Saigon-accent

Natuurlijk kende ik niet alle accenten van Saigon; ik probeerde me gewoon netjes te gedragen terwijl ik door de drie straten zwierf toen ik in Saigon was. En er is me ook heel wat overkomen.

Destijds was ik doodsbang dat iemand naar me zou wijzen en luid zou roepen: "Denk niet dat je zo geweldig bent alleen omdat je uit Hanoi komt!" O jee, het was een meisje met een enorme vlecht, die een vreemde man indringend aanstaarde en dat schreeuwde. Ze hielp haar moeder met de verkoop van brood vanuit een grote kar. Hoe dan ook, ik hoef niet te weten hoe beschaafd ze was. Ik weet alleen nog dat ze erg knap was. Zo knap zelfs dat ik haar "onbeleefde" manier van spreken, die in mijn jonge geheugen gegrift stond, overweldigd door de "schoonheid" van dit meisje uit Saigon, door de vingers zag.

Haar pruillipjes waren waarschijnlijk beroemd in de hele straat. Zo erg zelfs dat haar moeder haar er steeds op aansprak omdat ze te pretentieus was. Maar ik was juist geobsedeerd door die pretentie. Haar afwijzende "nee" spookte door mijn dromen. Dat zegt genoeg over hoe belachelijk ik ben. Ik heb waarschijnlijk een spiegel nodig om volledig te laten zien hoe grappig en naïef ik eruitzie. Kinderen zijn altijd nieuwsgierig en analyseren alles wat ze doen. En wat gebeurt er als je een meisje mist?

Toen zwierf dat jongetje rond de broodkar. Hij sloop weg van de volwassenen om brood te kopen, zonder bang te zijn betrapt te worden. Hij dacht alleen maar aan zijn vriendinnetje. Hij was nog maar een kind. Hij wilde alleen maar spelen, zijn pittige vriendinnetje weer zien. Zelfs nu begrijp ik het nog steeds niet. Maar het is oké. Want het is een herinnering.

Dat incident heeft me veel geleerd over de accenten van Saigon. Gelukkig was ik toen nog een kind; als ik ouder was geweest, zou ik me waarschijnlijk behoorlijk schamen om ze na te spreken. Gelukkig heb ik in de bibliotheek verschillende boeken gelezen waarin staat dat de mensen uit Saigon een subtiele charme in hun spraak hebben. Vooral de meisjes. Ik weet niet waarom, maar elk meisje dat ik ontmoet lijkt wel een prinses, elk woord dat uit die mooie lippen komt. Echt waar! Ik voel ineens een vreemde genegenheid als ik een meisje uit Saigon ontmoet.

Vooral dat moment waarop mijn kleine vriendin me met beide handen een enorm brood aanreikte, me recht aankeek en vol zelfvertrouwen vroeg toen ik mijn eerste hap nam: "Is het lekker?" Dat zal ik nooit vergeten!

Later besefte ik dat meisjes uit Saigon nu eenmaal zo zijn, en altijd al zo geweest zijn. "Meisjes uit Saigon zijn waarschijnlijk prestigieuzer dan de meisjes uit mijn buurt," dacht ik toen. Alles wat ze zeiden klonk zo lief als honing. Toch vonden ze altijd wel iets op me aan te merken. Omdat ze wisten dat ik het accent van Saigon probeerde na te doen om me niet buitengesloten te voelen.

Ik weet dat het Saigon-accent het "standaard Zuid-Engelse accent" is. Mijn grootmoeder, die betrokken was bij de revolutie in Saigon, zei: "Als je het Hanoi-accent als de standaard van het Noorden beschouwt, dan is het standaard Zuid-Engelse accent absoluut het Saigon-accent." Hoewel Saigon de thuisbasis is van mensen uit het hele land, waaronder ook heel wat mensen van Noord-Engelse afkomst.

Toen ik door de Le Quang Sung-straat in District 6 zwierf, vond ik de betelnotenmarkt een vreemde plek voor een jonge jongen die af en toe in Saigon kwam. Maar wat nog vreemder was, was de poging van mensen uit het noorden, zoals ik, om te integreren in het bruisende leven hier. Het was ongelooflijk hartverwarmend! De wetenschap dat er mensen uit het noorden zijn die zich in Saigon integreren, gaf me een vreemd, ontroerend gevoel. De oude vrouw die langs de weg drankjes verkocht, nodigde me steeds uit om binnen te komen toen ze zag dat ik verward om me heen keek. Vreemd genoeg sprak ze met een noordelijk accent, terwijl ze duidelijk uit het zuiden kwam. "Kom binnen, zoon. Kom binnen, kleinzoon." De jongen moest er onbedaarlijk om lachen. Omdat ze rekening hield met de gevoelens van haar klanten, paste ze haar accent bewust aan om de jongen zich minder ongemakkelijk te laten voelen.

Om te begrijpen hoe moeilijk het is om een Saigon-accent na te bootsen, moet je eens een kijkje nemen in de straat bij de Lang Cha Ca-rotonde en het Hoang Van Thu-park in het district Tan Binh. Alles wat je in het noorden vindt, is er ook te vinden. Er lopen zoveel mensen uit Hanoi rond, die allemaal lachen en vrolijk kletsen in een licht geaccentueerd Saigon-dialect. De straatnamen zijn ook namen van plaatsen in het noorden, zoals Ba Vi, Long Bien en Do Son. Ze drijven er handel met de ambachten die ze uit het noorden hebben meegenomen, zoals het verkopen van goederen, ruilen, knippen en wassen van haar… En hier maakt het niet uit welk accent je gebruikt… het doet er niet toe. Het draait allemaal om wederzijds begrip tussen koper en verkoper. Nog iets vreemds is dat zelfs als je het Saigon-accent perfect beheerst, je nog steeds meteen herkend wordt. Dus het is het beste om je eigen accent te behouden. Dat is prima.

Het Saigon-accent maakte niet alleen indruk op me als alles goed ging. Ook als ze boos was, was het net zo intens. Op een keer was ik wat te laat voor een afspraakje met mijn vriendin, en haar gezicht betrok meteen. Toen toverde ze een engelachtige glimlach tevoorschijn en zei zachtjes: "Dat was leuk, hè?" Ik herinner me dat mannen die zin vaak gebruiken als ze gedronken hebben, maar in deze situatie kreeg het een compleet andere betekenis. Daardoor stond ze erop om naar huis te gaan, ook al had ik alles geregeld, van een restaurantreservering tot een film. Het was zo frustrerend! Als ik voorstelde om iets te eten of te drinken, zei ze: "Ik weet helemaal niets!" O mijn god, ik ben geen local zoals zij! Ik was geïrriteerd. Ze imiteerde zelfs "ja, ja" bij alles, alsof ze me wilde plagen. Ik wist dondersgoed dat mensen uit Saigon nooit het woord "ja" gebruiken zoals mensen uit het noorden. Of ze nu blij, verdrietig of boos zijn, ze zeggen gewoon "ja", afhankelijk van hun gezichtsuitdrukking.

Saigon, weet je. Ik ben er zo vaak geweest dat ik niet eens meer weet hoe vaak. Wat ik me het beste herinner, is de stem, zo melodieus en rustgevend, als zingen. Niet te hoog, niet te laag, niet te helder, niet te diep. Of er nu hard of zacht gesproken wordt, het Saigon-accent is zacht en melodieus, en dringt subtiel je hart binnen zonder dat je het beseft. Zelfs de alledaagse begroetingen zijn zo. Of je nu koffie drinkt op de stoep, rijst eet bij een kraampje langs de weg, of gewoon een vreemde ontmoet, je krijgt altijd die begroeting gevolgd door: "Oké, ik ga nu naar huis." Als een zoet dessert van genegenheid, nietwaar?

Dus, mocht ik, als geboren Hanoi-inwoner, in een artikel met een licht Saigon-accent spreken, word dan alsjeblieft niet boos op me. En mocht ik in een artikel met een Hanoi-accent spreken, dan is dat gewoon mijn oprechte mening over Saigon als iemand uit het noorden...

De schrijfwedstrijd "Oosterse Geest" , georganiseerd door de krant Thanh Nien in samenwerking met de intensieve industriezone Phu My 3, biedt lezers de kans hun diepe genegenheid voor het land en de mensen van de zuidoostelijke provincies (waaronder Ba Ria-Vung Tau, Dong Nai , Binh Duong, Binh Phuoc, Binh Thuan, Tay Ninh en Ho Chi Minh-stad) te delen en bij te dragen aan goede praktijken, nieuwe modellen en creatief, dynamisch denken van de mensen in de oostelijke regio. Auteurs kunnen bijdragen in de vorm van essays, persoonlijke reflecties, aantekeningen, journalistieke verslagen, enzovoort, en maken kans op aantrekkelijke prijzen ter waarde van maximaal 120 miljoen VND.

Stuur uw inzendingen naar haokhimiendong@thanhnien.vn of per post naar de redactie van de krant Thanh Nien : Nguyen Dinh Chieustraat 268-270, wijk Vo Thi Sau, district 3, Ho Chi Minh-stad (vermeld duidelijk op de envelop: Inzending voor de "Hao Khi Mien Dong "-wedstrijd). De wedstrijd accepteert inzendingen tot en met 15 november 2023. Artikelen die worden geselecteerd voor publicatie in de dagkrant Thanh Nien en de online krant thanhnien.vn worden betaald volgens de regels van de redactie.

De gedetailleerde regels vindt u hier.