ການຮັກສາພາສາແມ່ຂອງຕົນໃນຕ່າງປະເທດ.

ຊາວຫວຽດນາມທີ່ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດມີຄວາມເປັນຫ່ວງເປັນໄຍຢ່າງເລິກເຊິ່ງກ່ຽວກັບການອະນຸລັກຮັກສາພາສາແມ່ຂອງເຂົາເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ລູກຫຼານ ແລະ ຄອບຄົວຂອງເຂົາເຈົ້າ. ເຂົາເຈົ້າຢູ່ໄກຈາກບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແຕ່ເຂົາເຈົ້າຍັງຮູ້ສຶກຊື່ນຊົມກັບຄວາມງາມຂອງພາສາຫວຽດນາມຫຼາຍຂຶ້ນ.

ທ່ານ Hugo Sanchez Barroso Nguyen ໄດ້ເປັນເຈົ້າພາບຈັດງານຄອນເສີດຄຣິສມາສທີ່ສະໜາມບິນສາກົນ ດານັງ . ພາບ: D.T.

ພາສາຫວຽດນາມບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຄຳເວົ້າ ຫຼື ພາສາໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ; ມັນຍັງເປັນລົມຫາຍໃຈຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງພວກເຮົາ, ເປັນເສັ້ນດ້າຍເຊື່ອມຕໍ່ລູກຫຼານກັບບັນພະບຸລຸດ ແລະ ຮາກເຫງົ້າຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ຮັກສາສຽງຂອງບ້ານໃນຕ່າງປະເທດ.

ມື້ວານນີ້, ຂ້ອຍໄດ້ຮັບຂໍ້ຄວາມ ວິດີໂອ ຈາກເພື່ອນສະໜິດຄົນໜຶ່ງໃນສະຫະລັດ. ໃນນັ້ນ, ລູກສາວຂອງລາວ, ນາງ ຫື ອີ (ອາຍຸ 11 ປີ), ກຳລັງຫຼິ້ນເປຍໂນ ແລະ ຮ້ອງເພງ "ຄວາມຝັນຂອງແມ່" ໃນງານສະເຫຼີມສະຫຼອງປີໃໝ່ທີ່ຈັດໂດຍຊຸມຊົນຊາວຫວຽດນາມໃນລັດຟລໍຣິດາ. ຂ້ອຍຮູ້ວ່າຢູ່ເບື້ອງຫຼັງວິດີໂອນັ້ນແມ່ນການເດີນທາງທີ່ຍາວນານ ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມຂອງລາວ ແລະ ຄອບຄົວຂອງລາວໃນການອະນຸລັກພາສາຫວຽດນາມໄວ້ໃຫ້ລູກຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ເພື່ອນຂອງຂ້ອຍ, ທຸຍລິງ, ໄດ້ຍ້າຍໄປຢູ່ສະຫະລັດກັບຜົວຂອງລາວໃນປີ 2010. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ທັງສອງໄດ້ເຮັດວຽກໜັກເພື່ອຮຽນຮູ້ພາສາເພື່ອປະສົມປະສານກັບວຽກງານແລະຊີວິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນບາງຈຸດ, ພວກເຂົາຮູ້ວ່າຄວາມຫຍຸ້ງຍາກບໍ່ແມ່ນພາສາໃໝ່, ແຕ່ແມ່ນການອະນຸລັກແລະຖ່າຍທອດພາສາຫວຽດນາມໃຫ້ແກ່ຄົນລຸ້ນຫຼັງ.

"ສຳລັບເດັກນ້ອຍອາເມລິກາເຊື້ອສາຍຫວຽດນາມຫຼາຍຄົນທີ່ເກີດຢູ່ໃນສະຫະລັດ, ພາສາຫວຽດນາມເປັນພຽງພາສາຕ່າງປະເທດໃນລະຫວ່າງການຢ້ຽມຢາມບ້ານທຸກໆສອງສາມປີ. ຂ້ອຍຢ້ານຫຼາຍວ່າລູກຂອງຂ້ອຍຈະຕົກຢູ່ໃນສະຖານະການດຽວກັນ, ແລະຂ້ອຍກໍ່ກັງວົນສະເໝີ ແລະເຮັດທຸກຢ່າງທີ່ຂ້ອຍສາມາດເຮັດໄດ້ຢ່າງງຽບໆເພື່ອຮັບປະກັນວ່າພາສາແມ່ຂອງຂ້ອຍຍັງຄົງດັງກ້ອງຢູ່ໃນປາກຂອງລູກຂ້ອຍທຸກໆມື້," ຖຸຍລິນ ເວົ້າຢ່າງເປີດເຜີຍ.

ຄູ່ສາມີພັນລະຍາໄດ້ຕົກລົງກັນກ່ຽວກັບກົດລະບຽບໜຶ່ງຄື: ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຂົາຢູ່ຫລັງປະຕູປິດ, ການສື່ສານທັງໝົດຈະເປັນພາສາຫວຽດນາມ. ຕັ້ງແຕ່ນາງເກີດມາ, ໜູອີນ້ອຍໄດ້ຖືກແມ່ຂອງນາງຮ້ອງເພງພື້ນເມືອງຫວຽດນາມເພື່ອກ່ອມໃຫ້ນອນຫຼັບ, ແລະຟັງແມ່ຂອງນາງອ່ານບົດກະວີ ແລະເລົ່າເລື່ອງທຸກໆເຊົ້າ ແລະແລງ. ຄຳເວົ້າທຳອິດຂອງນາງແມ່ນ "ພໍ່, ແມ່, ພໍ່ຕູ້, ແລະແມ່ຕູ້." ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເມື່ອນາງໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ເຂົ້າໂຮງຮຽນ, ແລະເຂົ້າສູ່ສັງຄົມ, ນາງໄດ້ພົບກັບສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເວົ້າພາສາອັງກິດຢ່າງສົມບູນ ແລະເລີ່ມມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການເວົ້າພາສາຫວຽດນາມກັບພໍ່ແມ່ຂອງນາງຢູ່ເຮືອນ.

“ລູກຂອງພວກເຮົາຄ່ອຍໆດື້ດ້ານ ແລະ ສະແດງຄວາມບໍ່ສະບາຍໃຈທີ່ຕ້ອງເວົ້າສອງພາສາພ້ອມໆກັນ. ນັ້ນແມ່ນເວລາທີ່ພວກເຮົາຮູ້ວ່າພວກເຮົາບໍ່ສາມາດບັງຄັບ ຫຼື ກົດດັນນາງໄດ້, ແຕ່ຕ້ອງການແຜນການສະເພາະເພື່ອຊ່ວຍນາງເອົາຊະນະ ‘ຄວາມຢ້ານກົວ’ ຂອງນາງທີ່ຈະເວົ້າພາສາຫວຽດນາມ. ທຸກໆທ້າຍອາທິດ, ຜົວຂອງຂ້ອຍ ແລະ ຂ້ອຍພະຍາຍາມພານາງໄປຕະຫຼາດ ແລະ ຮ້ານອາຫານຫວຽດນາມ, ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມງານບຸນທີ່ຈັດໂດຍຊຸມຊົນຫວຽດນາມ ເພື່ອໃຫ້ນາງສາມາດຟັງ ແລະ ຝຶກຝົນພາສາຫວຽດນາມ ແລະ ປະສົບກັບວັດທະນະທຳ,” ລິງເລົ່າ.

ແມ່ຂອງນາງຍັງໄດ້ລົງທະບຽນຮຽນພາສາຫວຽດນາມອອນໄລນ໌ ແລະ ກຸ່ມກິດຈະກຳສຳລັບເດັກນ້ອຍຫວຽດນາມ, ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ນາງໄດ້ຮຽນຮູ້, ຫຼິ້ນ ແລະ ເວົ້າພາສາຫວຽດນາມກັບໝູ່ເພື່ອນໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເປີດກວ້າງ ແລະ ມ່ວນຊື່ນ. ໃນແຕ່ລະປີ, ແມ່ຕູ້ຂອງນາງຍັງມາຢ້ຽມຢາມນາງເປັນເວລາສອງສາມເດືອນເພື່ອໃຊ້ເວລາກັບນາງ. ດ້ວຍຄວາມເປັນຫ່ວງເປັນໄຍ ແລະ ຄວາມຮັກຂອງແມ່ຕູ້, ນາງຈຶ່ງຄ່ອຍໆເຂົ້າໃຈວ່າພາສາຫວຽດນາມມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງກັບສິ່ງທີ່ສວຍງາມ ແລະ ອົບອຸ່ນ, ດ້ວຍຮາກຖານຂອງນາງ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ໄກກັນ, ແຕ່ກໍ່ໃກ້ຊິດກັບຫົວໃຈຂອງນາງຫຼາຍ.

ຕອນ ຍູ ອີ ອາຍຸໄດ້ຫົກປີ, ໃນຂະນະທີ່ນາງໄປສົ່ງແມ່ຕູ້ຂອງນາງຢູ່ສະໜາມບິນໃນຂະນະທີ່ນາງກັບໄປຫວຽດນາມ, ນາງໄດ້ກອດແມ່ຕູ້ຢ່າງແໜ້ນໜາ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ແມ່ຕູ້, ແມ່ຈະຄິດຮອດແມ່ຕູ້ຫຼາຍ!" ແລ້ວແມ່ຕູ້ຂອງນາງກໍ່ຮ້ອງໄຫ້, ຍູ ອີ ຮ້ອງໄຫ້, ພໍ່ແມ່ຂອງນາງກໍ່ຮ້ອງໄຫ້, ແລະ ທຸກຄົນໃນຄອບຄົວກໍ່ຫົວຂວັນ. ໃນສອງສາມນາທີສັ້ນໆນັ້ນ, ພາສາຫວຽດນາມໄດ້ຫວ່ານແກ່ນຄວາມຊົງຈຳທີ່ສວຍງາມອີກອັນໜຶ່ງ, ຈັງຫວະແຫ່ງຄວາມຮັກໃນຫົວໃຈຂອງນາງ.

ການກັບບ້ານທີ່ຫວານຊື່ນ

ມື້ໜຶ່ງໃນທ້າຍປີ 2025, ຂ້ອຍມີໂອກາດໄດ້ພົບກັບ Hugo Sanchez Barroso Nguyen ທີ່ສະໜາມບິນສາກົນດານັງ, ບ່ອນທີ່ລາວກຳລັງສະແດງໃນຄອນເສີດຄຣິສມາສ. ຊາຍໜຸ່ມຄົນນີ້ໄດ້ສ້າງຄວາມປະທັບໃຈໃຫ້ກັບຜູ້ຊົມດ້ວຍຜົມລອນ, ເຊື້ອຊາດປະສົມ ແລະ ຕາສີນ້ຳຕານທີ່ອົບອຸ່ນ ແລະ ເບິ່ງຄືກັບຄົນຕາເວັນຕົກ. ຮູບລັກສະນະຂອງລາວເຮັດໃຫ້ຍາກທີ່ຈະຮັບຮູ້ລາວວ່າເປັນຄົນຫວຽດນາມຈົນກວ່າລາວຈະເວົ້າໄດ້.

ທ້າວ Hugo ເກີດຢູ່ປະເທດສະເປນ, ມີເຊື້ອສາຍປະສົມຈາກພໍ່ຂອງລາວເປັນຄົນສະເປນ ແລະ ແມ່ເປັນຄົນຫວຽດນາມ (ມາ ຈາກຮ່າໂນ້ຍ ). ໃນຊ່ວງຕົ້ນໆຂອງລາວ, ຄອບຄົວຂອງລາວໄດ້ສົ່ງເສີມການພັດທະນາຕາມທຳມະຊາດ ໃນຂະນະທີ່ຍັງຮັກສາການເຊື່ອມຕໍ່ກັບຮາກເຫງົ້າຂອງລາວ, ບຳລຸງລ້ຽງພາສາແມ່ຂອງລາວຜ່ານການສື່ສານ ແລະ ກິດຈະກຳປະຈຳວັນ.

ຕອນອາຍຸໄດ້ສີ່ປີ, ຄອບຄົວຂອງ Hugo ໄດ້ຕັດສິນໃຈພາລາວກັບຄືນມາຫວຽດນາມ, ໂດຍໃນເບື້ອງຕົ້ນວາງແຜນພຽງແຕ່ສອງສາມປີເທົ່ານັ້ນ, ເພື່ອຢູ່ໃກ້ພໍ່ເຖົ້າແມ່ເຖົ້າ, ຮຽນພາສາຫວຽດນາມ, ແລະ ໃກ້ຊິດກັບບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງແມ່. ແຕ່ວິຖີຊີວິດໄດ້ເຮັດໃຫ້ລາວຢູ່ໃນເມືອງດານັງຈົນເຖິງປະຈຸບັນ, ເກືອບສິບສາມປີ.

ແມ່ຂອງ Hugo ໄດ້ເລົ່າວ່າຕອນລາວຍັງນ້ອຍ, ລາວພຽງແຕ່ຄິດວ່ານີ້ແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ແປກປະຫຼາດທີ່ຈະອາໄສຢູ່. ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ສາຍພົວພັນທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນຈາກຄອບຄົວ, ຊຸມຊົນ, ແລະ ວິຖີຊີວິດໃນທ້ອງຖິ່ນໄດ້ດຶງດູດລາວໃຫ້ໃກ້ຊິດກັນຫຼາຍຂຶ້ນ. Hugo ຢາກໃຫ້ຖືກເອີ້ນວ່າຄົນຫວຽດນາມ, ແລະ ລາວຍັງມັກຮຽນ ແລະ ເວົ້າພາສາຫວຽດນາມອີກດ້ວຍ.

ອາຍຸສິບເຈັດປີ, Hugo ເປັນນັກເປຍໂນທີ່ມີພອນສະຫວັນ, ເປັນພິທີກອນສອງພາສາ, ແລະ ເປັນຜູ້ປະສານງານເວທີດົນຕີທີ່ສຳຄັນໃນທົ່ວປະເທດ. ໃນແຕ່ລະປີ, ລາວໄດ້ໄປທ່ຽວຊົມ ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມໂຄງການຊຸມຊົນຕ່າງໆທົ່ວໂລກ, ພົວພັນກັບວັດທະນະທຳ ແລະ ພາສາທີ່ຫຼາກຫຼາຍ. ສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຫຼາກຫຼາຍນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ Hugo ຮູ້ສຶກຊື່ນຊົມກັບຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳພື້ນເມືອງ ແລະ ຄວາມອຸດົມສົມບູນຂອງພາສາຫວຽດນາມຫຼາຍຂຶ້ນ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ລາວມີຄວາມສຸກທີ່ສຸດແມ່ນການສາມາດແບ່ງປັນກ່ຽວກັບບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງລາວ ແລະ ພາສາຫວຽດນາມຜ່ານດົນຕີ.

ໃນລະຫວ່າງການເຂົ້າຮ່ວມຄ້າຍ Survive ໃນເດືອນຕຸລາ 2025, ການເດີນທາງທີ່ພາເດັກນ້ອຍມົງໂກນຜ່ານລາວ, ໄທ ແລະ ຫວຽດນາມ, Hugo ໄດ້ເປັນຄູສອນພາສາອັງກິດ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ມັນແມ່ນທັກສະພາສາຫວຽດນາມອັນອຸດົມສົມບູນ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບວັດທະນະທໍາອາຊີຕາເວັນອອກຂອງລາວທີ່ເຮັດໃຫ້ລາວກາຍເປັນ "ວິລະຊົນ" ຂອງກຸ່ມ.

“ໃນຖານະທີ່ເປັນຄົນດຽວໃນກຸ່ມທີ່ສາມາດເວົ້າພາສາຫວຽດນາມໄດ້, ຂ້ອຍໄດ້ນຳສະເໜີ ແລະ ແບ່ງປັນທັດສະນະຂອງຂ້ອຍຢ່າງໝັ້ນໃຈເມື່ອປະເຊີນກັບສະຖານະການທີ່ຫຍຸ້ງຍາກຢູ່ດ່ານຊາຍແດນ. ຕໍ່ມາ, ເມື່ອປະເຊີນກັບໄພນໍ້າຖ້ວມຄັ້ງປະຫວັດສາດໃນເມືອງໂຮ້ຍອານ, ຂ້ອຍຍັງໄດ້ໃຊ້ພາສາຫວຽດນາມຂອງຂ້ອຍເພື່ອເກັບກຳຂໍ້ມູນ, ຊອກຫາຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຢ່າງວ່ອງໄວ, ແລະ ຊ່ວຍປະຊາຊົນໃຫ້ໜີໄພ,” Hugo ແບ່ງປັນຢ່າງພາກພູມໃຈ.

ຊາວໜຸ່ມເຫຼົ່ານັ້ນໂຊກດີຫຼາຍທີ່ມີພາສາພື້ນເມືອງຂອງເຂົາເຈົ້າເປັນພື້ນຖານ. ບໍ່ວ່າເຂົາເຈົ້າຈະເລືອກທີ່ຈະຢູ່ໄກ ຫຼື ກັບຄືນ, ພາສາຫວຽດນາມຈະຍັງຄົງຢູ່, ແລະ ຄວາມອົບອຸ່ນໃນຫົວໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າຈະຍືນຍົງ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baodanang.vn/giu-tieng-me-de-noi-xa-xu-3320537.html