คำตอบของคำถามนี้สามารถหาได้จากการอ่านหนังสือ * Bird by Bird * ของ Anne Lamott (จัดพิมพ์โดย First News และ Dan Tri Publishing House) หนังสือเล่มนี้เป็นคู่มือสำหรับทุกคนที่กำลังเขียนหรือต้องการเข้าสู่ โลก แห่งการเขียนและประกอบอาชีพนักเขียน
เรื่องราวนี้มีที่มาจากเรื่องเล่าในวัยเด็กของแอนน์ ลามอตต์ ผู้เขียน เมื่อน้องชายของเธอซึ่งอายุสิบขวบต้องเขียนรายงานเกี่ยวกับนกภายในสามเดือน แต่รู้สึกท้อแท้กับปริมาณงานที่มากมายมหาศาล ขณะที่เขากำลังจะร้องไห้ พ่อของเขาก็เข้ามาปลอบใจว่า "ทีละตัวนะลูก ค่อยๆ ทำไปทีละตัว"
คำแนะนำนี้กลายเป็นคติประจำใจของแอนน์ ลามอตต์ทั้งในชีวิตและการเขียน และยังเป็นข้อความที่เธอต้องการสื่อถึงผู้อ่านทุกคนด้วย นั่นคือ ภารกิจที่ยิ่งใหญ่ใดๆ ก็สามารถสำเร็จได้ หากเราอดทนและค่อยๆ ก้าวไปทีละเล็กทีละน้อย
ผู้เขียน แอนน์ ลามอตต์
ภาพ: สำนักพิมพ์
หนังสือ *Writing and Living* มีพื้นฐานมาจากคำบรรยายของแอนน์ ลามอตต์ในชั้นเรียนการเขียน ผสมผสานกับความทรงจำส่วนตัว ประสบการณ์สร้างสรรค์ และข้อสังเกตเกี่ยวกับอาชีพนักเขียน จุดเด่นของหนังสือเล่มนี้อยู่ที่ว่า แอนน์ ลามอตต์ไม่ได้เสนอเคล็ดลับหรือวิธีการเขียน แต่เจาะลึกไปถึงธรรมชาติของความคิดสร้างสรรค์และความหมายของมันในชีวิต เธอยังชี้ให้เห็นถึงความยากลำบากที่อาจเกิดขึ้นในกระบวนการเขียนและวิธีเอาชนะความยากลำบากเหล่านั้นด้วย
การเขียนและการใช้ชีวิต ตามข้อความนี้: แม้จะมีโปรแกรม AI 1,000 โปรแกรม มนุษย์ก็ไม่สามารถถูกแทนที่ได้
การเขียนและการใช้ชีวิต คือการเดินทางแห่ง การค้นพบ ตนเองผ่านทุกหน้ากระดาษ สิ่งที่แอนน์พูดเกี่ยวกับการอดทน การยอมรับด้านที่แย่ที่สุดของตัวเอง หรือความกลัวความล้มเหลว ล้วนเป็นปัญหาที่ทุกคนต้องเผชิญในเส้นทางการเติบโต การเผชิญหน้ากับหน้ากระดาษว่างเปล่าก็เหมือนกับการเผชิญหน้ากับปัจจุบันของเรา กับแผนการที่ยังไม่เสร็จสิ้นและสิ่งต่างๆ ที่เรายังไม่มีความกล้าที่จะเริ่มต้น
ในยุคแห่งเทคโนโลยีและปัญญาประดิษฐ์ เครื่องจักรสามารถเขียนเรียงความ บทกวี และบทความได้ แต่ผลงานเขียนเหล่านั้นสามารถจดจำได้ง่าย เพราะขาดอารมณ์ ความลึกซึ้งทางปัญญา และเอกลักษณ์เฉพาะตัวของผู้เขียน ในทางกลับกัน คำพูดที่เราเขียน แม้จะดูไม่สวยงามนัก ก็ยังคงแฝงไปด้วยอารมณ์ ประสบการณ์ และมุมมองที่หลากหลาย ซึ่งเครื่องจักรแทบจะเลียนแบบไม่ได้เลย
สำหรับแอนน์ การเขียนไม่ใช่แค่ทักษะ แต่เป็นวิถีชีวิต
ภาพ: สำนักพิมพ์
หลายคนคิดว่าเป้าหมายสูงสุดของการเป็นนักเขียนคือการตีพิมพ์หนังสือ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เช่นนั้น การตีพิมพ์หนังสือไม่ได้ทำให้ผู้เขียนเป็นคนที่ดีขึ้นหรือมีความสุขมากขึ้น แต่กระบวนการเขียนนั้นแตกต่างออกไป ในช่วงเวลาที่คำพูดถูกปลดปล่อยออกมา การเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบๆ เกิดขึ้นภายในตัวนักเขียน พวกเขารู้สึกเข้าใจตัวเองมากขึ้น ความสามารถในการสังเกตและรับฟังโลกเพิ่มขึ้น และพวกเขามีความเห็นอกเห็นใจต่อสิ่งเปราะบางในชีวิตมากขึ้น…
ในชีวิต ทุกคนต่างมีเรื่องราวที่ยอดเยี่ยมมากมายให้เล่า และเรื่องราวเหล่านั้นสมควรที่จะถูกบันทึกไว้ ไม่ว่าจุดเริ่มต้นจะเล็กน้อย งุ่มง่าม หรือเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนเพียงใดก็ตาม อาจเป็นเรื่องราวที่อุทิศให้กับคนที่เรารักซึ่งกำลังจะจากโลกนี้ไป ข้อความสำหรับอนาคต หรือเพียงแค่ความทรงจำที่จะแบ่งปันกับลูกหลานของคุณ เพียงแค่เขียนไปทีละเล็กทีละน้อย "แก้ปัญหาทีละขั้นตอน" แม้ว่ามันจะไม่สามารถตีพิมพ์เป็นหนังสือได้ แต่ถ้อยคำเหล่านั้นจะช่วยลดความเครียดหรือหาทิศทางให้คุณได้ ดังนั้น แม้แต่ปัญญาประดิษฐ์ที่ล้ำหน้ากว่าถึงพันเท่าก็ไม่สามารถแทนที่มนุษย์ได้ นั่นคือข้อความที่ แอนน์ ลามอตต์ ผู้เขียน ต้องการสื่อผ่านหนังสือ *การเขียนและการใช้ชีวิต *
ที่มา: https://thanhnien.vn/viet-va-song-giua-thoi-ai-18525111812164841.htm
การแสดงความคิดเห็น (0)