صدای طنین‌انداز ناقوس‌ها و طبل‌ها

برای جوامع اقلیت‌های قومی در ارتفاعات مرکزی به طور کلی، و به ویژه در داک لک، گنگ‌ها صرفاً آلات موسیقی نیستند.

این پل معنوی بین انسان‌ها و خدایان است، صدای آسمان و زمین، روح جامعه. این صدا در طول نسل‌ها، مانند جویباری همیشه جاری، پر جنب و جوش و طنین‌انداز باقی مانده است.

در آیین‌ها و جشنواره‌ها، گنگ‌ها نقش محوری دارند و به عنوان "پیوندی" عمل می‌کنند که مردم را به هم متصل می‌کند. صدای گنگ‌ها، چه در طول جشن‌ها، چه در جشنواره برداشت جدید برنج، چه در مراسم خانه‌تکانی و چه حتی در مراسم تشییع جنازه، معنای مقدس و باشکوهی دارد.

برای دستیابی به آن صداهای طنین‌انداز، صنعتگران و نوازندگان گنگ باید مهارت‌های خود را بیاموزند، تمرین کنند و نسل به نسل منتقل کنند. آنها نه تنها یاد می‌گیرند که چگونه گنگ‌ها را بنوازند، بلکه یاد می‌گیرند که چگونه آنها را احساس کنند، به طوری که هر صدا حامل احساس و داستانی باشد.

گروه موسیقی جوانان بخش تان آن در نمایشگاه بازار بوئون ما توت، موسیقی گونگ اجرا کردند.

صدای سنج و طبل نه تنها در جشنواره‌های بزرگ شنیده می‌شود، بلکه بخش جدایی‌ناپذیر زندگی روزمره است و در رویدادها طنین‌انداز می‌شود و به روستاها زندگی می‌بخشد. هر ضربه‌ی سنج، دعا، روایتی از خود، ترانه‌ای است که افسانه‌ها، داستان‌های کار و داستان‌های عشق را روایت می‌کند. این ترکیبی ظریف از موسیقی ، رقص و آیین است که سمفونی هماهنگی پر از رنگ و احساس ایجاد می‌کند.

در روستاها، آموزش نواختن گنگ بسیار طبیعی اتفاق می‌افتد. بزرگان آن را به جوانان، پدران به پسران و برادران به خواهران منتقل می‌کنند. صدای گنگ نه تنها یک میراث فرهنگی است، بلکه پلی بین نسل‌ها و راهی برای حفظ و گسترش ارزش‌های سنتی است.

آقای وای ننه ملو، نوازنده‌ی گنگ که به نسل جوان در روستای آلیا، بخش بوون هو، آموزش می‌دهد، گفت: «صدای گنگ از کودکی با من بوده است. پدر و پدربزرگم به من آموختند که چگونه بنوازم، چگونه هر نت را حس کنم. این فقط موسیقی نیست، بلکه روح روستا و سنتی است که از اجداد ما به ما رسیده است. سال‌هاست که من این دانش را به نسل‌های جوان‌تر روستا منتقل می‌کنم تا صدای گنگ‌های مردم اد نه تنها پژواکی از گذشته باشد، بلکه در طول زمان زنده بماند و همچنان داستان‌هایی درباره‌ی یک فرهنگ غنی و پر جنب و جوش را روایت کند.»

تیم گنگ روستای ترینگ (بخش بوون هو) در مراسم پرستش منبع آب روستا، آیین نواختن گنگ را اجرا می‌کنند.

صدای ناقوس و طبل در داک لک امروز نه تنها صدای گذشته است، بلکه ضربان قلب حال و نویدی برای آینده است. این گواهی زنده بر هویت فرهنگی حفظ شده، میراثی گرامی است که قرار است برای همیشه با زمین و آسمان طنین انداز شود.

در زمینه ادغام و توسعه، فرهنگ گونگ با چالش‌های بسیاری روبرو است. سبک زندگی مدرن، افول جشنواره‌های سنتی و کمبود جوانان پرشور، مشکلات دشواری هستند. با این حال، هنوز تلاش‌های ستودنی زیادی وجود دارد. جشنواره‌های ملی و محلی گونگ به طور منظم برگزار می‌شوند و کلاس‌های نوازندگی گونگ در بسیاری از روستاها افتتاح می‌شوند و عشق به این میراث فرهنگی را دوباره زنده می‌کنند.

بسیاری از مدارس نیز نواختن گنگ را در برنامه‌های فوق برنامه خود گنجانده‌اند. کلاس‌های گنگ برای کودکان اقلیت‌های قومی به طور منظم برگزار می‌شود. صنعتگران مسن، با تمام عشق و فداکاری خود، اسراری را به نسل جوان منتقل کرده‌اند تا اطمینان حاصل شود که صدای گنگ‌ها همچنان طنین‌انداز است.

هنرمندان و گروه گونگ برای اجرای مراسم افتتاحیه در برنامه روز وحدت ملی بخش بوآن هو آماده می‌شوند.

وای بای کبور، که در روستای کمرنگ پرونگ آ (بخش تان آن) متولد و بزرگ شده است، از کودکی به آلات موسیقی سنتی، به ویژه صداهای غنی و طنین‌انداز گنگ‌ها، علاقه داشته است. وای بای از سن 10 سالگی شروع به یادگیری از صنعتگران روستا، مشاهده اجراهای آنها و سپس ضربه زدن گنگ‌ها به زمین کرد. بعدها، او در دوره‌های آموزشی آموزش مهارت‌های نواختن گنگ شرکت کرد و به تدریج به یک صنعتگر تبدیل شد که نواختن گنگ را به جوانان آموزش می‌دهد. تحت راهنمایی او، کودکان بیشتری از داخل و خارج از روستای کمرنگ پرونگ آ در نواختن گنگ و اجرای مطمئن تکنیک‌های دشوار مهارت پیدا کرده‌اند. علاوه بر این، او گروه‌های توریستی زیادی را به این منطقه متصل کرده است تا فرهنگ جامعه قومی Êđê را تجربه کنند و حتی گروه جوان گنگ را برای اجرا در رویدادها و جشنواره‌ها در بسیاری از استان‌ها و شهرهای سراسر کشور برده است. وای بای با اطمینان گفت: «برای من، گنگ‌ها فقط فرهنگ نیستند، بلکه منبع غرور نیز هستند.»

امروزه، صدای گنگ و طبل دیگر محدود به روستاها نیست، بلکه از مرزها فراتر رفته و به بخشی از فرهنگ ویتنامی تبدیل شده است که به طور گسترده با دوستان بین‌المللی به اشتراک گذاشته می‌شود. با این حال، هر کجا که نواخته شود، صدای گنگ و طبل هنوز روح کوه‌ها و جنگل‌ها، و مردم اصیل و ساده‌ی ارتفاعات مرکزی را در خود دارد.

منبع: https://baodaklak.vn/van-hoa-du-lich-van-hoc-nghe-thuat/202512/am-vang-cong-chieng-c540e30/