ความคิดถึงมุมครัว

กี่ฤดูร้อนแล้วที่ฉันจากชนบทอันสงบสุขนั้นไปเพื่อเร่ร่อน เดินทางข้ามกาลเวลา? ฉันผ่านความยากลำบากและพายุมามากมาย... ฉันใช้เวลาช่วงบ่ายซุกหน้าลงในมือที่โดดเดี่ยว ลิ้มรสความเค็มของความโหยหาอันว่างเปล่าที่ไม่ชัดเจน ท่ามกลางความว่างเปล่าและความไม่แน่นอนนั้น ค้นหาความทรงจำที่ห่างไกล... ฉันตกใจที่ได้กลิ่นควันฉุน กลิ่นขี้เถ้าและแกลบในครัวเรียบง่ายของแม่ฉันอีกครั้ง

ภาพประกอบ: LE NGOC DUY

บางที สำหรับคนที่เติบโตมาในชนบท ห้องครัวอาจทำให้รู้สึกอบอุ่นและสงบสุข นึกถึงช่วงเย็นพลบค่ำที่ควันจากครัวอบอวลไปทั่ว และอาหารเรียบง่ายแบบชนบทที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของเด็กๆ ครัวของแม่ปลุกความทรงจำอันแสนดีมากมายในวันที่ไม่มีวันหวนกลับมา ข้าวเหนียวหอมๆ และปลาตุ๋นรสชาติกลมกล่อมกับผักดองในวันที่พายุพัดแรง อากาศหนาวเหน็บ... หม้อมันเทศตุ๋นที่ยังคงร้อนระอุ เปลวไฟที่ลุกโชนรอบหม้อ คนและทะนุถนอมความรู้สึกอบอุ่นเหล่านั้น

ครัวของแม่เรียบง่าย มีประตูไม้ไผ่ที่ปกคลุมไปด้วยเขม่า และต้องก่อไฟวันละสามครั้ง มันคือ โลก ในวัยเด็กของฉันที่ซ่อนอยู่ในมุมเล็กๆ นั้น เตาสามขาที่ดำคล้ำ หม้ออะลูมิเนียมเก่าๆ สองสามใบแขวนอยู่ข้างตู้ไม้สีน้ำตาล... ฉันจำได้ชัดเจนว่าในมุมนั้นยังมีเล้าไก่ด้วย แม่ไก่ตัวหนึ่งกำลังกกไข่สีชมพูหลายฟองอย่างเงียบๆ ใต้ท้องของมัน รอให้ลูกไก่จิกออกมา และยังมีโอ่งน้ำดินเผาที่มีกระบวยมะพร้าววางไว้อย่างเรียบร้อยอยู่ด้านบน

ในความทรงจำอันลึกซึ้งของฉัน ครัวเล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยความทรงจำมากมายนับไม่ถ้วน ทุกเดือน แม่จะปั่นจักรยานไปซื้อข้าวและอาหารที่ร้านสะดวกซื้อ ตลอดทั้งปี เรากินข้าวคลุกมันสำปะหลังและมันเทศ แม้แต่ตอนอายุยังน้อย ฉันก็ถูกสอนให้ทำอาหารและดูแลน้องๆ ในช่วงวันที่ฝนตกปรอยๆ การหุงข้าวหรือต้มน้ำทำให้ฉันน้ำตาไหลเพราะควัน ภาพข้าวสวยนึ่งกับมันเทศเป็นความทรงจำที่ติดตรึงใจ กี่ครั้งแล้วที่ไฟไม่สุกดี และแม่ก็จะดุฉัน...

มีหลายเดือนที่เราไม่มีข้าว และลูกๆ ของฉันกินแต่บะหมี่ มุมครัวนั้นเป็นพยานหลายครั้งที่ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะบะหมี่สุกไม่ทั่วถึง... น้องชายคนเล็กของฉันจะร้องไห้อย่างน่าเวทนาในอ้อมแขนของฉัน มีหลายฤดูกาลที่มันเทศและต้นอ่อนผักช่วยเราให้รอดพ้นจากความอดอยาก และแม่กับฉันจะแบ่งข้าวให้พี่น้องสองคน... มุมครัวนั้นยังกลายเป็นเพื่อนปลอบใจของฉันทุกครั้งที่ฉันไม่สบายใจเรื่องอะไรสักอย่าง แปลกจัง! น้ำตาของฉันมาจากไหนกันตอนเด็กๆ! คิดถึงพ่อ ฉันก็จะยืนร้องไห้ที่มุมครัวนั้น

แม่ดุฉัน ฉันจึงซุกหน้าลงกับเข่า มือกำตะเกียบแน่น คนถ่านร้อนๆ แล้วก็ร้องไห้! ส่วนน้องชายสองคน ฉันก็โกรธ จึงตักข้าวเงียบๆ ไปพลางร้องไห้ไป! ตอนนี้ ขณะที่ฉันขับรถผ่านชนบทอันเงียบสงบ มองควันจากครัวของใครบางคนลอยละล่องไปตามแสงอาทิตย์ยามเย็น หัวใจฉันก็โหยหาครัวเก่าๆ นั้นเหลือเกิน ผู้คนมากมายเกิด เติบโต และเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาท่ามกลางอาหารที่ปรุงในครัวแห่งความยากลำบากและการทำงานหนัก ตอนนี้ ในชนบท มีบ้านมุงจากและครัวเก่าๆ น้อยลงเรื่อยๆ บางที ยุคของครัวสมัยใหม่ อาจทำให้เรื่องราวแห่งความสุขและความเศร้าที่เกิดขึ้นรอบกองไฟอันอบอุ่นกับหม้อขนมข้าวเหนียวในคืนส่งท้ายปีเก่าลดลงไปด้วย...

ครัวของคุณแม่คือสถานที่ที่พวกเราค่อยๆ เติบโตขึ้นมา ที่นี่คือที่ที่เราทุกคนรู้ว่า จากสถานที่เรียบง่ายและถ่อมตนนั้นเอง คือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของเรา เมืองใหญ่ที่วุ่นวายและหรูหราไม่อาจทำให้เราลืมมื้อเย็นเหล่านั้น ควันจางๆ ที่ลอยวนอยู่รอบหลังคามุงจาก และลอยล่องอย่างช้าๆ ในยามพลบค่ำได้เลย

ฉันจะลืมกลิ่นควันฉุนๆ นั้นได้อย่างไร กลิ่นที่ติดอยู่บนผมและเสื้อผ้าของฉันนานหลายวัน? เมื่อเวลาผ่านไป ผมของฉันเริ่มหงอก และวัยเยาว์ที่ไร้กังวลกลายเป็นเพียงความทรงจำ ฉันกระซิบว่ามันคือกลิ่นแห่งความโหยหา กลิ่นแห่งความโหยหาที่ฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกของฉัน ท่ามกลางความหรูหราและแสงสี ฉันบางครั้งก็รู้สึกเศร้าและอกหัก ฉันกลัวว่าสักวันหนึ่ง สิ่งเรียบง่ายและแสนรักเหล่านี้จะเลือนหายไปอย่างง่ายดาย

บ้านหลังเก่าตอนนี้เป็นเพียงสถานที่ที่ฉันเข้าออกเป็นครั้งคราว เตาผิงที่ใช้ฟืนก็หายไปแล้ว... น้องชายของฉันจากไปพร้อมกับกลิ่นควันฉุน ผมหงอกก็ขึ้นมากขึ้น พ่อของฉันก็จากไปไกลเช่นกัน ฉันคิดถึงเขา แต่ก็ไม่มีมุมครัวให้ไปนั่งร้องไห้อีกแล้ว ระเบียงหลังบ้านก็ถูกทิ้งร้างมาเกือบสิบปีแล้ว...

เมื่อยามเย็นมาเยือน สายลมพัดเบาๆ พัดพาเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของควันจากครัวเข้ามาในใจ ส่งความทรงจำย้อนกลับไปสู่ช่วงเวลาอันแสนสุขในอดีต ลึกๆ ในใจยังคงมีเปลวไฟริบหรี่ เปลวไฟที่ลุกโชน จุดประกายความสุขเรียบง่ายและแสนหวาน

เทียนลัม

ที่มา: https://baoquangtri.vn/thuong-hoai-chai-bep-194464.htm