ไปที่โกคงเพื่อกินปลาตีน

แม้จะมีรูปลักษณ์ที่ไม่น่ามอง แต่ชาวโกคงถือว่าปลาตีนเป็นแหล่งอาหารสะอาดและเป็นธรรมชาติ และเป็นอาหารจานพิเศษสำหรับนักท่องเที่ยวที่มาเยือนภูมิภาคนี้

ปลาตีนเป็นสัตว์ที่คุ้นเคยสำหรับชาวบ้านที่อาศัยอยู่ตามชายฝั่งของเกาะโกคง สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำเหล่านี้สามารถคลานบนบกได้อย่างรวดเร็ว ปีนต้นไม้ และเคลื่อนที่บนน้ำด้วยความเร็วประมาณ 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมง พวกมันอาศัยอยู่มากมายในป่าชายเลนและพื้นที่โคลนตามชายฝั่ง ปลาชนิดนี้มีลักษณะคล้ายปลากะพงลายดาว แต่มีผิวหนังที่หยาบกว่าและมีดวงตาขนาดใหญ่สองข้างที่โปนออกมาอยู่บนหัว ด้วยลักษณะเด่นเหล่านี้ พวกมันจึงเป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ "ปลาตีน"

ปลาตีนเป็นปลาที่ค่อนข้างดุร้าย มีปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม ฟันบนเรียงเป็นสองแถว ฟันล่างเรียงเป็นแถวเดียว มีตาขนาดใหญ่ และที่โดดเด่นที่สุดคือครีบสองข้างที่คล้ายแขน ช่วยให้พวกมันลื่นไถลไปบนพื้นโคลนได้อย่างง่ายดาย ปลาตีนมีหัวทรงกระบอก และตาที่โปนออกมาสองข้างด้านบนทำให้พวกมันมองเห็นได้กว้างมาก พวกมันหายใจด้วยปอดและสามารถหายใจบนบกได้ แต่ในน้ำพวกมันจะใช้เหงือกและมักจะออกมาจากรูเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น ใครก็ตามที่เคยได้ยินเกี่ยวกับปลาที่แปลกประหลาดนี้จะต้องประหลาดใจเมื่อได้เห็นพวกมันเดิน วิ่ง กระโดด และแม้กระทั่งปีนต้นไม้ จากลักษณะการเคลื่อนไหวเหล่านี้ ชาวตะวันตกจึงเรียกพวกมันว่า "ปลาเดินได้" และองค์การสัตว์ป่า โลก จัดให้พวกมันเป็นหนึ่งในหก "สิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดที่สุดในโลก"

ปลาตีนเป็นปลาที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ โดยกินสัตว์ขนาดเล็กเป็นหลัก เช่น กุ้ง ปู ปูโคลน และปลาขนาดเล็ก ปลาตีนว่องไวและฉลาดมาก พวกมันล่าเหยื่อบนผิวน้ำและอาศัยอยู่ในโพรงลึก 2-3 เมตร พวกมันขุดโพรงด้วยปาก สร้างทางเดินเชื่อมต่อกันมากมายในที่ที่ไม่เด่นชัด เช่น รากของต้นโกงกาง ต้นปาล์มน้ำมัน และพุ่มผักตบชวา และสามารถดำน้ำได้นาน 5-10 นาที

มีวิธีการจับปลาตีนแบบดั้งเดิมอยู่ 3 วิธี: วิธีแรกคือการรอให้น้ำทะเลลดลง เมื่อปลาตีนเข้าไปในรู พวกเขาก็จะปิดทางเข้าด้านข้างทั้งหมดและวางตาข่ายขนาดเล็กไว้หน้าทางเข้าหลัก เมื่อน้ำทะเลขึ้น ปลาตีนก็จะออกมาและติดตาข่าย จากนั้นพวกเขาก็จะดึงตาข่ายออกและจับปลาตีนที่ทางเข้าของรูที่ทำเครื่องหมายไว้ อีกวิธีหนึ่ง จากประสบการณ์หลายปี ชาวบ้านในพื้นที่ชายฝั่งของเกาะโกคงใช้ไม้ไผ่หรือกิ่งไม้โกงกางตรงๆ ยาวประมาณ 2-3 เมตร พวกเขาควักไส้ปลาตีนออก นำก้านใบมะพร้าวมามัดเป็นวงกลมแล้วผูกติดกับสายเบ็ด พวกเขายังเตรียมอ่างขนาดใหญ่ที่โรยด้วยขี้เถ้าหรือรำแห้ง เมื่อน้ำทะเลลดลงและพื้นโคลนปรากฏขึ้น ปลาตีนก็จะกระโดดไปมา พวกเขาล่อปลาตีนให้มากินเหยื่อ จากนั้นค่อยๆ ดึงขึ้นมา แล้วใช้ทักษะทำให้ปลาตีนตกลงไปในอ่างรำข้าว (หรือขี้เถ้า) นอกจากนี้ ผู้คนยังสามารถไปตกปลาตีนในเวลากลางคืนได้ เพราะเมื่อถูกแสงไฟส่องสว่าง พวกมันจะเคลื่อนไหวไม่ได้และจับได้ง่าย

ปลาตีนถือเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์พิเศษของภูมิภาคโกคง เนื่องจากความเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องทำให้เนื้อปลาแน่น หอม และหวาน อย่างไรก็ตาม การรู้วิธีปรุงอย่างถูกวิธีเป็นสิ่งสำคัญที่จะดึงความอร่อยที่แท้จริงของปลาชนิดนี้ออกมา ปลาตีนไม่มีไขมันแต่มีเมือกมากและมีกลิ่นคาวเล็กน้อย ดังนั้นจึงจำเป็นต้องทำความสะอาดอย่างละเอียดเพื่อขจัดเมือกออก เมื่อปรุงสุกและเย็นลงแล้ว เนื้อปลาจะไม่มีกลิ่นคาวอีกต่อไป ซึ่งเป็นข้อดีอย่างมากของปลาชนิดนี้ ปลาตีนสามารถนำมาปรุงอาหารได้หลายอย่าง เช่น ตุ๋นพริกไทย ทอด หรือในซุปเปรี้ยว แต่ที่ดีที่สุดคือปลาตีนย่างเกลือพริก ในการเตรียมปลาตีนย่างเกลือพริกแสนอร่อย ขั้นแรกให้ล้างเมือกออกจากปลา จากนั้นหมักด้วยเกลือและพริก แล้วนำไปย่างบนเตาถ่าน หลังจากย่างได้ไม่นาน กลิ่นหอมของปลาจะกระจายไปทั่ว ผสมผสานกับกลิ่นเผ็ดร้อนของพริก ทำให้ผู้รับประทานต่างอุทานด้วยความอร่อยของอาหารจานนี้ นอกจากนี้ ปลาตีนยังสามารถนำไปตากแห้งได้อีกด้วย ปลาตีนแห้ง เมื่อนำไปทอดหรือย่างแล้วจิ้มกับน้ำจิ้มมะขาม จะอร่อยมาก