ຜູ້ປົກປ້ອງອັກສອນຈຳປາ.

TP - ໃນກະແສທີ່ຮີບຮ້ອນຂອງຍຸກດິຈິຕອນ, ເມື່ອຄຸນຄ່າບູຮານຖືກລືມໄດ້ງ່າຍພາຍໃຕ້ຝຸ່ນຂອງເວລາ, ມີຄູສອນຄົນໜຶ່ງທີ່ "ທໍຜ້າ" ຈິດວິນຍານຂອງຊາດຂອງນາງຢ່າງງຽບໆ. ສຳລັບນາງ ຮານ ທິ ກິມ ອານ (ອັກ ຄາ ທຣາ), ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວລະຄອນທີ່ໝຸນວຽນຢູ່ໃນໜ້າເຈ້ຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງມີລົມຫາຍໃຈ, ຈິດວິນຍານຂອງອານາຈັກຈຳປາອາຍຸພັນປີ.

ເພງກ່ອມລູກຈາກອູ່ ແລະ ຈຸດໝາຍປາຍທາງກັບ Akhar Thrah

ທ່າມກາງແສງແດດທີ່ຮ້ອນແຮງ ແລະ ລົມແຫ້ງແລ້ງຂອງເຂດຊາຍຝັ່ງທະເລພາກໃຕ້ກາງ, ບ່ອນທີ່ຫໍຄອຍຈຳປາທີ່ປົກຄຸມດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ຢືນງຽບໆ ແລະ ແນມເບິ່ງເມກ, ກະແສວັດທະນະທຳໃຕ້ດິນໄຫຼຢ່າງງຽບໆ, ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ແລະ ມີພະລັງ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງປະດິດທີ່ນອນຢູ່ໃນຫໍພິພິທະພັນ, ແຕ່ເປັນຕົວອັກສອນ Akhar Thrah (ຕົວອັກສອນຈຳປາພື້ນເມືອງ) ທີ່ຖືກຟື້ນຟູຄືນມາໂດຍມືຂອງຄູສອນທ້ອງຖິ່ນ. ນາງບໍ່ພຽງແຕ່ສອນຕົວອັກສອນເທົ່ານັ້ນ; ນາງກຳລັງ "ທໍຜ້າ" ຈິດວິນຍານຂອງອານາຈັກຈຳປາອາຍຸພັນປີດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ອຸທິດຕົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕໍ່ຕົວຕົນຂອງມັນ.

ຢູ່ບ້ານເຕິນດຶກ, ຕາແສງເຟືອກຫືວ, ແຂວງ ແຄງຮວ່າ , ຖ້າທ່ານຖາມກ່ຽວກັບຄູສອນ ຮານທິກິມແອງ (ອາຍຸ 49 ປີ), ຜູ້ຄົນຈະຊີ້ໃຫ້ທ່ານໄປທີ່ໂຮງຮຽນປະຖົມເຕິນດຶກທັນທີ - ບ່ອນທີ່ສຽງອ່ານອອກສຽງເປັນພາສາແມ່ຂອງລາວຍັງຄົງດັງກ້ອງຢູ່ເປັນປະຈຳທຸກໆມື້. ນາງ ກິມແອງ ໄດ້ທັກທາຍພວກເຮົາດ້ວຍຮອຍຍິ້ມທີ່ອ່ອນໂຍນ, ໃບໜ້າຂອງລາວເປັ່ງປະກາຍດ້ວຍຄວາມພາກພູມໃຈຂອງຜູ້ຍິງຊົນເຜົ່າຈຳທີ່ແທ້ຈິງ.

ກິມແອງ ເລົ່າວ່າເລື່ອງລາວຂອງນາງເລີ່ມຕົ້ນໃນໄວເດັກທີ່ຫ່າງໄກຂອງນາງ: "ຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງເວລາທີ່ຂ້ອຍເກີດມາ, ນອນຢູ່ໃນອູ່ຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນມາຟັງເພງກ່ອມລູກທີ່ຫວານຊື່ນໃນພາສາຈຳທີ່ຮ້ອງໂດຍແມ່ຕູ້ແລະແມ່ຂອງຂ້ອຍ." ໃນຄວາມຊົງຈຳໃນໄວເດັກຂອງນາງ, ຮູບພາບທີ່ສວຍງາມທີ່ສຸດບໍ່ແມ່ນຂອງຫຼິ້ນ, ແຕ່ແມ່ນບົດເລື່ອງບູຮານຂອງພໍ່ເຖົ້າແມ່ເຖົ້າແລະພໍ່ແມ່ຂອງນາງ, ພ້ອມດ້ວຍການຂຽນດ້ວຍມືທີ່ສະຫງ່າງາມແລະລື່ນໄຫຼ. ຕົວລະຄອນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສັນຍາລັກເທົ່ານັ້ນ; ພວກມັນເປັນຜົນງານສິລະປະທີ່ມີສະເໜ່, ເປັນເສັ້ນດ້າຍທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນທີ່ຜູກມັດຄວາມຮັກຂອງນາງກັບມໍລະດົກຊົນເຜົ່າຂອງນາງ.

ຕອນຍັງນ້ອຍ, ນາງໄດ້ເລືອກອາຊີບສອນເດັກນ້ອຍ, ສອນພວກເຂົາໃນວິຊາພື້ນຖານຕາມຫຼັກສູດທົ່ວໄປ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ທ່າມກາງບົດຮຽນຄະນິດສາດ ແລະ ພາສາຫວຽດນາມຂອງນາງ, ຫົວໃຈຂອງຄູສອນໜຸ່ມຄົນນີ້ເຈັບປວດເມື່ອນາງຄິດກ່ຽວກັບລະບົບການຂຽນຂອງຊົນເຜົ່າຈຳ, ເຊິ່ງເປັນແຫຼ່ງຄວາມພາກພູມໃຈທີ່ຄ່ອຍໆຈາງຫາຍໄປ. ເດັກນ້ອຍໃນໝູ່ບ້ານສາມາດເວົ້າພາສາຈຳໄດ້, ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາເບິ່ງຕົວອັກສອນ Akhar Thrah, ພວກເຂົາກໍ່ງົງງັນ, ຄືກັບວ່າກຳລັງເບິ່ງສິ່ງປະດິດບູຮານທີ່ແປກປະຫຼາດ. ຄວາມຢ້ານກົວວ່າຄົນລຸ້ນໜຶ່ງຈະບໍ່ຮູ້ໜັງສືໃນພາສາແມ່ຂອງພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນແຮງຂັບເຄື່ອນທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການກະທຳຂອງນາງ.

ຈຸດປ່ຽນໃນຊີວິດຂອງນາງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 2007, ເມື່ອ ກະຊວງສຶກສາທິການ ແລະ ຝຶກອົບຮົມ ໄດ້ນຳສະເໜີໂຄງການພາສາຈຳປາຢ່າງເປັນທາງການເຂົ້າໃນໂຮງຮຽນ. ສຳລັບ ກິມແອງ, ນີ້ແມ່ນ "ການຟື້ນຟູວັດທະນະທຳ". ດ້ວຍພື້ນຖານຄວາມຮູ້ທີ່ດູດຊຶມມາຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ ແລະ ເລືອດຈາມທີ່ມີຊີວິດຊີວາໄຫຼຜ່ານເສັ້ນເລືອດຂອງນາງ, ນາງໄດ້ອາສາສະໝັກເຂົ້າຮ່ວມຫຼັກສູດຝຶກອົບຮົມຂັ້ນສູງ.

ເມື່ອກັບມາໂຮງຮຽນ, ນາງໄດ້ປ່ຽນໄປສອນພາສາຈຳປາຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ນັ້ນແມ່ນເວລາທີ່ "ຈິດວິນຍານ" ຂອງວັດທະນະທໍາຈຳປາພາຍໃນຕົວນາງຢ່າງແທ້ຈິງໄດ້ພຸ່ງຂຶ້ນຢ່າງແຮງກ້າ. ຢູ່ເທິງເວທີ, ຕົວໜັງສື Akhar Thrah, ເຊິ່ງເຄີຍຢູ່ໃນຫໍພິພິທະພັນ ຫຼື ບົດເລື່ອງບູຮານ, ດຽວນີ້ໄດ້ຖືກນໍາມາສູ່ຊີວິດຢ່າງຈະແຈ້ງໂດຍນາງຜ່ານແຕ່ລະຮອຍແຕ້ມຂອງດິນສໍຂາວ. ນາງບໍ່ພຽງແຕ່ສອນຕົວໜັງສືເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສອນວິທີການຮ້ອງເພງພື້ນເມືອງ, ແລະວິທີການເຂົ້າໃຈຮີດຄອງປະເພນີ, ປະເພນີ, ແລະວິທີຄິດຂອງຄົນບູຮານຜ່ານແຕ່ລະຕົວລະຄອນ. "ຕົວໜັງສືຈຳປາມີຄວາມລື່ນໄຫຼ ແລະ ສັບສົນ; ເມື່ອເບິ່ງທຳອິດ, ຄົນຄິດວ່າມັນຍາກຫຼາຍ, ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ, ມັນງ່າຍຫຼາຍທີ່ຈະຮຽນຖ້າທ່ານໃສ່ໃຈກັບມັນ," ນາງ ກິມແອງ ແບ່ງປັນ.

"ຟື້ນຟູ" ວິນຍານຂອງຈຳປາຢູ່ເທິງເວທີ giảng.