระโชกแรงที่พัดมาอย่างกะทันหัน สักครู่ต่อมา เสียงฟ้าร้องดังมาจากไกลๆ และท้องฟ้าก็มืดครึ้มไปด้วยเมฆในทันที “แม่ พี่สาว ฝนจะตกแล้ว!”
เมื่อได้ยินเสียงร้องอย่างตื่นตระหนกของฉัน แม่และพี่สาวก็รีบวิ่งออกมาที่ลานบ้าน คนหนึ่งถือคราด อีกคนถือไม้กวาด รีบเก็บเมล็ดข้าวอย่างรวดเร็วและฉับไว ฉันคว้าไม้กวาดเล็กๆ ที่ยายถักให้ด้วยความเต็มใจ และกวาดข้าวกับแม่ แม้กระทั่งตอนนี้ ฉันก็ยังลืมเสียงฝีเท้าที่รีบร้อนและเสียงไม้กวาดที่ขูดกับพื้นลานบ้านอย่างเป็นจังหวะ และเสียงฝนขณะที่เรารีบเร่งไปเก็บข้าวไม่ได้ เสียงที่วุ่นวายและรวดเร็วนั้นไม่ได้แสดงถึงความเหนื่อยล้า แต่กลับเป็นดั่งบทเพลงอันไพเราะที่เต็มไปด้วยทั้งความวิตกกังวลและความสุขในการปกป้อง "เมล็ดข้าว" อันล้ำค่าของครอบครัวเรา
มีหลายปีที่ฝนฤดูร้อนตกยาวนานไม่รู้จบ แม่และน้องสาวของฉันต้องทำงานหนักในทุ่งนาเก็บเกี่ยวข้าวแข่งกับเวลา ในขณะที่ผู้ใหญ่เร่งรีบเก็บเกี่ยว พวกเราเด็กๆ ก็ร่าเริงและไม่สนใจอะไร รวมตัวกันอย่างตื่นเต้นเพื่อจับตั๊กแตน แต่ละคนถือไม้เล็กๆ ผูกถุงพลาสติกไว้กับไม้เพื่อไล่ตั๊กแตนเข้าไปในถุง จากนั้นเราก็จะเขย่าถุงไปมาจนกว่าพวกมันจะสลบ แล้วเทพวกมันลงในขวดใบใหญ่ที่เราคาดไว้ที่เอว ความรู้สึกของการตะโกนในทุ่งนาขณะไล่จับตั๊กแตน ได้ยินเสียงพวกมันกระเด็นในขวดนั้นช่างสนุกสนานและมีความสุขเหลือเกิน
เมื่อขวดเต็มไปด้วยตั๊กแตน พวกเราก็มารวมตัวกันบนเนินดินสูง อวด "ของที่ได้" อย่างตื่นเต้นและภาคภูมิใจ จากนั้นก็ถกเถียงกันอย่างสนุกสนานว่าใครจับได้มากที่สุด เสียงหัวเราะที่ใสและไพเราะของเราดังก้องไปท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ทุกคนถือขวดที่เต็มไปด้วยตั๊กแตนด้วยความตื่นเต้น คาดหวังว่าจะได้กินตั๊กแตนผัดใบมะกรูดแสนอร่อยและหอมกรุ่นเป็นอาหารเย็น เพิ่มผักบุ้งต้มกับมะเฟืองอ่อนและมะเขือม่วงดองอีกสักชาม มื้ออาหารเก็บเกี่ยวของเราก็จะสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง
วันที่ฝนตกไม่หยุดหย่อนหมายความว่าหลังจากนวดข้าวเสร็จแล้ว ข้าวของชาวนาไม่มีแดดให้แห้ง พวกเขาจึงต้องทิ้งไว้ข้างนอกที่ระเบียงและคลุมภายในบ้าน บ้านชั้นเดียวหลังเล็กๆ ของเราจึงเต็มไปด้วยข้าวชื้นๆ ส่งกลิ่นอับชื้นออกมา นั่นเป็นช่วงเวลาที่ฉันเห็นแม่นอนไม่หลับ เฝ้ามองฝนที่ตกไม่หยุดอยู่ข้างนอกอย่างเงียบๆ เธอถอนหายใจ เอื้อมมือไปเปิดพัดลม มือหยาบกร้านของเธอค่อยๆ พลิกข้าวแต่ละชั้นเพื่อทำให้แห้ง ฉันเฝ้ามองหยาดเหงื่อของแม่ซึมลงไปในข้าวอย่างเงียบๆ ราวกับว่ามันกำลังทำให้ข้าวมีรสเค็มของดิน ฝน และการทำงานหนักมาตลอดชีวิต ในตอนนั้น ฉันยังเด็กและไม่เข้าใจความกังวลของแม่มากนัก แต่ตอนนี้ เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงแววตาของเธอ ฉันรู้ว่าสำหรับแม่และชาวนาแล้ว ฝนคือบททดสอบความอดทนและความรัก
ฝนตกหนักติดต่อกันหลายวัน ทำให้ถนนเล็กๆ จากริมฝั่งแม่น้ำไปยังบ้านของฉันถูกน้ำท่วมสูงถึงเข่า พวกเราเด็กๆ สวมหมวกปิดหน้าเล่นน้ำฝนและสาดน้ำอย่างสนุกสนาน โดยไม่สนใจความกังวลของผู้ใหญ่เรื่องเมล็ดข้าวจะงอก ถนนที่น้ำท่วมเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่สดใสและร่าเริง ลูกพี่ลูกน้องของฉันถือเบ็ดตกปลาพร้อมเหยื่อเป็นกบ ทุกครั้งที่เขาจับกบตัวใหญ่ๆ อ้วนๆ ได้ พวกเราก็จะส่งเสียงเชียร์อย่างตื่นเต้นว่า "กบร้อง 'อูม อูม' / บ่อน้ำเต็มไปด้วยน้ำแล้ว!"
แม้ฝนฤดูร้อนจะยังตกอยู่ แต่เด็กๆ สมัยก่อนไม่มีใครอาบฝนหรือตะโกนว่า "แม่ ฝนจะตกแล้ว!" อีกแล้ว เหลือเพียงฉันที่ยังคงยืนอยู่ข้างระเบียงบ้านเก่าทุกครั้งที่ฝนตก เงียบๆ มองดูสายฝนและกระซิบกับความทรงจำอันบริสุทธิ์ไร้กังวล ฉันตระหนักว่าเสียงที่สดใสที่สุดในวัยเด็กไม่ใช่เสียงหัวเราะท่ามกลางสายฝน แต่เป็นเสียงกวาดพื้นอย่างเร่งรีบของแม่และพี่สาว ที่คอยกวาด "เม็ดฝน" แต่ละเม็ดไปยังที่แห้ง เสียงนั้น เสียงที่เร่งรีบ เร่งด่วน และเต็มไปด้วยความกังวล กลับอบอุ่นอย่างประหลาด ในเสียงคำรามของสายฝน ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจของแม่จางหายไปกับเสียงฟ้าร้องในอดีต และเห็นได้อย่างชัดเจนถึงหยาดเหงื่อแต่ละหยดที่ตกลงบนเมล็ดข้าวที่กำลังงอกอย่างเงียบๆ
ฝนทุกสายย่อมหยุดตกในที่สุด แต่เสียงกวาดนาข้าวของแม่ท่ามกลางสายฝนยังคงดังก้องอยู่ในใจฉัน เสียงเสียดสีของไม้กวาดเมื่อหลายปีก่อนไม่เพียงแต่ปลุกความทรงจำ แต่ยังประทับลึกลงไปในจิตวิญญาณของฉันถึงความจริงที่เรียบง่ายแต่ศักดิ์สิทธิ์: การเก็บเกี่ยวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตไม่ได้อยู่ที่ทุ่งนา แต่คือความรักที่ผลิบานจากความกังวลและเปล่งประกายสีทองจากความยากลำบากที่แม่ต้องเผชิญตลอดชีวิต เสียงเหล่านั้นท่ามกลางพายุสอนฉันว่า ความยากลำบากบางอย่างไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย แต่เพื่อปกป้องและบำรุงเลี้ยงสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด ให้มันเขียวชอุ่มอยู่เสมอ…
ที่มา: https://baothainguyen.vn/van-nghe-thai-nguyen/202507/tieng-choi-trong-mua-4bb278c/
