ຜູ້ຂຽນ ແລະ ພໍ່ແມ່ຂອງລາວ
ຖັດຈາກຂ້ອຍແມ່ນທ່ານດາດ, ຄົນຫວຽດນາມອາໄສຢູ່ເມືອງຟານທຽດ, ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນປະເທດເດນມາກມາເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າ 30 ປີ. ລາວເປັນຄົນເປີດໃຈ, ມີຄວາມສຸກ, ແລະ ເວົ້າຫຼາຍກ່ຽວກັບຊີວິດທີ່ໝັ້ນຄົງຂອງຄອບຄົວລາວໃນປະເທດທີ່ໜາວເຢັນ.
ໄດ້ພົບກັບເພື່ອນຮ່ວມຊາດຢູ່ໃນສະຫວັນອັນສູງສົ່ງ.
ປະມານ 4 ໂມງເຊົ້າຕາມເວລາດູໄບ (7 ໂມງເຊົ້າຕາມເວລາຫວຽດນາມ), ຍົນໄດ້ລົງຈອດທີ່ສະໜາມບິນສາກົນດູໄບ. ພື້ນທີ່ກວ້າງຂວາງ ແລະ ສະອາດ; ພະນັກງານ, ນຸ່ງເຄື່ອງແບບອາຣາເບຍແບບດັ້ງເດີມ, ໄດ້ໃຫ້ບໍລິການຢ່າງເອົາໃຈໃສ່.
ໃນຂະນະທີ່ລໍຖ້າຖ້ຽວບິນຕໍ່ເປັນເວລາສາມຊົ່ວໂມງ, ຂ້ອຍໄດ້ໃຊ້ໂອກາດນີ້ເພື່ອສຳຫຼວດສະໜາມບິນທີ່ໄດ້ຮັບການຈັດອັນດັບ ໂລກແຫ່ງນີ້ . ການເດີນທາງລະຫວ່າງອາຄານຜູ້ໂດຍສານຕ້ອງການການຂົນສົ່ງທີ່ຫຼາກຫຼາຍ: ລົດໄຟຟ້າ, ລົດໄຟ, ລົດເຂັນ...
ການບິນຈາກນະຄອນໂຮ່ຈິມິນໄປເມືອງດູໄບໃຊ້ເວລາເກືອບ 6 ຊົ່ວໂມງ. ອີງຕາມແຜນທີ່, ຍົນໄດ້ຂ້າມຫຼາຍທະວີບຄື: ອາຊີ, ອາຟຣິກາ, ມະຫາສະໝຸດອິນເດຍ, ແລະຈາກນັ້ນໄປຕາເວັນອອກກາງ - ບາງສະຖານທີ່ທີ່ຂ້ອຍເຄີຍໄປຢ້ຽມຢາມມາກ່ອນ, ຍົກເວັ້ນອິນເດຍ.
ຄວາມຊົງຈຳຈາກປີ 2011 ຫວນຄືນມາຢ່າງລົ້ນຫຼັ່ງ: ການເດີນທາງໄປສຶກສາເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດທີ່ອາຟຣິກາໃຕ້ - ຈາກເມືອງໂຢຮັນເນສເບີກ ໄປຫາແຫຼມກູດໂຮບ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບກັບທ່ານນາງໂດລຽນ (ທ່ານນາງລຽນ), ຜູ້ທີ່ເປັນປະທານກຸ່ມບໍລິສັດປະກັນໄພ AAA ແລະ ກົງສຸນກິດຕິມະສັກຂອງສາທາລະນະລັດອາຟຣິກາໃຕ້ປະຈຳນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ.
ຕໍ່ມາ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມສະມາຄົມຊ່ວຍເຫຼືອຄອບຄົວນັກຮົບເສຍສະຫຼະຊີວິດເພື່ອຊາດນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ (2020-2025), ຄອບຄົວຂອງທ່ານນາງລຽນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງຕັ້ງໜ້າ, ໂດຍໄດ້ປະກອບສ່ວນເງິນຫຼາຍສິບຕື້ດົ່ງໃຫ້ແກ່ກິດຈະກຳຕ່າງໆຂອງສະມາຄົມ; ໃນຊ່ວງການລະບາດຂອງພະຍາດໂຄວິດ-19 ພຽງຢ່າງດຽວ, ພວກເຂົາໄດ້ສະໜອງເງິນຫຼາຍຕື້ດົ່ງເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອຄອບຄົວຂອງຜູ້ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດນະໂຍບາຍ.
ໃນຖ້ຽວບິນ, ຂ້ອຍໄດ້ພົບກັບພະນັກງານຕ້ອນຮັບເທິງເຮືອບິນຊາວຫວຽດນາມອີກຄົນໜຶ່ງ. ລາວຊື່ວ່າ ທາວ, ຈາກແຂວງ ທາຍບິ່ງ . ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຂອງຂ້ອຍ, ທາວກໍ່ຮັບຮູ້ຂ້ອຍວ່າເປັນເພື່ອນຮ່ວມຊາດ ແລະ ສະແດງໃຫ້ຂ້ອຍເຫັນວິທີການໃຊ້ແຜງຄວບຄຸມຢ່າງກະລຸນາ. “ເມື່ອເຈົ້າຕ້ອງການພວກເຮົາ, ກົດປຸ່ມນີ້. ພວກເຮົາຈະໄປທີ່ນັ້ນທັນທີ.” ເມື່ອຂ້ອຍຕ້ອງການພວກເຮົາ, ຂ້ອຍໄດ້ກົດປຸ່ມ. ບໍ່ດົນ, ກາເຟຮ້ອນຈອກໜຶ່ງກໍ່ວາງຢູ່ເທິງໂຕະຂອງຂ້ອຍ. ໃນລະດັບຄວາມສູງຫຼາຍພັນແມັດ, ການພົບກັບຄົນຫວຽດນາມອີກຄົນນີ້ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍອົບອຸ່ນຂຶ້ນ.
ຄອບຄົວວັດທະນະທໍານໍເວ
ວິນລາແຫ່ງນີ້, ມີແບບ Nordic ທີ່ໂດດເດັ່ນ, ຕັ້ງຢູ່ເທິງເນີນພູ. ສະພາບອາກາດໃນ Oslo, ນະຄອນຫຼວງຂອງປະເທດນໍເວ, ເຊົ້າມື້ນີ້ບໍ່ໜາວເກີນໄປ, ປະມານ 2°C. ສອງສາມມື້ກ່ອນມັນມີອຸນຫະພູມ -6-7°C, ແລະຫິມະຍັງບໍ່ທັນລະລາຍໝົດເທື່ອ.
ເຈົ້າຂອງເຮືອນຂອງພວກເຮົາ - ພໍ່ແມ່ຜົວເມຍຂອງພວກເຮົາ - ເປັນຄູ່ຜົວເມຍທີ່ມີຄວາມສາມາດພິເສດ. ເຂົາເຈົ້າມີອາຍຸຫຼາຍກວ່າ 80 ປີ, ມີອະດີດທີ່ສົດໃສ ແລະ ມີປະສົບການ. ໂດຍໄດ້ອາໄສ ແລະ ເຮັດວຽກຢູ່ປະເທດຈີນເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າ 10 ປີ ແລະ ໃນປະເທດທີ່ພັດທະນາແລ້ວເຊັ່ນ: ປະເທດຝຣັ່ງ, ສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະ ຍີ່ປຸ່ນເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ເຂົາເຈົ້າມີທັດສະນະທີ່ກວ້າງຂວາງ ແລະ ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ.
ແມ່ເຖົ້າຂອງຂ້ອຍໄດ້ແບ່ງປັນວ່າ: "ເມື່ອພວກເຮົາອອກກິນເບ້ຍບຳນານ, ພວກເຮົາໄດ້ເລືອກບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງພວກເຮົາເປັນຈຸດໝາຍປາຍທາງສຸດທ້າຍ. ວິນລາຂອງເຂົາເຈົ້າຄືກັບພິພິທະພັນຂະໜາດນ້ອຍທີ່ເກັບຮັກສາຂອງທີ່ລະນຶກຂອງເຂົາເຈົ້າ. ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງການເກັບກຳຂອງເຂົາເຈົ້າມາຈາກປະເທດຈີນ."
ຊຸດເຄື່ອງແຕ່ງກາຍຈາກຈັກກະພັດຈີນຫຼາຍອົງ ແລະ ສິ່ງປະດິດບູຮານໄດ້ຖືກຈັດວາງຢ່າງເປັນມືອາຊີບໂດຍຄູ່ຮັກ. ໂດຍຮູ້ວ່າຂ້ອຍຍັງມັກຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດ ແລະ ສິ່ງປະດິດບູຮານ, ແມ່ເຖົ້າຂອງຂ້ອຍໄດ້ຢຸດຫຼາຍຄັ້ງເພື່ອແນະນຳຂ້ອຍໃຫ້ຮູ້ຈັກກັບ "ປະຫວັດສາດຂອງແຕ່ລະສິ່ງປະດິດ," ແລະ ການເດີນທາງທີ່ຫຍຸ້ງຍາກໃນການນຳເອົາສິ່ງປະດິດເຫຼົ່ານັ້ນມາຈາກປະເທດຕ່າງໆທົ່ວໂລກ.
ເມື່ອຢູ່ນໍເວ, ທ່ານຕ້ອງໄດ້ກິນປາແຊລມອນ. ພໍ່ແມ່ຜົວຂອງຂ້ອຍໄດ້ເຊີນພວກເຮົາມາລອງອາຫານພິເສດນີ້, ເຊິ່ງພໍ່ເຖົ້າຂອງຂ້ອຍເປັນຄົນເຮັດເອງ. ແມ່ເຖົ້າຂອງຂ້ອຍເວົ້າວ່າຜົວຂອງຂ້ອຍບໍ່ຄ່ອຍກັງວົນກ່ຽວກັບການປຸງແຕ່ງອາຫານ, ແຕ່ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຮົາມີແຂກທີ່ສຳຄັນ, ລາວຈະເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຄົວເປັນສ່ວນຕົວ.
ພໍ່ເຖົ້າຂອງຂ້ອຍເປັນຄົນທີ່ເວົ້າໜ້ອຍ, ແຕ່ເມື່ອເວົ້າເຖິງປາແຊລມອນ, ລາວໄດ້ກ່າວເຖິງວ່າພໍ່ຕູ້ຂອງລາວເປັນນັກຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ນັກອະນຸລັກປາແຊລມອນປ່າ. ລາວເປັນຜູ້ຂຽນປຶ້ມທີ່ມີຊື່ສຽງກ່ຽວກັບການຄົ້ນຄວ້າປາແຊລມອນ ແລະ ເປັນຜູ້ສະໜັບສະໜຸນຢ່າງແຂງແຮງຕໍ່ການອະນຸລັກປາແຊລມອນປ່າ.
ລາວໄດ້ສະແດງ ວິດີໂອ ຂອງລູກຊາຍຄົນນ້ອຍຂອງລາວ (ລູກເຂີຍຂອງພວກເຮົາ) ຕອນອາຍຸ 10 ປີ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເລືອກໃຫ້ເປັນພິທີກອນໂທລະພາບແຫ່ງຊາດ. ລາວກ່າວຕື່ມວ່າສະມາຊິກຄອບຄົວຄົນອື່ນໆກໍ່ເປັນນັກຂ່າວ ແລະ ຊ່າງແກະສະຫຼັກ...
ການເຕົ້າໂຮມຄອບຄົວທີ່ອົບອຸ່ນ ແລະ ອົບອຸ່ນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍປະເພນີຂອງນໍເວ. ຈາກວິນລາເທິງເນີນພູ, ພ້ອມດ້ວຍປ່າໄມ້ທີ່ຂະຫຍາຍອອກໄປຕໍ່ໜ້າຂ້ອຍຄືກັບຊານຕ້າຄລອສໃສ່ໝວກຫິມະ, ຂ້ອຍໄດ້ສະທ້ອນຢ່າງງຽບໆວ່າເຖິງວ່າຈະມີຄວາມແຕກຕ່າງໃນດ້ານພາສາ, ຮີດຄອງປະເພນີ, ລົດຊາດ ແລະ ອາຫານການກິນ, ແຕ່ຜູ້ຄົນຍັງຄົງມີສິ່ງທີ່ຄືກັນຄື: ການເຊື່ອມຕໍ່ຂອງມະນຸດ, ແກ່ນແທ້ຂອງວັດທະນະທໍາແຫ່ງຊາດຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງ.
ສຸກສັນວັນເກີດໃນດິນແດນຫິມະ.
ກ່ອນອື່ນໝົດ, ຕ້ອງເວົ້າວ່າການສະຫຼອງວັນເກີດແມ່ນຄ້າຍຄືກັນຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງໃນໂລກ. ໃນບັນດາປະເທດທີ່ພັດທະນາແລ້ວ, ວັດທະນະທໍາການສະຫຼອງວັນເກີດໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ ແລະ ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປໄວກວ່າ. ໃນຂະນະທີ່ຊາວຕາເວັນຕົກສຸມໃສ່ການສະຫຼອງວັນເກີດ, ແຕ່ຊາວຕາເວັນອອກໃຫ້ຄວາມສໍາຄັນກັບການລະນຶກເຖິງບັນພະບຸລຸດຫຼາຍກວ່າ.
ບໍ່ວ່າຈະເປັນວັນຄົບຮອບ ຫຼື ວັນເກີດ, ເຂົາເຈົ້າທັງໝົດມີຈຸດປະສົງຮ່ວມກັນຄື: ເພື່ອຮັບຮູ້ ແລະ ໃຫ້ກຽດແກ່ "ຕົວລະຄອນຫຼັກ", ເພື່ອສ້າງໂອກາດໃຫ້ສະມາຊິກໃນຄອບຄົວໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນ, ແລະ ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງລັກສະນະທີ່ສວຍງາມຂອງວັດທະນະທຳຄອບຄົວ ແລະ ຊຸມຊົນ.
ບໍ່ດົນມານີ້, ຂ້າພະເຈົ້າມີໂອກາດໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມງານສະເຫຼີມສະຫຼອງວັນເກີດຢູ່ Oslo, ນະຄອນຫຼວງຂອງປະເທດນໍເວ, ປະເທດ Nordic ທີ່ມີຫິມະຕົກຕະຫຼອດປີ. ມັນແມ່ນວັນເກີດຄົບຮອບສອງປີຂອງຫລານສາວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, My Tam (ຊື່ນໍເວວ່າ Kornelia).
ມັນເປັນວັນເສົາທີ່ສວຍງາມ, ມີແສງແດດສີທອງ ແລະ ອຸນຫະພູມປະມານ 2°C. ມີແຂກປະມານ 20 ຄົນເຂົ້າຮ່ວມ, ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຍາດພີ່ນ້ອງຈາກຝ່າຍພໍ່ຂອງ My Tam. ລູກສາວຂອງຂ້ອຍ ແລະ ສາມີຂອງນາງໄດ້ຈັດງານລ້ຽງວັນເກີດທີ່ລຽບງ່າຍແຕ່ອົບອຸ່ນໃຫ້ນາງ.
"ພໍ່, ຂໍໃຫ້ພໍ່ກິນອາຫານຫວຽດນາມນຳກັນ," ລູກສາວເວົ້າ.
ລູກສາວຂອງຂ້ອຍສັ່ງອາຫານສາມຢ່າງຈາກຮ້ານອາຫານຫວຽດນາມຄື: ກຸ້ງທອດ, ໄກ່ອົບຮັບປະທານກັບໝີ່ສຳເລັດຮູບ, ແລະ ສະຫຼັດຊີ້ນງົວ. ນາງເຮັດປີກໄກ່ເອງ. ຫ້ອງຮັບແຂກຂອງຄອບຄົວ, ກວ້າງກວ່າ 40 ຕາແມັດ, ໄດ້ຮັບການຕົກແຕ່ງຢ່າງສົດໃສດ້ວຍບານລູນ ແລະ ພວງມາລາສີສັນສົດໃສ.
ເນື່ອງຈາກມັນເປັນບຸບເຟ່, ໂຕະອາຫານ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມຈຶ່ງຖືກຈັດລຽງຢ່າງເປັນລະບຽບ ແລະ ມີເຫດຜົນຫຼາຍ: ບໍລິເວນໜຶ່ງສຳລັບອາຫານ, ແລະ ອີກບໍລິເວນໜຶ່ງສຳລັບເຄື່ອງດື່ມ ລວມທັງເຫຼົ້າ, ເຫຼົ້າແວງ, ເບຍ, ເຄື່ອງດື່ມທີ່ບໍ່ມີທາດເຫຼົ້າ, ແລະ ນ້ຳດື່ມຂວດ.
ຕາມເວລາກຳນົດ, ສະມາຊິກໃນຄອບຄົວ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງກໍ່ເລີ່ມມາຮອດ. ເນື່ອງຈາກເປັນລະດູຫິມະຕົກ, ທຸກຄົນຈຶ່ງນຸ່ງເສື້ອຄຸມໜາໆອຸ່ນໆ, ເບິ່ງຄືວ່າໜັກໜ່ວງຫຼາຍ. ແຕ່ລະຄົນໄດ້ນຳເອົາຂອງຂວັນມາໃຫ້ນາງມີຕາມ ຫຼື ພໍ່ແມ່ຂອງນາງ. ສ່ວນຕົວຂ້ອຍເອງ, ຂ້ອຍໄດ້ເອົາເຫຼົ້າໂສມຫງອກລິງ ຂວດ 1.5 ລິດ ຈາກຫວຽດນາມມາເປັນຂອງຂວັນ.
ງານລ້ຽງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳກ່າວເປີດສັ້ນໆ ແລະ ຈິງໃຈຈາກເຈົ້າພາບ. ລູກສາວຂອງຂ້ອຍໄດ້ຊ່ວຍແປຄຳປາໄສຂອງຂ້ອຍທີ່ສະແດງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຂ້ອຍກ່ຽວກັບການຊຸມນຸມ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຂ້ອຍໄດ້ຖອກ ແລະ ສະເໜີເຫຼົ້າໂສມຫງອກລິງໃຫ້ທຸກຄົນ. ທຸກຄົນທີ່ດື່ມມັນຍ້ອງຍໍເຫຼົ້າແວງນີ້ວ່າມີລົດຊາດເຂັ້ມຂຸ້ນ, ອົບອຸ່ນ, ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍພະລັງ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນເໝາະສົມກັບສະພາບອາກາດໜາວເຢັນຂອງລະດູໜາວພາກເໜືອຂອງເອີຣົບ.
ນາງນ້ອຍ My Tam, ຜູ້ທີ່ຫາກໍ່ມີອາຍຸໄດ້ສອງປີ, ເບິ່ງຄືວ່າຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງເປັນ "ຕົວລະຄອນຫຼັກ." ນາງໄດ້ຍ່າງໄປຫາແຕ່ລະຄົນ, ກອດ ແລະ ຈູບພວກເຂົາ, ເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນຫົວຂວັນດ້ວຍຄວາມດີໃຈ.
ເພື່ອນສະໜິດໃນໄວເດັກຂອງທ່ານມາຕິນ - ລູກເຂີຍຂອງຂ້ອຍ - ກໍ່ໄດ້ມາຮ່ວມກັບພັນລະຍາຂອງລາວ. ຄູ່ຮັກໜຸ່ມສາວ, ສວຍງາມຄືກັບດາລາໜັງ, ໄດ້ແບ່ງປັນເຫຼົ້າໂສມຫງອກລິງກັບຂ້ອຍຫຼາຍຄັ້ງ. ເຂົາເຈົ້າສະແດງຄວາມຮັກແພງເປັນພິເສດຕໍ່ຫວຽດນາມ ແລະ ປະຊາຊົນ - ປະເທດທີ່ສວຍງາມ, ອຸດົມສົມບູນໄປດ້ວຍທ່າແຮງ, ປະຊາຊົນມີຄວາມຢືດຢຸ່ນສະເໝີ, ຮູ້ວິທີເອົາຊະນະຂໍ້ຈຳກັດຂອງຕົນເອງ, ແລະ ເປັນມິດຢ່າງບໍ່ໜ້າເຊື່ອ.
ມາສູ່ຄວາມສຸກຂອງອາຟຣິກາ
ໃນຂະນະທີ່ຫິມະເລີ່ມຕົກໜັກຢູ່ຂ້າງນອກ, ແຂກສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ອອກໄປແລ້ວ. ລູກສາວຂອງຂ້ອຍໄດ້ເປີດຄລິບວິດີໂອທີ່ນາງຫາກໍ່ໄດ້ຮັບຈາກປະເທດແຊມເບຍ (ອາຟຣິກາ), ໂດຍກ່າວວ່າໃນເວລານີ້, ມີການສະຫຼອງວັນເກີດຂອງຫລານສາວຂອງຂ້ອຍ, My Tam (Kornelia), ກຳລັງຈັດຂຶ້ນຢູ່ໂຮງຮຽນຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ, ຂ້ອຍໄດ້ຖາມໄປທົ່ວໆ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍເຂົ້າໃຈເລື່ອງລາວ. ໂຮງຮຽນແຫ່ງນີ້ຊື່ວ່າ TOSF ຕັ້ງຢູ່ໃນປະເທດແຊມເບຍ ແລະ ໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນທາງດ້ານການເງິນຈາກເພື່ອນຂອງລູກສາວຂ້ອຍໃນສິງກະໂປ. ລູກສາວຂອງຂ້ອຍຍັງເປັນສະມາຊິກຂອງທີມງານສະໜັບສະໜູນອີກດ້ວຍ. ປະຈຸບັນໂຮງຮຽນໄດ້ດູແລ ແລະ ໃຫ້ການສຶກສາແກ່ເດັກທຸກຍາກ, ເດັກດ້ອຍໂອກາດ ແລະ ເດັກກຳພ້າປະມານ 500 ຄົນ. ໃນແຕ່ລະປີ, ເດັກເຫຼົ່ານີ້ມີໂອກາດໄດ້ກິນຊີ້ນ ແລະ ປາພຽງແຕ່ 2-3 ເທື່ອເທົ່ານັ້ນ.
ໃນແຕ່ລະວັນເກີດຂອງ Kornelia, ແທນທີ່ຈະໄດ້ຮັບຂອງຂວັນໃຫ້ຕົວເອງ, ພໍ່ແມ່ຂອງນາງໄດ້ເປີດການໂຄສະນາລະດົມທຶນ ແລະ ບໍລິຈາກເງິນທັງໝົດເພື່ອຈັດງານລ້ຽງຄຣິສມາສດ້ວຍໄກ່ສຳລັບເດັກນ້ອຍໃນປະເທດແຊມເບຍ.
ໃນງານລ້ຽງນັ້ນ, ແມ່ຕູ້ຜູ້ທີ່ລ້ຽງດູເດັກກຳພ້າກໍ່ໄດ້ຖືກເຊີນມານຳ. ເດັກນ້ອຍໄດ້ຮ້ອງເພງ "ສຸກສັນວັນເກີດ" ຮ່ວມກັນ, ສົ່ງຄວາມປາດຖະໜາດີຂອງເຂົາເຈົ້າໄປຫາ Kornelia ຈາກສະຖານທີ່ທີ່ຫ່າງໄກອອກໄປເຄິ່ງໂລກ.
ການສະຫຼອງວັນເກີດປີກາຍໄດ້ລະດົມທຶນໄດ້ 2,000 ໂດລາ. ໃນນັ້ນ, 400 ໂດລາຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຈັດງານລ້ຽງຄຣິສມາສ, ແລະ ສ່ວນທີ່ເຫຼືອແມ່ນໃຊ້ເພື່ອສ້ອມແປງໂຮງຮຽນ ແລະ ຕິດຕັ້ງລະບົບພະລັງງານແສງຕາເວັນ.
ວຽກທີ່ມີຄວາມໝາຍແທ້ໆ
ຄອບຄົວທັງໝົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າມີວິໄສທັດຮ່ວມກັນນີ້: ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ເພື່ອນຮ່ວມງານໄດ້ອຸທິດຕົນເພື່ອໃຫ້ກຽດແກ່ທະຫານທີ່ເສຍຊີວິດ; ພັນລະຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າອຸທິດຄວາມພະຍາຍາມຂອງນາງໃຫ້ກັບເດັກນ້ອຍທີ່ພິການ ແລະ ເດັກກຳພ້າ; ແລະ ລູກສາວສອງຄົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຊື່ອມຕໍ່ ແລະ ສະໜັບສະໜູນຜູ້ທີ່ດ້ອຍໂອກາດຢ່າງບໍ່ອິດເມື່ອຍ, ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຊາຍແດນ - ແຕ່ລະຄົນໃນແບບຂອງຕົນເອງ, ປະກອບສ່ວນສ່ວນນ້ອຍໆຂອງເຂົາເຈົ້າໃຫ້ແກ່ຊຸມຊົນ.
ບາງທີນັ້ນອາດເປັນຄວາມງາມທີ່ເລິກເຊິ່ງທີ່ສຸດຂອງວັດທະນະທໍາການສະຫຼອງວັນເກີດ - ບໍ່ພຽງແຕ່ຄວາມສຸກສ່ວນຕົວເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນການແຜ່ຂະຫຍາຍຄວາມຮັກອີກດ້ວຍ. ເມື່ອຄິດເຖິງເລື່ອງນັ້ນ, ທ່າມກາງພູມສັນຖານທີ່ປົກຄຸມດ້ວຍຫິມະຂອງເອີຣົບ, ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍກໍ່ຮູ້ສຶກອົບອຸ່ນຜິດປົກກະຕິ...
ເດືອນທັນວາ, ເດືອນແຫ່ງຄວາມຊົງຈຳທີ່ໜ້າຈົດຈຳ.
ເດືອນທັນວາກັບຄືນມາ, ຄືກັບເສັ້ນດ້າຍທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນຄ່ອຍໆດຶງຄວາມຊົງຈຳທີ່ເລິກທີ່ສຸດຂອງຂ້ອຍໃຫ້ຕຶງ. ມີຄົນ, ມີມື້ທີ່ເບິ່ງຄືວ່າຈະຈາງຫາຍໄປໃນອະດີດ, ແຕ່ລົມເຢັນໆພຽງສາຍດຽວຂອງຕົ້ນລະດູໜາວກໍພຽງພໍທີ່ຈະນຳພວກເຂົາກັບຄືນມາ, ຄົບຖ້ວນ ແລະ ເສົ້າສະຫຼົດໃຈ.
ວັນເດືອນປີເກີດທີ່ແນ່ນອນຂອງຂ້ອຍບໍ່ຊັດເຈນ. ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຮູ້ແມ່ນວ່າໃບຢັ້ງຢືນການເກີດຂອງຂ້ອຍ, ອອກໃນປີ 1960, ໄດ້ລະບຸຂ້ອຍວ່າວັນທີ 12 ທັນວາ. ບໍ່ວ່າຈະໂດຍບັງເອີນຫຼືໂດຍການວາງແຜນ, ຕົວເລກນີ້ຍັງຄົງເປັນຈຸດສຳຄັນທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງແຕ່ເປັນຊະຕາກຳ. ທຸກໆຄັ້ງທີ່ເດືອນສຸດທ້າຍຂອງປີມາຮອດ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າຂ້ອຍໄດ້ເກີດໃໝ່ - ໃນຄວາມຊົງຈຳຂອງຂ້ອຍ, ໃນຄວາມຄິດຂອງຂ້ອຍ, ໃນສິ່ງທີ່ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດເວົ້າ.
ທ່າມກາງສຽງຫົວຂວັນຂອງເດັກນ້ອຍ, ຂ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງດັງກ້ອງໃນອະດີດຢ່າງກະທັນຫັນ, ບ່ອນທີ່ຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ, ສົງຄາມແລະສັນຕິພາບ, ການແຍກກັນແລະການພົບກັນໃໝ່ເຄີຍໃກ້ຊິດຄືກັບລົມຫາຍໃຈ.
ເມື່ອ 55 ປີກ່ອນ, ໃນເດືອນທັນວາ, ພວກເຮົາ - ໜ່ວຍ 2255 - ໄດ້ຂ້າມພູເຈື່ອງເຊີນຈາກ ໜໍກວນ ເຂົ້າໄປໃນພາກໃຕ້ຂອງຫວຽດນາມ. ເສັ້ນທາງນັ້ນບໍ່ພຽງແຕ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນຈາກກ້ອນຫີນ, ກ້ອນຫີນ, ແລະ ລະເບີດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງມາຈາກໄວໜຸ່ມ, ຈາກສັດທາ, ແລະ ຈາກຄຳສັນຍາທີ່ງຽບສະຫງົບທີ່ປະໄວ້.
ໃນເວລານັ້ນ, ພູຜາເຈື່ອງເຊີນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນພູຜາປ່າດົງ ແລະ ປ່າໄມ້ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນການທົດສອບຄວາມຕັ້ງໃຈ, ເປັນມາດຕະການວັດແທກລັກສະນະຂອງມະນຸດ. ມີເສັ້ນທາງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເດີນທາງທີ່ຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າມັນຈະໃຊ້ເວລາຕະຫຼອດຊີວິດເພື່ອໄປເຖິງ.
ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໃນເດືອນທັນວາ ປີ 1977, ຂ້ອຍໄດ້ເລີ່ມເຮັດວຽກຢ່າງເປັນທາງການຢູ່ໜັງສືພິມທະຫານພາກ 7. ໜ້າທຳອິດທີ່ຂ້ອຍຂຽນໃນຊຸດເຄື່ອງແບບທະຫານຂອງຂ້ອຍບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນອາຊີບເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເປັນລົມຫາຍໃຈຂອງຂ້ອຍ, ວິທີການຮັກສາເວລາຂອງຂ້ອຍຜ່ານຄຳເວົ້າ.
ຂ້າພະເຈົ້າຖືເອົາສຽງຂອງຫ້ວຍນ້ຳເຈື່ອງເຊີນ, ສຽງຝີຕີນເດີນທັບ, ໃບໜ້າຂອງສະຫາຍຂ້າພະເຈົ້າ... ປະສົມປະສານພວກມັນເຂົ້າໃນທຸກໆແຖວຂອງບົດເລື່ອງ, ທຸກໆບົດກະວີ, ທຸກໆລາຍງານຂ່າວສັ້ນໆທ່າມກາງຄວາມວຸ້ນວາຍຂອງວຽກງານ ແລະ ຄວາມຊົງຈຳ. ສຳລັບນັກຂຽນທີ່ພົ້ນອອກຈາກສົງຄາມຄືກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນກຽດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນໜີ້ບຸນຄຸນອີກດ້ວຍ.
ໃນເດືອນທັນວານີ້, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຢູ່ເຈື່ອງເຊີນ, ບໍ່ໄດ້ຢູ່ພາກຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້ - ບ່ອນທີ່ຂ້ອຍເຄີຍຢູ່ໃນໄວໜຸ່ມ - ແຕ່ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນທີ່ຫ່າງໄກໃນພາກເໜືອຂອງເອີຣົບ, ບ່ອນທີ່ມີຫິມະປົກຄຸມທ້ອງຟ້າຕະຫຼອດປີ. ຄວາມໜາວເຢັນຢູ່ທີ່ນີ້ບໍ່ຄືກັບຄວາມໜາວເຢັນຂອງພູຜາປ່າດົງໃນສະໄໝກ່ອນ, ແຕ່ບາງຄັ້ງ, ໃນຄືນທີ່ຍາວນານ ແລະ ງຽບສະຫງົບ, ຂ້ອຍຍັງສາມາດໄດ້ຍິນສຽງດັງຂອງປ່າ, ສຽງຂອງຫ້ວຍນ້ຳ, ສຽງລົມ, ແລະ ແມ່ນແຕ່ສຽງຝີຕີນຂອງສະຫາຍຂອງຂ້ອຍທີ່ດັງຢູ່ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງໃນຄວາມຊົງຈຳຂອງຂ້ອຍຢ່າງຊັດເຈນ.
ແລະຂ້ອຍຮູ້ວ່າມື້ໜຶ່ງຂ້ອຍຈະໄດ້ພົບກັບທະຫານໃນສະໄໝກ່ອນ - ຜູ້ຊາຍຂອງກອງພັນ 2255 - ໃນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຂ້ອຍເອງ. ບ່ອນທີ່ເພງ "ໄມ້ຄ້ອນເທົ້າເຈື່ອງເຊີນ" ຍັງຄົງດັງກ້ອງຢູ່ໃນຄວາມງຽບສະຫງົບ, ຍືນຍາວຄືກັບເວລາ, ຄືກັບຄວາມຮັກຂອງມະນຸດ, ຄືກັບທຳນອງທີ່ຈະບໍ່ມີວັນຈາງຫາຍໄປ.
ໃນໄວນີ້, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ນັບເວລາເປັນປີ ແລະ ເດືອນອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ນັບຈາກການພົບກັນ, ການຈັບມືກັນ, ແລະ ສາຍຕາທີ່ຍັງຮັບຮູ້ເຊິ່ງກັນແລະກັນທ່າມກາງຂີ້ຝຸ່ນຂອງຊີວິດ. ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈວ່າຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ເພື່ອຕົວເອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເພື່ອຜູ້ທີ່ເສຍຊີວິດໄປຕາມເທືອກເຂົາເຈື່ອງເຊີນ, ສຳລັບຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຊາວປີທີ່ບໍ່ເຄີຍມີຊີວິດຢູ່ຈົນເຫັນຈຸດຈົບຂອງຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ຖ້າມີສິ່ງໃດທີ່ຂ້ອຍຈະປະໄວ້ໃຫ້ລູກຫຼານ, ຂ້ອຍຫວັງວ່າມັນບໍ່ແມ່ນໄຊຊະນະ ຫຼື ຫຼຽນລາງວັນ, ແຕ່ເປັນຄວາມຊົງຈຳຂອງຄວາມກ້າຫານ, ຄວາມຈົງຮັກພັກດີ, ແລະ ສັດທາທີ່ບໍ່ສັ່ນຄອນເຖິງແມ່ນວ່າໃນມື້ທີ່ມືດມົວທີ່ສຸດ. ແລະ ເມື່ອເດືອນທັນວາໃກ້ຈະສິ້ນສຸດລົງ, ບໍ່ວ່າຂ້ອຍຈະຢູ່ໃສໃນໂລກອັນກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານນີ້, ຂ້ອຍຮູ້ວ່າຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍຈະຫັນໄປສູ່ທິດທາງດຽວ - ໄປສູ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຂ້ອຍ, ສະຫາຍຂອງຂ້ອຍ, ແລະ ເສັ້ນທາງເຈືອງເຊີນໃນຊຸມປີເຫຼົ່ານັ້ນ - ບ່ອນທີ່ສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊີວິດຂ້ອຍຕັ້ງຢູ່.
ອອສໂລ, ທ້າຍລະດູໜາວ 2025
ບົດຂຽນໂດຍ TRAN THE TUYEN
ບົດຂຽນໂດຍ TRAN THE TUYEN
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://www.sggp.org.vn/tu-truong-son-den-bac-au-post838017.html
(0)