Annemin tapyoka unundan yaptığı kekleri hatırlıyorum.

(NLĐO) - Tet Bayramı'nda sunulan milyonlarca Vietnam yemeği arasında, annemin geçmiş yıllardaki Tet Bayramı'nda yaptığı manyok unundan kekini hâlâ sevgiyle hatırlıyorum. Bu kek, bir annenin kocasına ve çocuklarına duyduğu ömür boyu süren sevgiyi temsil ediyor.

Doğduğum yer, Thanh Hoa eyaletinin Nga Son ilçesinde bulunan, acı su ve alüvyal topraklardan oluşan Nga Tan beldesidir; burada insanlar geçimlerini çoğunlukla sazdan hasır dokuyarak sağlarlar.

Patates ve pirinç yetiştiren komşu Nga Trung ve Nga Hung köylerinin aksine, Nga Tan halkı yiyecek ve su için pazara bağımlıdır, "geçimini zorlukla sağlar", yıl boyunca yorulmadan çalışır, ancak yine de yeterince yiyemez ve hayatta kalmak için saz bitkisine bağımlıdır. Bu nedenle, her yıl Tet (Ay Yeni Yılı) sırasında, turşu soğan ve beyaz pirinçle haşlamak için bir kilogram yağlı domuz eti bulmak, yalnızca varlıklı ailelerin karşılayabileceği bir "lüks"tür.

Bal ile yapılan pastalar, geleneksel bir Yeni Yıl ikramıdır (örnek görsel).

Ay takvimine göre onuncu ayda başlayan Tet (Ay Yeni Yılı) kutlamasını hakkıyla yapabilmek için annem yatak odasında saklamak üzere şeker kamışı pekmezi şişeleri satın aldı, babam ise pekmezle kek yapmak için "geyik boynuzu" manyok almak üzere Den Pazarı'na (Thanh Hoa eyaletinin Thach Thanh bölgesindeki dağlık bir pazar) kadar yürüdü. Dondurucu bir kış gecesinde, tüm aile kuru manyok köklerinin etrafında toplandı. Ablam onları soydu, güçlü babam havanla dövdü, annem manyokları eleyerek un haline getirdi ve en küçük kardeşim anneme sürekli "Bana biraz un ver de kömür ateşinde kek yapayım" diye yalvarıyordu. Annem, "Bu atalarımıza sunmak için; önceden yemek günah olur" dedi.

Annem bana, anne babamın evlendiklerinde sahip oldukları tek şeyin bir toprak kap ve üç kase olduğunu anlatmıştı. Her yıl Tet (Ay Yeni Yılı) zamanında, tatlı patates alıp satmak için ipler örerlerdi. Yoksul ve zor bir hayat sürmelerine rağmen, yedi aç ağzı doyurmayı başarmışlardı. Tet zamanında sadece varlıklı aileler ballı yapışkan pirinç kekleri yapardı, ancak bizim ailemiz için şeker kamışı unundan yapılan kekler "en üst sınıf" sayılırdı.

Ailem Tet bayramında akşam yemeği sofrasının etrafında toplanır.

Otuzuncu gecenin zifiri karanlıktı. Kış ortasının dondurucu soğuğu kemiklere işliyordu. Annem tepsiye üç kutu tapyoka unu dökmeden önce, su kaynatmak için ocağı yaktı. Küçük mutfakta yağ lambası yeterince parlak değildi, bu yüzden kaynar suyu kepçeyle alıp unun üzerine döktü. Elleriyle her bir yuvarlak keki yoğurdu ve tepsinin kenarına yerleştirdi. Su dolu tencere bir süredir şiddetle kaynıyordu. Ben lambayı tuttum ve annem her bir keki tencereye koyarken, "Her Tet bayramında, ailemiz atalarımıza sunmak için kekler yapar. Sunumdan sonra, onları siz çocukların yemesine izin vereceğim," dedi.

Annem pirinç keklerinin olduğu tencereyi tuttu, fazla suyunu süzdü, bir şişe pekmez ekledi, ocağı kapattı ve tencerenin kapağını kapattı. Pekmez keklere iyice işlemesini beklerken, bize Tet'in ilk gününün sabahında erken kalkıp adak yemeğini hazırlamamızı ve Yeni Yıl tebriklerini almak için güzel kıyafetler giymemizi söyledi.

Pekmezle kaplı pirinç kekleri küçük kaselere konuldu. Kek tepsisini atalar sunağına götüren annem, otuzuncu gecenin sessizliğinde üç güzel kokulu tütsü yakarak şöyle dua etti: "Bu gece Ay Takvimi'ne göre Yeni Yılın otuzuncu günü. Ailemin sağlıklı ve müreffeh olması için bu hediyeleri sunmak üzere göğün dokuz yönüne, Budaların on yönüne ve atalarıma saygıyla eğiliyorum..."

Vietnam Yeni Yılı (Tet) yaklaşırken, akrabalarımla bir araya gelip, hasret gideriyor ve eski günleri yad ediyoruz.

Annem kısa boylu ve narin yapılıydı. Eski, yıpranmış pamuklu ceketi soğuk kış için yeterince sıcak değildi. Yüzündeki çillerle, "Neredesiniz hepiniz? Uyanın! Pastalar çok lezzetli. Thang, minderi ser, Dung, tepsiyi getir, Chien, kaseleri getir..." diye seslendi.

Bütün aile yerdeki eski bir hasırın üzerinde birlikte oturdu. Yemek yediler ve manyok unundan nasıl kek yapılacağını konuştular. Anne, "Tet bayramında üç gün boyunca tok oluruz, ama yazın üç ay boyunca aç kalırız. Ailede bu kadar çok çocuk varken, en iyi yemekler bile biter," dedi.

Pastadan bir ısırık aldım, ağzımı dolduran o zengin, tatlı şurupla birlikte, "Anne, bu pastayı gelecek Tet bayramında tekrar yapalım, olur mu?" dedim. Annem bana bakarken gözleri yaşlarla doldu. Kalbindeki taşan mutluluğu anladım...

...Neredeyse 40 yıl geçtiğine inanmak zor!

Kırk yıl çok şey değiştirdi ama annemin yaptığı ev yapımı manyok unu ve ballı kekler, kız kardeşlerim ve benim hafızalarımızda derin izler bıraktı ve asla silinmeyecek.

Ülkedeki reformlarla birlikte, memleketim Nga Tan halkı artık devlet desteği dönemindeki kadar yoksul değil. Günümüzde, aşırı tatlılıktan dolayı şişmanlamaktan korktukları için bal ile yapılan pastaları yiyen ailelerin sayısı azaldı. Ancak, ailemizin yılbaşı kutlamalarının vazgeçilmez bir parçası olmaya devam ediyor. Bu, ailem için sadece güzel bir anı değil, aynı zamanda geçmişteki yoksulluk ve zorluk döneminin de bir hatırası.

Memleketimde geleneksel Yeni Yıl şöleni ve pasta yapma etkinliği için hazırlıklar.

Kaplan Yılı sona eriyor ve yaklaşan Tavşan Yılı'na yer açıyor. Tet (Ay Yeni Yılı) için milyonlarca Vietnam yemeği arasında, annemin eski Tet mevsimlerinden kalma manyok unundan yaptığı kekleri hâlâ sevgiyle hatırlıyorum. Bu kekler, bir ömür boyu kocasına ve çocuklarına duyduğu anne sevgisinin somut bir örneğiydi. Doğduğumuz andan itibaren annemin terle ıslanmış manyok unundan yaptığı keklerle büyüdük, olgunlaştık ve beslendik.

Kaynak: https://nld.com.vn/ban-doc/cuoc-thi-viet-huong-vi-tet-nho-banh-dung-bot-san-cua-me-20230118155009364.htm