De dichter is vredig en sereen overleden.
Op de middag van 7 mei werden de literaire en muzikale wereld, samen met een groot aantal poëzieliefhebbers, geschokt door het nieuws van het overlijden van dichter Pham Thien Thu in zijn huis, op 86-jarige leeftijd. Zijn heengaan markeert het einde van een opmerkelijke poëtische reis – een reis waarin zijn verzen niet luidruchtig of overdreven filosofisch waren, maar krachtig genoeg om generaties lezers te boeien met hun pure, nostalgische en diep menselijke schoonheid.
Dichter Pham Thien Thu
Volgens auteur Le Viet Yen, een goede vriend en gezworen broer van de dichter, is hij vredig en sereen overleden. Die ochtend zat hij nog gezellig te praten en vogelnestsoep te eten, omringd door zijn familie. Maar na een jaar van afnemende gezondheid verscheen hij steeds minder vaak in zijn vertrouwde café – een plek waar talloze literaire ontmoetingen hadden plaatsgevonden, waar poëzieliefhebbers kwamen luisteren naar zijn verhalen over het leven en de poëzie, verteld met zijn langzame, zachte stem.
De stoffelijke resten van de dichter werden van 7 tot en met 9 mei bijgezet in de Vinh Nghiem-pagode, waarna hij werd gecremeerd in het crematorium van Binh Hung Hoa.
Een poëtisch leven dat vele turbulenties heeft gekend.
De dichter Pham Thien Thu, wiens echte naam Pham Kim Long is, werd geboren in 1940 in Kien Xuong, in de provincie Thai Binh. Hij verhuisde in 1954 naar het zuiden en toonde al op jonge leeftijd talent voor literatuur.
Zijn leven kende vele ongewone wendingen: hij werd ooit monnik, studeerde aan de Van Hanh Universiteit en keerde vervolgens terug naar het wereldlijke leven, maar de invloed van het boeddhisme en de geest van de zenmeditatie zijn nog steeds duidelijk aanwezig in zijn poëzie.
Binnen de stroming van de Zuid-Vietnamese poëzie van vóór 1975 nam de poëzie van Pham Thien Thu een unieke plaats in. Hij streefde niet naar grootse uitspraken, maar keerde terug naar diep menselijke emoties: een oude weg, een witte jurk, het geluid van klompen, een seizoen vol uitbundige bloemen, een stille blik. Het is deze eenvoud die ervoor heeft gezorgd dat zijn poëzie al zo lang in de harten van het publiek voortleeft.
In 1968 verscheen de bundel "Gedichten van Pham Thien Thu", die al snel populair werd. Maar pas met "Er was eens, Hoang Thi" werd zijn naam echt een gedeelde herinnering voor vele generaties. "Er was eens, Hoang Thi" - een gedicht dat de bladzijden oversteeg en een collectief geheugen werd.
In de geschiedenis van de moderne Vietnamese poëzie hebben weinig gedichten zo'n diepgaande en wijdverspreide impact gehad als "Er was eens, Hoang Thi".
Het gedicht werd geschreven in 1966, gebaseerd op zijn herinneringen aan een schoolromance met mevrouw Hoang Thi Ngo, zijn klasgenote aan de Van Lang Universiteit. Het was een heel teder, afstandelijk gevoel, maar genoeg om een leven lang mee te gaan.
De verzen: "Tien jaar zijn verstreken sinds Ngo hier per ongeluk langs kwam. De oude boom is nog steeds mager. Zijn rode takken hangen scheef..." zijn onderdeel geworden van de herinneringen van talloze mensen die hier hun schooltijd hebben doorgebracht.
Opmerkelijk is dat de poëzie van Pham Thien Thu niet beperkt bleef tot de pagina. Toen componist Pham Duy het op muziek zette als het lied "Ngay Xua Hoang Thi" (Hoang Thi van weleer), gezongen door de beroemde zanger Thai Thanh, oversteeg het werk het literaire domein en werd het een symbool van nostalgie in de Vietnamese muziek.
Veel mensen kenden het lied uit hun hoofd, maar zochten pas jaren later het originele gedicht op. Dit toont de buitengewone vitaliteit van zijn poëzie aan: eenvoudig maar aangrijpend, teder maar tijdloos.
Prachtige momenten van stilte in de Vietnamese literatuur
Naast "Once Upon a Time, Hoang Thi" zijn ook veel van zijn andere gedichten op muziek gezet en beroemde liedjes geworden, zoals "Taking You to Find the Golden Flower Cave", "You Go to This Temple" of "Calling You a Flower of Sorrow".
Het overlijden van dichter Pham Thien Thu heeft velen met verdriet vervuld, omdat met hem een generatie dichters die schreven vanuit de diepste emoties van hun ziel, langzaam verdwijnt.
In de met bomen omzoomde straten van het oude Saigon. In de witte áo dài (traditionele Vietnamese kleding) die door herinneringen is gereisd. In degenen die ooit liefhadden met de onhandigheid van de schooltijd. En in gedichten die zo lichtvoetig lijken, maar de kracht bezitten om de tand des tijds te doorstaan.
De dichter Pham Thien Thu is overleden. Maar "Er was eens, Hoang Thi" zal waarschijnlijk voor altijd herinnerd worden als een prachtig onderdeel van de Vietnamese literatuur en muziek.
Bron: https://nld.com.vn/nha-tho-pham-thien-thu-qua-doi-196260507215435132.htm
Reactie (0)