De rivier de Cau stroomt in één richting.

Net als vele andere rivieren wereldwijd inspireert de Cau-rivier tot poëzie en dient ze als toevluchtsoord voor mensen die ver van huis zijn. Daar vind je de wiegeliedjes van moeders en jeugdherinneringen, gevoed door de volksmelodieën van het Viet Bac-gebergte. De Cau-rivier stroomt door de provincies Bac Kan en Thai Nguyen en draagt ​​het volledige spectrum van haar krachtige en zachte wateren met zich mee, waarmee ze de unieke culturele identiteit van de mensen in de Viet Bac-regio vormgeeft.

Langs de rivier de Cau, van Don Phong tot Xuan Phuong, liggen nu bijna twintig bruggen. Op de foto: de Ben Tuong-brug.

De top van Phia Booc, waar kleine stroompjes samenkomen en een kanaal vormen dat de bron vormt voor de Cau-rivier. Ik stelde me dit voor terwijl ik in het Phuong Vien-veld stond, in het Cho Don-gebied. Onder de begroeiing sijpelden talloze heldere, zoete stroompjes, miljoenen jaren oud, naar beneden en droegen bij aan de grandeur van de rivier.

Ooit droomde ik ervan om de rivier af te varen, van de bovenloop van Phuong Vien naar de monding van de Thai Binh – een verre droom. Dat vertelde de 84-jarige heer Tran Van Minh uit Dong Bam me. Hij vervolgde trots: "In de jaren zeventig werkte ik als arbeider op een bosbouwbedrijf in de provincie Bac Thai. Mijn specialisatie was het bouwen en vastmaken van vlotten, en het vervoeren van bamboe-, riet- en houten vlotten vanuit de bossen stroomopwaarts. Ik kende de loop van elke rivier uit mijn hoofd, van Bac Kan tot het einde van de provincie Thai Nguyen . Ik ging niet verder, want als ik niet oppaste, zou het vlot afdrijven naar de regio Kinh Bac, bekend om zijn Quan Ho-volksmuziek."

"De Cau-rivier stroomt in één enkele stroom" was een gezegde onder stoere mannen zoals meneer Minh, toen hij als vlotbestuurder voor de bosbouw werkte. De gebeurtenissen van gisteren behoren nu tot het verleden. De herinneringen aan die oude vlotreizen zijn door de stroom meegesleurd. Maar de bron van de Cau-rivier op de top van Phia Booc verzamelt nog steeds zijn fragiele wateren. Beginnend bij Phuong Vien, krijgt de Cau-rivier vorm. Zonder een bestemming te kiezen, ongeacht de rotsachtige hellingen en het verraderlijke terrein, stroomt de Cau-rivier geruisloos stroomafwaarts volgens de wetten van de natuur.

De Cau-rivier verlaat het bos en wordt, terwijl hij verder stroomt, voortdurend aangevuld door de rivieren Na Cang, Khuoi Toc, Khuoi Luoi en Khuoi Cun… waardoor een natuurlijke vitaliteit naar de gebieden van Bac Kan en Thai Nguyen wordt gebracht en welvaart, warmte en overvloed voor de dorpen worden gecreëerd.

Langs de rivieroever verandert het natuurlijke landschap met de seizoenen, als een schilderij. In dit schilderij bevinden zich mensen in indigokleurige kleding, druk bezig met hun werk op de boerderij. Elke late namiddag, na een vermoeiende dag werken, haasten ze zich naar de rivieroever om te baden, hun kleren te wassen en de zorgen van de dag van zich af te spoelen.

Het is nu juli. Maar juli 2025 zal compleet anders zijn. De twee regio's Thai Nguyen en Bac Kan zullen samensmelten onder de gezamenlijke naam provincie Thai Nguyen. Met de Cau-rivier is de scheiding of samenvoeging van provincies slechts een kwestie van administratieve indeling en afbakening. Dat maakt niet uit, want alle rivieren op aarde stromen naar de zee. De Cau-rivier is daarop geen uitzondering; in het droge seizoen draagt ​​hij rustig bij. In het regenseizoen kolkt en brult hij, als miljoenen arbeiders die slib dragen om de velden te verrijken die de rijst- en aardappelgewassen voeden.

Een stukje platteland aan de bron van de rivier de Cau.

Kijkend naar de rivier, die rood kleurde van het slib, zei een stevige, gezonde oude man met een zachte stem tegen me: "Ik weet niet wanneer de Cau-rivier is ontstaan, maar sinds we kinderen waren, hebben we erin gezwommen, vis gevangen, en toen we ouder werden, zongen jonge mannen en vrouwen liefdesliedjes en trouwden ze. Door talloze regenseizoenen en overstromingen is de rivier steeds verder opgedreven, en wanneer hij terugkeerde naar zijn bron, vergat hij nooit zijn oevers met slib terug te geven. Dankzij de rivier zijn de velden van het dorp vruchtbaar."

In het tijdperk van Industrie 4.0 breekt een nieuwe dag aan, maar de vorige is alweer voorbij. De rivier de Cau blijft echter onveranderd, met de verhalen van het verleden die er nog steeds rondspoken, met vele oude aanlegsteigers waar ooit veerboten en boten aanmeerden. Nu zijn die oude aanlegsteigers vervangen door stevige betonnen bruggen die de rivier overspannen en de twee oevers dichter bij elkaar brengen.

Ik heb veel verhalen gehoord over deze rivier die door de bergen en bossen van Noord-Vietnam stroomt. Voordat hij samenvloeit met de Luc Dau Giang-rivier, volgt hij de stroom van Thai Nguyen naar Bac Kan, naar de bovenloop van Phia Booc, waar de rivier aan zijn miljoenen jaren durende reis begint. Dit is tevens het ruigste gedeelte van de Cau-rivier. Met talloze grote en kleine rotsen zijn veel gedeelten bedekt met stenen die lijken op gigantische buffels die in de rivier wentelen.

Het verhaal van meneer Minh gaat verder: Toen we dat stuk rivier tegenkwamen, moesten wij vlotbestuurders onze benen wijd spreiden als iemand in een vechtpositie, onze armen wijd uitstrekken om te berekenen en te reageren met de stokken in onze handen. De mensen voorin en achterin het vlot moesten perfect en nauwkeurig samenwerken; een kleine fout kon ervoor zorgen dat het vlot uit elkaar viel, de constructie verbrijzelde en ons levensonderhoud ruïneerde. Vooral het gedeelte van de rivier dat door het Cho Moi-gebied stroomde, waar het water werd samengedrukt door twee bergketens aan de oevers, waardoor een steile helling ontstond. Het water stroomde snel omdat de rivierbodem 'woest' was met rotsblokken en platen die onder het oppervlak verborgen lagen.

Tijdens het laagseizoen beginnen veel boeren in de bovenloop van de Cau-rivier met weven als bijverdienste om hun inkomen te verbeteren.

Terugkerend naar de rustig dobberende boot uit mijn dromen. De boot dreef jarenlang over de Cau-rivier. Toen realiseerde ik me iets interessants: de Cau-rivier, die door de provincies Bac Kan en Thai Nguyen stroomt, betekende, ondanks zijn duidelijk afgebakende administratieve grenzen – de grens tussen Cho Moi (Bac Kan) en Van Lang (Thai Nguyen) – niets voor de rivier zelf.

Stil stromend, stil meevoerend, blijven de dorpen achter die de Then- en Sli-liederen en de betoverende fluitmelodieën delen, samen met hun traditionele festivals. Na de provincie Thai Nguyen te hebben verlaten, nestelt de Cau-rivier zich in de unieke cultuur van het Viet Bac-gebergte. In de provincie Bac Giang stroomt de Cau-rivier nog steeds, maar voert nu de zachte Quan Ho-volksmelodieën mee, die volkomen losstaan ​​van de symbolische culturele schoonheid van de Viet Bac-regio.

Alleen de inwoners van de provincies Bac Kan en Thai Nguyen hopen dat er ooit, vooral wanneer de rivier niet langer wordt afgebakend door administratieve grenzen die een onzichtbare scheidingslijn vormen, veerdiensten zullen zijn die passagiers stroomafwaarts van Phuong Vien naar Thuan Thanh vervoeren. Vanuit Thuan Thanh kunnen ze dan stroomopwaarts reizen en de welvarende dorpen en steden bewonderen die in het wateroppervlak worden weerspiegeld.

Zo'n boottocht zou ik zeker maken. Lekker zitten en genieten van thee, smullen van pindasnoepjes gemaakt van theebladeren en andere ingrediënten. Rustig het landschap langs de rivieroever bewonderen, luisteren naar het meisje uit de bergen dat op de citer speelt en volksliederen zingt, of de melodieën van Sli-liederen over de rivier laten drijven, mijn hart meesleurd door de bedwelmende essentie van de natuur, die rimpelingen van vrolijke liederen creëert langs de Cau-rivier.

Bron: https://baothaineguyen.vn/van-hoa/202507/song-cau-mot-dai-e0304ce/