ຫ້ອງ​ຮຽນ​ພາ​ສາ​ອັງ​ກິດ "ຟຣີ​" ໃນ Khanh Thuong​

ພາຍໃຕ້ຫຼັງຄາສີທອງຂອງເຮືອນຫຼັງໜຶ່ງທີ່ຕັ້ງຢູ່ເຄິ່ງທາງຂອງເນີນພູ Khánh Thượng (ບາວີ, ຮ່າໂນ້ຍ), ຫ້ອງຮຽນພາສາອັງກິດຂະໜາດນ້ອຍໄດ້ຖືກເປີດໄຟເປັນປະຈຳໃນປີທີ່ຜ່ານມາ. ດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມອົດທົນໃນການຊີ້ນຳການອອກສຽງຂອງເດັກແຕ່ລະຄົນ, ຄູສອນ Hằng Luna ແລະລູກສາວສອງຄົນຂອງນາງບໍ່ພຽງແຕ່ຊ່ວຍເດັກນ້ອຍຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍເມືອງ Mường ອອກສຽງຄຳສັບໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງຢ່າງໝັ້ນໃຈເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໄດ້ປູກຝັງຄວາມສຸກຂອງການຮຽນຮູ້ດ້ວຍຕົນເອງຢ່າງງຽບໆ, ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສ້າງອະນາຄົດຂອງຕົນເອງໄດ້.

ຈາກຕົວເມືອງໄປຫາຫຼັງຄາເຮືອນຂອງເມືອງໂຮຍອານເຄິ່ງທາງຂຶ້ນເນີນພູ.

ແຄ້ງເທືອງ ເປັນເຂດພູດອຍທີ່ຫ່າງໄກທີ່ສຸດໃນຕາແສງບາວີ່, ຮ່າໂນ້ຍ . ໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້, ສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງການຍ້າຍຖິ່ນຖານແບບກັບຄືນທີ່ໜ້າສົນໃຈ. ນີ້ແມ່ນການເກີດຂຶ້ນຂອງກຸ່ມຊົນເຜົ່າລາງກາວ, ຊຸມຊົນຄົນທີ່ມີການສຶກສາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຖິ້ມຄວາມວຸ້ນວາຍ ແລະ ຄວາມກົດດັນຂອງຊີວິດໃນຕົວເມືອງມາອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້, ເລືອກວິຖີຊີວິດທີ່ສອດຄ່ອງກັບທຳມະຊາດ ແລະ ສອນລູກຫຼານຂອງເຂົາເຈົ້າໃຫ້ມີຄວາມເປັນເອກະລາດ. ໃນນັ້ນມີຄອບຄົວຂອງນາງ ຫງວຽນທິທູຮັ່ງ (ທີ່ຮູ້ຈັກກັນທົ່ວໄປໃນນາມ ຮ້າງລູນາ).

ກ່ອນທີ່ຈະຍ້າຍໄປຢູ່ Khánh Thượng, Ba Vì, Hằng ແລະ ສາມີຂອງນາງມີຊີວິດທີ່ໝັ້ນຄົງໃນຮ່າໂນ້ຍທີ່ຫຼາຍຄົນອິດສາ: ລາຍໄດ້ສູງ, ພາຫະນະທີ່ພ້ອມໃຊ້, ແລະ ລູກໆຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນສອງພາສາທີ່ມີລາຄາແພງ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຄວາມສຳເລັດນັ້ນແມ່ນຄວາມວ່າງເປົ່າທີ່ໜ້າວິຕົກກັງວົນ.

ນາງ ຮັງ ໄດ້ແບ່ງປັນຢ່າງຈິງໃຈກ່ຽວກັບວິກິດການທາງຈິດໃຈຂອງນາງກ່ອນທີ່ຈະຍ້າຍໄປຢູ່ບ້ານ ວ່າ: "ຕອນທີ່ພວກເຮົາອາໄສຢູ່ໃນຕົວເມືອງ, ທັງຜົວຂອງຂ້ອຍ ແລະ ຂ້ອຍຕ່າງກໍ່ຫຍຸ້ງກັບວຽກຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າຈົນຮອດຄ່ຳ, ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍບໍ່ມີເວລາພົວພັນກັບລູກໆ. ການດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນລະບົບທີ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍມະຫາສານ, ຂ້ອຍຖືກອ້ອມຮອບດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຢູ່ສະເໝີ: ຄວາມຢ້ານກົວທີ່ຈະສູນເສຍວຽກເຮັດງານທຳ, ຄວາມຢ້ານກົວທີ່ຈະບໍ່ມີລາຍໄດ້ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຊີວິດຈຶ່ງບໍ່ໝັ້ນຄົງ, ຄວາມຢ້ານກົວທີ່ຈະເຈັບປ່ວຍຈາກການໄດ້ຮັບກໍລະນີມະເຮັງຫຼາຍໆກໍລະນີຈາກໂຄງການ ທາງການແພດ ທຸກໆມື້. ເມື່ອຂ້ອຍຮູ້ວ່າສະພາບຈິດໃຈຂອງຂ້ອຍອ່ອນແອ ແລະ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກບໍ່ໝັ້ນໃຈສະເໝີ, ຂ້ອຍ ແລະ ຜົວຂອງຂ້ອຍໄດ້ປຶກສາຫາລືກັນວ່າຈະອອກຈາກວຽກໃນເວລາດຽວກັນເພື່ອກ້າວອອກຈາກເຂດສະດວກສະບາຍຂອງພວກເຮົາ ແລະ ຊອກຫາສະພາບແວດລ້ອມການດຳລົງຊີວິດທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່າ ແລະ ໃກ້ກັບທຳມະຊາດຫຼາຍຂຶ້ນ."

ມັນແມ່ນຄໍາແນະນໍາຂອງເພື່ອນຂອງກຸ່ມບ້ານເຂົ້າ ແລະ ເຂດ Khánh Thượng ທີ່ບໍລິສຸດ, ບ່ອນທີ່ວິນຍານທີ່ໃກ້ຊິດພົບຄວາມປອບໂຍນໃນກັນແລະກັນ, ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຂອງນາງຕັດສິນໃຈຍ້າຍໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງຖາວອນຫຼັງຈາກໄປຢ້ຽມຢາມພຽງຄັ້ງດຽວ. ນັບຕັ້ງແຕ່ຍ້າຍໄປ Khánh Thượng, ສຸຂະພາບ ແລະ ຈິດໃຈຂອງນາງໄດ້ດີຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ຈາກຜູ້ທີ່ມີອາການສາຍຕາສັ້ນຮຸນແຮງເຖິງ 4.5 ອົງສາ ແລະ ມີອາການເຈັບຄໍ ແລະ ບ່າຊໍາເຮື້ອທີ່ພົບເຫັນທົ່ວໄປໃນພະນັກງານຫ້ອງການ, ຊີວິດການເຮັດວຽກ ແລະ ເຮັດສວນຂອງນາງພາຍໃຕ້ແສງແດດ ແລະ ລົມຂອງ Ba Vì ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ນາງຟື້ນຕົວຈົນເຖິງຈຸດທີ່ນາງບໍ່ຕ້ອງການແວ່ນຕາອີກຕໍ່ໄປ.

ເຮືອນແບບໂຮ້ຍອານ ເມື່ອເບິ່ງຈາກໄກໆ ຢູ່ ແຄ໋ງເທືອງ ເປັນຂອງຄອບຄົວນາງ ຫງວຽນທິທູຮັ່ງ.

ປະຈຸບັນ, ເຮືອນແບບ Hoi An ຂອງເຂົາເຈົ້າທີ່ມີຝາສີເຫຼືອງອົບອຸ່ນໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນຂອງໝູ່ບ້ານ. ຄອບຄົວນີ້ດຳລົງຊີວິດຜ່ານວຽກງານສອນພາສາອັງກິດທາງອອນລາຍຂອງພັນລະຍາ, ໃນຂະນະທີ່ຜົວເບິ່ງແຍງສວນ ແລະ ເຮັດພື້ນທີ່ສ່ວນຕົວໃຫ້ສຳເລັດ. ລູກສາວສອງຄົນຂອງເຂົາເຈົ້າຍັງໄດ້ປະສົບກັບການປ່ຽນແປງທີ່ສຳຄັນ, ເຮັດໃຫ້ໂຮງຮຽນເອກະຊົນທີ່ມີລາຄາແພງໃນເມືອງຕ້ອງໄປຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນໃນໝູ່ບ້ານໃກ້ເຮືອນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ລູກສາວສອງຄົນໄດ້ປັບຕົວເຂົ້າກັບຊີວິດໃໝ່ຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງວ່ອງໄວ, ເຂົ້າໂຮງຮຽນໃນໝູ່ບ້ານໃນຕອນກາງເວັນ ແລະ ຊ່ວຍພໍ່ແມ່ເຮັດສວນ ແລະ ເຮັດວຽກບ້ານ, ໃນຂະນະທີ່ຕອນແລງເຂົາເຈົ້າເຂົ້າຮ່ວມໂຄງ ການຮຽນຢູ່ເຮືອນ ຂອງອາເມລິກາຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະ.

ນາງ ຮັງ ຢູ່ຂ້າງສວນຜັກຂອງຄອບຄົວນາງ.

ທ່າມກາງເນີນພູທີ່ຖືກລົມພັດແຮງ, ຊີວິດຂອງຄອບຄົວສີ່ຄົນນີ້ດຳເນີນໄປຢ່າງສະຫງົບສຸກ ແລະ ງຽບສະຫງົບ. ປາສະຈາກຄວາມວຸ້ນວາຍຂອງຊີວິດໃນຕົວເມືອງ ແລະ ຄວາມກົດດັນຈາກຊີວິດໃນຕົວເມືອງ, ເວລາຂອງພວກເຂົາຢູ່ Khánh Thượng ໄດ້ຟື້ນຟູຄວາມສະຫງົບສຸກທາງຈິດໃຈ ແລະ ເຮັດໃຫ້ລູກໆຂອງພວກເຂົາມີໄວເດັກທີ່ສົມບູນອ້ອມຮອບດ້ວຍທຳມະຊາດ.

ຫຼັງຈາກໄດ້ພົບຄວາມສະຫງົບສຸກໃນດິນແດນ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງມັນ, ນາງ ຮ້າງ ໄດ້ເລືອກທີ່ຈະຕອບແທນດິນແດນນີ້ດ້ວຍຄວາມຮູ້. ນາງໄດ້ອຸທິດພື້ນທີ່ກວ້າງຂວາງ ແລະ ມີອຸປະກອນຄົບຄັນໃນເຮືອນຂອງນາງ ເພື່ອເປີດຫ້ອງຮຽນພາສາອັງກິດຟຣີສຳລັບເດັກນ້ອຍໃນໝູ່ບ້ານມ່ວງ.

ທ່ານນາງ ຮັງ ໄດ້ດຳເນີນການຄົ້ນຄວ້າຢ່າງເລິກເຊິ່ງກ່ຽວກັບຫຼັກສູດຂອງອາເມລິກາ ແລະ ໄດ້ພັດທະນາລະບົບເອກະສານການຮຽນຮູ້ທີ່ເປັນລະບົບດ້ວຍຕົນເອງ, ເລີ່ມຈາກພື້ນຖານທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຄື: ການອອກສຽງທີ່ຖືກຕ້ອງ.

ການເດີນທາງຂອງການຫວ່ານແກ່ນຄວາມຮູ້ ແລະ ເກັບກ່ຽວຜົນຕອບແທນທີ່ຫວານຊື່ນ.

ເຖິງວ່າຈົບການສຶກສາດ້ວຍປະລິນຍາຕີດ້ານພາສາຝຣັ່ງຈາກມະຫາວິທະຍາໄລພາສາຕ່າງປະເທດ (ມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງຊາດຫວຽດນາມ, ຮ່າໂນ້ຍ), ນາງ ຮ້າງ ໄດ້ໃຊ້ພາສາອັງກິດເປັນເຄື່ອງມືເຮັດວຽກຫຼັກຂອງນາງເປັນເວລາຫຼາຍປີ. ປະສົບການຕົວຈິງຂອງນາງໃນການເຮັດວຽກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນສະພາບແວດລ້ອມຫຼາຍພາສາໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ນາງຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມສຳຄັນຫຼັກຂອງວິທີການຮຽນຮູ້ທີ່ຖືກຕ້ອງຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ. ນາງໄດ້ຄົ້ນຄວ້າຫຼັກສູດອາເມລິກາຢ່າງລະອຽດ ແລະ ພັດທະນາລະບົບການຮຽນຮູ້ທີ່ເປັນລະບົບໂດຍສ່ວນຕົວເລີ່ມຕົ້ນຈາກພື້ນຖານທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຄື: ການອອກສຽງທີ່ຖືກຕ້ອງ.

ທຸກໆມື້ວັນຈັນ ແລະ ວັນພະຫັດຕອນບ່າຍ, ຫຼັງຈາກເລີກຮຽນ, ເດັກນ້ອຍມັກຈະຮ້ອງກັນຢ່າງຕື່ນເຕັ້ນໃຫ້ຂຶ້ນໄປເທິງເນີນພູ ແລະ ໄປເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ເຮືອນທອງຄຳຂອງນາງ ຮັງ. ຫ້ອງຮຽນມີນັກຮຽນປະມານ 12 ຫາ 15 ຄົນສະເໝີ. ສິ່ງທ້າທາຍທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດສຳລັບຫ້ອງຮຽນນີ້ໃນເຂດພູສູງແມ່ນຮູບຮ່າງປາກ ແລະ ສຽງຂອງນັກຮຽນໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຢ່າງໜັກຈາກສຳນຽງທ້ອງຖິ່ນ; ຄໍຂອງພວກເຂົາແຂງ, ດັ່ງນັ້ນການອອກສຽງຂອງພວກເຂົາມັກຈະບໍ່ຊັດເຈນ.

ຫ້ອງຮຽນກວ້າງຂວາງ

ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫານີ້, ລູກສາວສອງຄົນຂອງນາງ ຮ້າງ - ລູກທີ່ມີພື້ນຖານພາສາອັງກິດທີ່ເຂັ້ມແຂງຈາກຕົວເມືອງ - ໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຊ່ວຍສອນທີ່ມີຄຸນຄ່າ. ເອື້ອຍນ້ອງສອງຄົນໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ຊ່ວຍສອນ, ແກ້ໄຂຂໍ້ຜິດພາດໃນການອອກສຽງ ແລະ ຮູບຮ່າງປາກຂອງນັກຮຽນທີ່ນ້ອຍກວ່າໂດຍກົງ, ພ້ອມທັງເຂົ້າຮ່ວມໃນການຖ່າຍວິດີໂອຕົວຢ່າງສຳລັບວຽກບ້ານ. ການເປັນເພື່ອນຮ່ວມຫ້ອງຮຽນໄດ້ຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຊ່ອງຫວ່າງໃນຫ້ອງຮຽນ.

ຄວາມອົດທົນຂອງນາງ ຮ້າງ ລູນາ ແລະ ລູກສາວສອງຄົນຂອງນາງ, ຫຼັງຈາກໜຶ່ງປີຢ່າງແນ່ນອນ, ໄດ້ນຳເອົາການປ່ຽນແປງທີ່ໜ້າອັດສະຈັນມາໃຫ້. ການເວົ້າທີ່ລັງເລ ແລະ ບໍ່ຊັດເຈນໃນອະດີດໄດ້ຖືກທົດແທນດ້ວຍການອອກສຽງພາສາອັງກິດທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຊັດເຈນ.

ລູກສາວຄົນທີສອງຂອງນາງ ຮັງ ຊ່ວຍນ້ອງໆຂອງນາງເຮັດວຽກມອບໝາຍ.

ການເດີນທາງຂອງນັກຮຽນຊັ້ນປ.3 ດິງ ຫງອກ ດຽບ ເປັນເລື່ອງທີ່ໜ້າສັງເກດ. ເຕີບໃຫຍ່ຢູ່ໃນຄອບຄົວຊາວກະສິກອນທີ່ພໍ່ແມ່ທັງສອງເວົ້າພາສາອັງກິດ, ດິງ ໄດ້ມາໂຮງຮຽນດ້ວຍຄວາມບໍ່ໝັ້ນໃຈຢ່າງຍິ່ງຍ້ອນຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການເວົ້າ ແລະ ສຳນຽງທ້ອງຖິ່ນທີ່ເຂັ້ມແຂງ. ການແກ້ໄຂການອອກສຽງຂອງເດັກຈາກເຂດພູດອຍທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮຽນພາສາຕ່າງປະເທດແມ່ນວຽກທີ່ທ້າທາຍແທ້ໆ.

ນາງ ຮັງ ເລົ່າຄືນວ່າ: "ໃນຕອນທຳອິດການສອນເດັກຄົນນີ້ຍາກຫຼາຍ ເພາະວ່ານິໄສການອອກສຽງຄຳສັບໃນແບບທີ່ບໍ່ເປັນທາງການຂອງນາງນັ້ນຍາກທີ່ຈະປ່ຽນແປງ. ນາງເວົ້າຄຳວ່າ 'ໂຮງຮຽນ' ຢູ່ເລື້ອຍໆ. ໃນຕອນທຳອິດ, ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ນາງຢືນຢູ່ກະດານດຳ, ນາງຈະພັບແຂນເສື້ອ ແລະ ຈາກນັ້ນກໍ່ຍົກຂາກາງເກງຂຶ້ນ, ຂີ້ອາຍຫຼາຍ. ແຕ່ຂ້ອຍໄດ້ໃຫ້ກຳລັງໃຈນາງຢ່າງອົດທົນ. ແມ່ຂອງ ດຽບ, ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ຮູ້ພາສາອັງກິດ, ແຕ່ກໍ່ໄດ້ສະໜັບສະໜູນນາງຢ່າງໃກ້ຊິດຢູ່ເຮືອນ, ໂດຍປະຕິບັດຕາມຄຳແນະນຳຂອງຄູ. ຫຼັງຈາກຄວາມພະຍາຍາມຫົກເດືອນ, ດຽບ ໄດ້ເອົາຊະນະຂໍ້ຈຳກັດຂອງຕົນເອງ. ດຽວນີ້ນາງສາມາດຖືປຶ້ມພາສາອັງກິດ ແລະ ອ່ານໄດ້ດີຫຼາຍ, ເວົ້າຢ່າງໝັ້ນໃຈຢູ່ຕໍ່ໜ້າຫ້ອງຮຽນ."

ງອກ ຢຽບ ຖືປຶ້ມຢູ່ໃນມື ແລະ ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຫ້ອງຮຽນຢ່າງໝັ້ນໃຈ, ແລະ ໄດ້ແບ່ງປັນວ່າ: "ກ່ອນໜ້ານີ້, ຂ້ອຍເຄີຍຮູ້ສຶກກັງວົນຫຼາຍເມື່ອຂ້ອຍລຸກຂຶ້ນ. ຂໍຂອບໃຈກັບການຊີ້ນຳຂອງທ່ານນາງ ຮ້າງ ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງເດັກຍິງທີ່ມີອາຍຸຫຼາຍກວ່າໃນການແກ້ໄຂການເຄື່ອນໄຫວປາກຂອງຂ້ອຍ, ດຽວນີ້ຂ້ອຍສາມາດອ່ານໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ຂ້ອຍບໍ່ຢ້ານອີກຕໍ່ໄປ. ຂ້ອຍຢາກຮຽນໃຫ້ດີແທ້ໆ."

ຄລິບ: ນັກຮຽນ ດິງ ຫງອກ ດຽບ ແນະນຳຕົວເອງ ແລະ ແບ່ງປັນຄວາມຮູ້ສຶກຂອງນາງກ່ຽວກັບຫ້ອງຮຽນພາສາອັງກິດຂອງນາງ ນາງ ຮั่ง ລູນາ.

ອີກເລື່ອງໜຶ່ງທີ່ໜ້າປະທັບໃຈເທົ່າທຽມກັນຄືເລື່ອງຂອງ ດິງ ວັນ ຟູ, ນັກຮຽນຊັ້ນປ.2. ບ້ານຂອງ ຟູ ຢູ່ໃນໝູ່ບ້ານເລິກ, ຫ່າງຈາກຫ້ອງຮຽນຂອງນາງ ຮ້າງ 4 ກິໂລແມັດ. ຄອບຄົວຂອງລາວເຮັດວຽກໜັກໃນການກະສິກຳ, ແຕ່ແມ່ຂອງ ຟູ ມີແນວຄິດກ້າວໜ້າ, ຕ້ອງການໃຫ້ລູກຊາຍຂອງລາວໄດ້ຮັບການສຶກສາທີ່ເໝາະສົມ ເພື່ອວ່າລາວຈະສາມາດມີໂອກາດໄດ້ປະເຊີນກັບໂລກໃນພາຍຫຼັງ. ຕະຫຼອດປີຮຽນທີ່ຜ່ານມາ, ບໍ່ວ່າຈະມີແດດອອກ ຫຼື ຝົນຕົກ, ມື້ທີ່ລື່ນ, ຟູ ບໍ່ເຄີຍຂາດຮຽນເລີຍ ແລະ ລາວເຮັດວຽກບ້ານຂອງລາວໃຫ້ສຳເລັດສະເໝີ.

ນາງ ຮັງ ໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກກ່ຽວກັບນັກຮຽນໜຸ່ມຂອງນາງວ່າ, "ພູ ມີຄວາມກ້າວໜ້າຢ່າງໜ້າສັງເກດ ຍ້ອນຄວາມພະຍາຍາມ ແລະ ຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງລາວ. ຍ້ອນຄວາມອຸທິດຕົນຢ່າງຍິ່ງ ແລະ ຄວາມຈິງຈັງຂອງແມ່ຂອງລາວ, ຂ້ອຍໄດ້ຕັດສິນໃຈສອນ ແລະ ສະໜັບສະໜູນລາວໃນໄລຍະຍາວ."

ປັດຊະຍາການສຶກສາຂອງຊັ້ນຮຽນເສລີ.

ຄວາມເລິກຊຶ້ງໃນຮູບແບບການສຶກສາຂອງນາງ ຮັງ ລູນາ ບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ຄຳວ່າ "ອິດສະຫຼະພາບ" ແຕ່ຢູ່ທີ່ວິໄນ ແລະ ການເຄົາລົບຕົນເອງ. ສຳລັບນາງ, ພາສາອັງກິດແມ່ນສິ່ງດຶງດູດໃຈໃນເບື້ອງຕົ້ນທີ່ດຶງດູດເດັກນ້ອຍໃຫ້ມາຮຽນ. ແຕ່ສິ່ງທີ່ນາງຕ້ອງການປູກຝັງໃຫ້ເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ຈາກເຂດພູດອຍຜ່ານບົດຮຽນຂອງນາງແມ່ນຄວາມສາມາດໃນການຮຽນຮູ້ດ້ວຍຕົນເອງ, ຄວາມຮູ້ສຶກຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຕົນເອງ, ແລະ ຄວາມອົດທົນທີ່ຈະເບິ່ງສິ່ງຕ່າງໆໄປຈົນເຖິງທີ່ສຸດ.

ລາວບໍ່ຍອມຮັບແນວຄິດທີ່ວ່າ "ທຸກຢ່າງເປັນໄປໄດ້ເພາະມັນບໍ່ເສຍຄ່າ." ລາວວາງກົດລະບຽບທີ່ເຂັ້ມງວດ: ຖ້ານັກຮຽນບໍ່ເຮັດວຽກມອບໝາຍໃຫ້ສຳເລັດ ຫຼື ລະເມີດຂໍ້ກຳນົດດ້ານວິໄນ, ລາວຈະຂໍໃຫ້ພວກເຂົາຢຸດຮຽນ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ນາງ ຮັງ ໄດ້ໄລ່ນັກຮຽນຫຼາຍຄົນອອກແລ້ວ ຍ້ອນບໍ່ປະຕິບັດຕາມພັນທະຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ປັດຊະຍານີ້ມີບົດຮຽນຊີວິດທີ່ເລິກເຊິ່ງທີ່ນາງຕ້ອງການຖ່າຍທອດໃຫ້ກັບເດັກນ້ອຍໃນເຂດພູສູງ: "ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າບໍ່ມີສິ່ງໃດໃນໂລກນີ້ໄດ້ມາໂດຍທຳມະຊາດ ແລະ ໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າ. ທຸກໆຜົນສຳເລັດຕ້ອງໄດ້ຮັບຜ່ານຄວາມພະຍາຍາມ, ເຫື່ອແຮງ, ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມດ້ວຍຕົນເອງ. ການໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າເຈົ້າມີສິດທີ່ຈະບໍ່ສົນໃຈອະນາຄົດຂອງຕົນເອງ."

ນອກຈາກການຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ແລ້ວ, ນາງຍັງໄດ້ລວມເອົາບົດຮຽນກ່ຽວກັບການເພິ່ງຕົນເອງ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນເຊິ່ງກັນແລະກັນເຂົ້າໃນຫ້ອງຮຽນຂອງນາງຢ່າງຊ່ຽວຊານ. ເຊັ່ນດຽວກັບຊຸມຊົນຂອງບ້ານລາງກາວທີ່ເພິ່ງພາອາໄສເຊິ່ງກັນແລະກັນໃນລະຫວ່າງການເກັບກ່ຽວເຂົ້າ, ການປູກຖົ່ວດິນ ແລະ ການເກັບດອກໄມ້, ນາງຮັງຍັງສອນເດັກນ້ອຍໃຫ້ຮູ້ວິທີແບ່ງປັນຄວາມຮູ້ເປັນວິຖີຊີວິດທີ່ສວຍງາມ. ນາງໄດ້ປູກຝັງແນວຄິດໃໝ່ໃຫ້ພວກເຂົາ: ການມີຄວາມຊຳນານໃນພາສາອັງກິດບໍ່ແມ່ນກ່ຽວກັບການອວດອ້າງ, ແຕ່ແທນທີ່ຈະເປັນພາສາອັງກິດ, ກຸນແຈ, ສຳລັບພວກເຂົາທີ່ຈະກ້າວອອກຈາກບ້ານຂອງພວກເຂົາຢ່າງໝັ້ນໃຈ ແລະ ເຂົ້າເຖິງຄວາມຮູ້ຂອງໂລກ.

ເມື່ອຫ້ອງຮຽນຕອນບ່າຍໃກ້ຈະສິ້ນສຸດລົງ, ເດັກນ້ອຍໄດ້ລົມກັນຢ່າງຕື່ນເຕັ້ນໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາລົງມາຈາກເນີນພູເພື່ອກັບບ້ານ. ຫຼັງຈາກໜຶ່ງປີ, ຫ້ອງຮຽນຂອງນາງ ຮັງ ລູນາ ໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍຂອງໝູ່ບ້ານ. ນອກເໜືອໄປຈາກການໃຫ້ຄວາມຮູ້ແລ້ວ, ຄວາມຈິງຈັງ ແລະ ຄວາມຮັກຂອງຄູສອນຍັງຊ່ວຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍປ່ຽນແປງໄປໃນແຕ່ລະມື້ຢ່າງງຽບໆ, ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຂັ້ມແຂງ ແລະ ເປັນອິດສະຫຼະຫຼາຍຂຶ້ນໃນການເດີນທາງຂ້າງໜ້າ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://phunuvietnam.vn/lop-hoc-tieng-anh-0-dong-o-khanh-thuong-238260520155856382.htm