ຄວາມຮັກຕໍ່ຕົວອັກສອນຈີນ
ຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ, ຂ້ອຍມັກຕົວອັກສອນຈີນ, ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ອຍຈະບໍ່ຮູ້ຈັກຕົວໜັງສືເລີຍ. ຂ້ອຍມັກແບບການຂຽນທີ່ເປັນເອກະລັກທີ່ມີທັງເສັ້ນຂີດຂຽນທີ່ເຂັ້ມແຂງ ແລະ ສະຫງ່າງາມ, ແລະ ບໍ່ວ່າຈະໜ້ອຍ ຫຼື ຫຼາຍຕົວ, ພວກມັນກໍສາມາດບັນຈຸຢູ່ໃນຕຶກສີ່ຫຼ່ຽມໄດ້ສະເໝີ. ເຮືອນຂອງຂ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍປຶ້ມທີ່ຂຽນດ້ວຍຕົວອັກສອນຈີນ, ແລະ ຂ້ອຍຈື່ໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນທີ່ສຸດເຖິງບົດກະວີຈີນຂອງ ຫງວຽນ ເຈີ້ຍ. ຂ້ອຍຕິດຕາມຕົວອັກສອນແຕ່ລະຕົວຢ່າງຢ່າງອົດທົນໂດຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍຂອງມັນ. ໃນວັນເຕັດ (ປີໃໝ່ຫວຽດນາມ), ຂ້ອຍຍັງໄດ້ທາສີຄຳວ່າ "ງີນ ຊວັນ" (ຕ້ອນຮັບລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ) ໃສ່ຝາດ້ວຍປູນຂາວຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ ເພາະຂ້ອຍໄດ້ຍິນວ່າພວກມັນໝາຍເຖິງການຕ້ອນຮັບປີໃໝ່.
ພໍ່ຂອງຂ້ອຍ, ຄົນພື້ນເມືອງຂອງເຂດ Gia Lam ບູຮານຢູ່ນອກເມືອງຮ່າໂນ້ຍ, ມີຮາກຖານຢ່າງເລິກເຊິ່ງໃນວັດທະນະທໍາໝູ່ບ້ານດັ້ງເດີມ, ມີຮາກຖານຢູ່ໃນລັດທິຂົງຈື້. ລາວຫວັງວ່າຂ້ອຍຈະໄດ້ຮຽນອັກສອນຈີນຄລາສສິກ ແລະ ອັກສອນຫວຽດນາມ, ແລະຂ້ອຍໄດ້ເຮັດຕາມຄວາມປາດຖະໜາຂອງລາວໂດຍການສອບເສັງເຂົ້າຮຽນໃນພະແນກອັກສອນຈີນຄລາສສິກ ແລະ ອັກສອນຫວຽດນາມ ທີ່ມະຫາວິທະຍາໄລ ວິທະຍາສາດ ສັງຄົມ ແລະ ມະນຸດສາດ - ມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງຊາດຫວຽດນາມ, ຮ່າໂນ້ຍ, ໃນປີການສຶກສາ 2001-2005.
ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ, ມະຫາວິທະຍາໄລວິທະຍາສາດສັງຄົມ ແລະ ມະນຸດສາດໄດ້ເປີດໂຄງການຝຶກອົບຮົມທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງຄັ້ງທຳອິດສຳລັບຫຼາຍສາຂາວິຊາ, ຍົກເວັ້ນພາສາຈີນຄລາສສິກ ແລະ ອັກສອນຫວຽດນາມ. ຂ້ອຍມີຄຸນສົມບັດສຳລັບໂຄງການນີ້, ແຕ່ການເລືອກມັນໝາຍຄວາມວ່າຂ້ອຍຕ້ອງປ່ຽນໄປຮຽນວັນນະຄະດີ. ສຳລັບນັກຮຽນທີ່ທຸກຍາກຈາກແຂວງຊົນນະບົດທີ່ມາຮຽນຢູ່ ຮ່າໂນ້ຍ , ຫໍພັກຟຣີ, ທຶນການສຶກສາປະຈຳເດືອນທີ່ໝັ້ນຄົງ, ແລະ ໂຄງການຝຶກອົບຮົມທີ່ດີກວ່າແມ່ນໂອກາດທີ່ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດປະຕິເສດໄດ້. ຂ້ອຍໄດ້ຕັດສິນໃຈຮຽນວັນນະຄະດີ, ແຕ່ໃນໃຈແລ້ວ, ພາສາຈີນຄລາສສິກຍັງຄົງເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ແຍກອອກຈາກຊີວິດຂອງຂ້ອຍບໍ່ໄດ້.
ໃນປີທີສອງຂອງມະຫາວິທະຍາໄລ, ໂສກນາດຕະກຳທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນຊີວິດຂອງຂ້ອຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ: ພໍ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ເຈັບປ່ວຍໜັກ ແລະ ເສຍຊີວິດພາຍໃນປີດຽວກັນ, ຫ່າງກັນພຽງແຕ່ຫົກເດືອນ. ຂ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນນັກຮຽນກຳພ້າຕອນອາຍຸ 20 ປີ, ພະຍາຍາມຫາເງິນລ້ຽງຊີບຢູ່ໃນນະຄອນຫຼວງ. ຫຼາຍປີຂອງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໄດ້ຜ່ານໄປ, ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ມີໂອກາດກັບຄືນສູ່ຄວາມມັກຂອງຂ້ອຍ, ແຕ່ໃນໃຈຂ້ອຍຮູ້ວ່າຄວາມຮັກຂອງຂ້ອຍທີ່ມີຕໍ່ຕົວລະຄອນຈີນຍັງຄົງຢູ່.
ມັນບໍ່ເຄີຍຊ້າເກີນໄປທີ່ຈະຮຽນຮູ້.
ຈົນຮອດ 19 ປີຫຼັງຈາກຮຽນຈົບ, ເມື່ອຄອບຄົວ ແລະ ອາຊີບຂອງຂ້ອຍໝັ້ນຄົງ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກສະຫງົບພໍທີ່ຈະໄລ່ຕາມຄວາມຝັນທີ່ຍັງບໍ່ທັນສຳເລັດຂອງຂ້ອຍ. ໃນຊ່ວງອາຍຸ 40 ປີຕົ້ນໆຂອງຂ້ອຍ, 20 ປີພໍດີຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງພໍ່ຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍໄດ້ສອບເສັງເຂົ້າຮຽນຫຼັກສູດຝຶກອົບຮົມການແປພາສາ Han-Nom ທີ່ວັດ Hue Quang ໃນນະຄອນ ໂຮ່ຈິມິນ , ເຊິ່ງເປັນການເລີ່ມຕົ້ນການເດີນທາງສີ່ປີຂອງການສຶກສາຢ່າງພາກພຽນຂອງຂ້ອຍ. ຕາຕະລາງເວລາທີ່ຫຍຸ້ງຍາກສຳລັບຜູ້ເຮັດວຽກເຕັມເວລາແມ່ນສິ່ງທ້າທາຍທີ່ສຳຄັນ, ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ສຶກເມື່ອຍເລີຍ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ທຸກໆຄັ້ງທີ່ຂ້ອຍນັ່ງລົງ, ປັ້ນແຕ່ງແຕ່ລະຕົວລະຄອນຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລະ ຄິດກ່ຽວກັບຊັ້ນຄວາມໝາຍຂອງມັນ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເບົາບາງ, ຄືກັບວ່າຂ້ອຍໄດ້ກັບຄືນສູ່ຕົວເອງ.
ຄຳເວົ້າຂອງຂົງຈື້ທີ່ວ່າ "ການຮຽນຮູ້ຜ່ານຄວາມຮູ້ບໍ່ດີເທົ່າກັບການຮຽນຮູ້ຜ່ານຄວາມມ່ວນຊື່ນ, ແລະການຮຽນຮູ້ຜ່ານຄວາມມ່ວນຊື່ນບໍ່ດີເທົ່າກັບການຮຽນຮູ້ດ້ວຍຄວາມສຸກ," ເປັນຄວາມຈິງສຳລັບຂ້ອຍຫຼາຍກວ່າທີ່ເຄີຍ. ທຸກໆມື້ໃນປັດຈຸບັນແມ່ນມື້ຂອງ "ການຮຽນຮູ້ດ້ວຍຄວາມສຸກແລະຄວາມມ່ວນຊື່ນ." ຂ້ອຍຮຽນຮູ້ຄືກັບວ່າເພື່ອຊົດເຊີຍເວລາທີ່ສູນເສຍໄປ, ການຮຽນຮູ້ຜ່ານປະສົບການ, ຜ່ານປັນຍາຂອງຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ມາເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າ 40 ປີ.
ເຊັ່ນດຽວກັບພາສາຫວຽດນາມ, ພາສາຈີນແມ່ນຈຸດສຸດຍອດຂອງວັດທະນະທໍາທີ່ມີມາດົນນານ. ເພື່ອເຂົ້າໃຈມັນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະ ຮຽນຮູ້ມັນຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ຜູ້ຮຽນບໍ່ສາມາດແຍກພາສາອອກຈາກຮາກຖານວັດທະນະທໍາຂອງມັນໄດ້. ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າຊັບພະຍາກອນອັນລໍ້າຄ່າຂອງວັດທະນະທໍາຫວຽດນາມ ແລະ ຈີນ ແລະ ບົດເລື່ອງບູຮານສາມາດຄົ້ນຫາໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່ພຽງແຕ່ຖ້າຄົນເຮົາຮູ້ຕົວອັກສອນຈີນ.
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baodanang.vn/duyen-no-cung-chu-han-3322572.html
(0)